Google+

وبلاگ دیجیاتو

در هیاهوی این دنیا، آبی بلند را می جویم و سبز پایین را

مریم موسوی

hands-phones

طبق آمارها در حال حاضر حدودا چهل درصد از کل جمعیت دنیا به اینترنت دسترسی دارند، حال آنکه این رقم در سال ۱۹۹۵ یعنی بیست سال پیش برابر با تنها یک درصد بود. یک میلیارد نخست در سال دوهزار آنلاین شدند و یک میلیارد دوم در سال ۲۰۰۵ و در نهایت هم در سال ۲۰۱۴ این جمعیت سه میلیارد نفری شد.

حالا بزرگان دنیای فناوری هم که دایه مهربانتر از مادر شده اند و در کنار دولت ها آستین ها را بالا زده اند تا درهای این جهان مجازی را به روی یک میلیارد نفر دیگر بگشایند. از یک سو فیسبوک بر آن شده تا با کلید زدن پروژه هایی نظر آکیلا و اینترنت دات اورگ مناطق محروم دنیا را به سرچشمه اینترنت برساند و از سویی گوگل تصمیم گرفته تا با هوا کردن بالون هایش در قالب پروژه دیگری به نام لون از رقابت جا نماند.

در هر حال همه در تلاشند تا کسی از قافله عقب نماند و هرطور که شده سوار این قطار پرسرعت شود. البته روشن است که نام هایی نظیر فیسبوک و گوگل غیر از اهداف خیرخواهانه خود و ادای تکلیف به جوامع بین المللی از محل درآمدهای هنگفتشان، در پی سود و مصلحت خود هستند.

در اینجا باید تاکید کنم که اتصال به این عرصه بی پهنا مزایای خود را به دنبال دارد و فرصت های بیشماری را پیش رویمان قرار می دهد اما نباید از یاد برد که وقوع چنین اتفاقی یعنی حضور یک فرد در فضای آنلاین علاوه بر محاسنش معایبی نیز خواهد داشت.

برای شروع شاید بهتر باشد همین اپلیکیشن های پیام رسان را در نظر بگیرید که در کنار مزایای متعددی چون فراهم نمودن امکان برقراری ارتباط با جامعه جهانی، تعامل با آنها که علایق مشترکی چون شما دارند، اشتراک گذاری اطلاعات و تبلیغات هدفمند، ما را از زندگی واقعی مان دور کرده اند. حالا دیگر دید و بازدیدهای خانوادگی جای خود را به دورهمی های مجازی در گروه های واتس اپ و تلگرام داده اند.

وابستگی مان [حداقل ما ایرانی ها] به تلفن های همراه  بالاخص این اپلیکیشن ها آنقدر زیاد شده که دیگر حتی به سختی متوجه اتفاقاتی می شویم که در اطرافمان رخ می دهند؛ در تاکسی، اتوبوس، ایستگاه مترو، مهمانی، خانه و محل کار کافیست سری به اطراف بگردانیم تا شخص یا اشخاصی را غرق در یکی از همین اپلیکیشن ها ببینیم.

دیگر حتی عشق ها هم مجازی شده اند و چه پیوندهای خانوادگی که به خاطر تلگرام، وی چت، وایبر و واتس اپ از هم نگسست. نامه نگاری ها پیرو اصول سابق نیستند و قراردادهای کاری، دعوت برای میهمانی ها و بررسی نتیجه آزمایشات پزشکی و خلاصه هر چیزی از همین طریق اتفاق می افتد همه شکلی مجازی به خود گرفته اند و همین می شود که به تدریج قدرت تحمل خود را از دست می دهیم و نتنها از کنار هم بودن لذت نمی بریم که حتی ترجیح می دهیم در پیله تنهایی خودمان که با همان آدم های مجازی پر شده تنها و البته در جمع باشیم.

کاش می شد

کاش می شد برای دمی هم که شده تلفن های همراهمان را کنار بگذاریم و از تعاملات چهره به چهره با اطرافیان خود لذت ببریم و بار دیگر به جای صدای اعلان اپلیکیشن های پیام رسان از شنیدن آهنگ کلام دوست و اعضای خانواده خوشحال شویم. بله! ما دیگر با این دنیا اخت شده ایم و به آن عادت کرده ایم اما می شود هر از چند گاهی ارتباطمان را برای مدت کوتاهی هم که شده با این دنیای مجازی قطع کنیم و از هم صحبتی با خانواده، قدم زدن و صرف غذا با دوستان آن هم با شش دنگ حواسمان لذت ببریم.

پاسخ دهید