چرا در جدیدترین فضاپیمای ناسا از چیپ سال 2002 استفاده شده است؟

چرا در جدیدترین فضاپیمای ناسا از چیپ سال 2002 استفاده شده است؟

چرا در جدیدترین فضاپیمای ناسا از چیپ سال 2002 استفاده شده است؟

اوریون جدیدترین و احتمالا بلند پروازانه ترین پروژه ناساست که نخستین پرواز بدون سرنشین خود به فضا را در ۱۴ آذرماه امسال از ایستگاه کاپتان کارناوال فلوریدا انجام داد و پیش از آنکه روی اقیانوس آرام متلاشی شود به مدت ۴ ساعت و نیم به دور خود چرخید.

هدف نهایی از ساخت این فضاپیما مانند برنامه آپولو که ۴۵ سال پیش اجرا شد آن است که انسان را به مناطقی ببرد که تابحال ندیده است. ماه یکی از این مناطق بود که در سال ۱۹۶۹ میلادی چشم بشر به جمالش روشن شد.

در ادامه مطلب با دیجیاتو همراه باشید.

این بار مقصد مریخ است و احتمال می رود که فضاپیمای اوریون تا سال ۲۰۲۱ میلادی تیمی از فضانوردان را به آن بفرستد.

با در نظر داشتن مقیاس وسیعی که این پروژه دارد، احتمالا تصورتان این است که مهندسان ناسا در استفاده از فناوری های جدید پیشگام هستند و از جدیدترین قطعات کامپیوتری فوق پرسرعت برای ساخت فضاپیماها بهره می گیرند.

اما باید بگوییم که اینگونه نیست. مت لمیک مدیر پروژه اوریون در مصاحبه اخیر خود با The Space Review این را گفت. در واقع قطعات سخت افزاری به کار رفته در اوریون چندان هم پیشرفته نیستند و عموما از انواعی انتخاب می شوند که آزمایش خود را به خوبی پس داده اند.

سه کامپیوتر پروازی Honeywell همگی از پردازنده تک هسته ای IBM PowerPC 750X بهره می برند. این پردازنده ها که به چیپ های دایناسور شهرت دارند از سال ۲۰۰۲ میلادی در بازار موجود هستند و نخستین بار در کامپیوترهای اپل مورد استفاده قرار گرفتند تا اینکه شرکت مذکور در سال ۲۰۰۶ به استفاده از چیپ های اینتل روی آورد.

درست است آنگونه که لمیک می گوید این کامپیوترها به هیچ وجه سریع تر از تلفن های هوشمند شما نیستند. اما این مسأله به خاطر کسری بودجه ناسا نیست، پرواز ماه گذشته فضاپیمای اوریون در حدود ۳۷۵ میلیون دلار برای ناسا آب خورد و برنامه پروازی آن در سال ۲۰۱۵ میلادی بودجه ای معادل ۱.۲۵ میلیارد دلار را طلب می کند.

در واقع علت این مسأله آن است که این کامپیوترهای قدیمی بهترین انتخاب برای انجام این کار هستند. شاید در حوزه کالاهای مصرفی، سرعت نخستین اولویت باشد و زمانی که تلفن همراه کاربر عملکرد خوبی ندارد می توان با پرداخت مبلغی بیشتر مدل سریعتری را خریداری کرد اما زمانی که حرف از پردازش در فضا به میان می آید، اطمینان پذیری حرف اول را می زند.

کامپیوترهای Honeywell به خودی خود چیزی ندارند و در اصل از روی سیستم های آنبورد مورد استفاده در هواپیمای بویینگ ۷۴۷ ساخته شده اند. این کامپیوترها توانایی مقاومت در برابر لرزش های شدید و تشعشات ناشی از پروازهای طولانی مدت فضایی را دارند.

شاید حفاظت در برابر تشعشعات مهم ترین مسأله باشد. پرتوهای پرانرژی موجود در فضا می توانند باعث تغییر حافظه یک کامپیوتر شوند و در نهایت حوادث فاجعه باری را به بار آورند و به همین دلیل است که از سه دستگاه کامپیوتر در این فضاپیما استفاده می شود تا اگر یک یا دو تای آنها دچار مشکل شد دیگری همچنان کار کند.

البته قطعات سخت افزاری سال ۲۰۰۲ در برابر آنچه در آپولو مورد استفاده قرار گرفت بسیار هم پیشرفته هستند. سرعت کلاک کامپیوترهای آن دوران برابر با یک مگاهرتز و ظرفیت حافظه شان در حدود ۳۶ کیلوبایت بود.

به زبان ساده تر، یک گوشی آی فون ۶ در حدود ۱۰۰۰ برابر سریع تر بوده و ظرفیت حافظه آن ۳۰۰۰۰ برابر بیشتر است. با این همه، آپولو عازم فضا شد و باز هم باید تأکید کنیم زمانی که حرف از سفر به فضا به میان می آید اطمینان پذیری حرف اول را می زند.

نظرات ۲۷

وارد شوید

برای گفتگو با کاربران، وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود

Digiato

رمزتان را گم کرده‌اید؟ ورود با گوگل

Digiato

ورود با گوگل