پسر 12 ساله ای که به جای مدرسه رفتن، بازی می سازد
سم اسمیت، پسر بچه 12 ساله ای است که بازی های ویدیویی می سازد. سن و سالی ندارد اما این هنوز عجیب ترین قسمت ماجرا نیست. سم در حقیقت به جای اینکه به مدرسه برود ...
سم اسمیت، پسر بچه 12 ساله ای است که بازی های ویدیویی می سازد. سن و سالی ندارد اما این هنوز عجیب ترین قسمت ماجرا نیست. سم در حقیقت به جای اینکه به مدرسه برود و تحصیل کند، به ساخت بازی روی آورده.
Spacepants آخرین ساخته اسمیت جوان است که اخیرا برای اندروید و iOS عرضه شده و با قیمت 1 دلار به فروش می رسد. یک رانر تمام نشدنی بسیار سخت، که در یک محیط بسته (اتاقک مانند) جریان دارد. آدمکی که درون این اتاق قرار دارد باید از برخورد با اشیا جلوگیری کند و باور کنید این بازی احتمالا یکی از سخت ترین بازی های زندگی شما خواهد بود.
در ادامه مطلب با دیجیاتو همراه باشید تا نگاهی بندازیم به زندگی این پسرک نوجوان و راز موفقیت اش را بیابیم.
ساختن اسپیس پنتز
سم تقریبا یک سال می شود که از داخل خانه اش در جنوب انگلستان بازی می سازد. او کارش را ابتدا با یک زبان برنامه نویسی به نام Small Basic شروع کرد، یک ورژن ساده شده ویژوال بیسیک، که با استفاده از آن می توان بازی های ادونچر تکست محور ساخت و نه عناوین گرافیکی.
کسی که به این پسر بچه 12 ساله "گیم میکر: استودیو" را معرفی کرد پدرش بود. منبعی خلاقانه و مناسب برای برنامه نویسان جوان و تازه کاری چون سم تا بتوانند بازی ای مثل اسپیس پینتز بسازند. اسمیت کوچک می گوید پدرش یک برنامه نویس است و از او یاد گرفته که چطور یک بازی بسازد و یا حتی چطور راهنمای گیم میکر را بخواند.
همانند بسیاری از ایده های عالی، اسپیس پینتز هم از یک طرح ساده شروع شد که سم طرح اش را اینگونه توضیح می دهد: "من می خواستم یک بازی بسازم که شما می توانید روی دیوار راه بروید، چون راه رفتن روی دیوار باحال است."
یک برنامه ساده و رایگان به نام Aseprite، نقطه شروع فعالیت طراحی هنری و انیمیشن برای کاراکتر اصلی و تک دشمن خبیث بازی بود. پس از آن، وی طرح های مختلفی را برای کنترل بازیکن امتحان کرد و در نهایت به متود دو دکمه ای ساده ای که اکنون در بازی نهایی وجود دارد، رسید. پس از آن گیم میکر وارد ماجرا می شود تا سم بتواند برای تنظیم سرعت، میزان پرش و همه این چیزهای اضافی که مربوط به گیم پلی می شود، کد بنویسد و مکانیزم ها را به هم متصل کند.
در کل، دو ماه طول کشید تا سم با کمک پدرش (تنها زمانی که به مشکلی بر میخورد) این عنوان را بسازد و تست اش کند و او هنوز هم بر اساس بازخوردها به پشتیبانی بازی ادامه می دهد.
شان آکسپرینگ، مدرس طراحی بازی، اخیرا اسپیس پنتز را به Dark Souls شاخه رانرهای نامحدود تشبیه کرده. دارک سولز یک بازی بسیار محبوب در ژانر نقش آفرینی است که یکی از دلایل محبوبیت آن سختی بیش از حدش است. چنین تشبیهی زمانی که فلپی برد هم آمده بود صورت می گرفت.
اما قرار نبوده که اسپیس پنتز بازی سختی باشد. سم می گوید آن زمان که در حال ساخت بازی بودم: "اصلا تلاشی نکردم که بازی سختی باشد." البته وی اقرار می کند که از بازی Super Hexagon اندکی الهام گرفته.
تحصیل واقعی همیشه در مدرسه نیست
خانواده سم، 3 سال پیش او را از مدرسه بیرون کشیدند. تصمیم بسیار سختی بود اما آن ها به این نتیجه رسیدند که تنها گزینه ممکن همین است.
برخلاف دو برادرش، سم واقعا با زندگی مدرسه ای مشکل داشت. بسیار سخت بود که حواسش را جمع مدرسه کند و در کل کنار آمدن با قضیه مدرسه رفتن ممکن نبود. سم می گوید: "بعضی مواقع سر کلاس خوابم می برد. دست آخر، تصمیم گرفتن که اغلب اوقات زیر میز قایم بشوم."
از منظر کاغذ بازی و کارهای اداری، بیرون آوردن سم از مدرسه کار سختی نبود. تنها مورد لازم، برگه تعهد خانواده اسمیت بود، تعهد به این که حواس شان با سم خواهد بود و آموزه های کافی را به او خواهند داد.
آنچه دشوار به نظر می رسید، تنظیم برنامه زندگی خانواده بود تا مطمئن شوند سم یک کسی را دارد که از او مراقبت کند و او را آموزش دهد.
در انگلستان، تدریس های خانگی هنوز هم اتفاق نادری است. بچه هایی که درون خانه درس می خوانند، هیچ برنامه تحصیلی ای برای دنبال کردن ندارند، والدین تنها نیاز دارند برنامه ای برای فرزندان شان ارائه دهند که برای سن، قابلیت ها و استعدادهای شان مناسب باشد.
اوایل، سم کسانی را داشت که به او در خانه چیزهایی یاد بدهند: "یک مربی داشتم که برای مدتی به من در خانه هنر یاد می داد. همینطور توسط مادرم جعرافیا یاد گرفتم، علوم طبیعی را مادربزرگم برایم تشریح کرد و پدربزرگم هم ریاضی یادم داد."
3 سال جلوتر می رویم و سم حالا عمدتا فقط آموزه های مربوط به ساخت بازی را فرا میگیرد: "من معمولا هر روز چیزهای جدیدی را در کنار خانواده و دیگران با اینترنت یاد می گیرم. اما زمان بسیار زیادی را هزینه می کنم تا متوجه چیزها بشوم و بازی بسازم. شما از طریق بازی سازی هم چیز زیادی یاد میگیرید."
یان لیوینگستون، یک کارآفرین بریتانیایی و مدیر سابق Eidos است و پدر سم برای توجیح اینکه چگونه به فرزندش آموزش می دهد از نقل قول های او استفاده می کند. لیوینگستون معتقد است انجام دادن بازی و ساخت آن ها توسط کودکان راه های بسیار عالی برای تکمیل فرآیند یادگیری هستند و مدارس باید به گونه ای تغییر کنند که این مورد در آن ها بازتاب داده شود.
موفقیت
سم زمانی که بازی را برای iOS و اندروید منتشر کرد توقع زیادی نداشت: "من هنوز خیلی جوانم که بخواهم کاری برای خودم داشته باشم. بنابراین گفتم برای شروع کار 5 پوند هم که به دست بیاورم کافی است."
حالا اسمیت جوان این هدف کوچک را به راحتی پشت سر گذاشته، آنقدر پول درآورده که برای برادر کوچک ترش یک پلی استیشن 4 بخرد و به برادر بزرگ ترش مقداری پول دهد تا هر جور دلش می خواهد خرج گیم کند. و البته سم برای خودش هم Mario Kart 8 خرید تا: "بتوانم لاک پشت های قرمز را به سمت برادرم پرتاب کنم."
یک پسر 12 ساله هیچ وقت توقع ندارد که تا این حد توسط مردم دیده شود. حالا بازی او بیش از 1000 بار نصب شده و طبق لیدربرد، حتی رکورد خود سم هم زده شده. حالا کدام کاربران تاج و تخت را از آن خود کرده اند؟ اندرویدی ها یا اپلی ها؟ به نظر می رسد اندروید در این بخش هم یک رتبه اول دیگر کسب کرده.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.



منم ميخوام بازي بسازم به جا مدرسه رفتن منتها نه بلدم نه كسي تو خاندانمون بلده و نه كسي تو منطقمون بلده :|
منم وقتی توی 12 سالگی با Multimedia Builder برای CD های بازی و بقیه کارهام Autorun می ساختم، هیچکس اطرافم بلد نبود با کامپیوتر کار درست و حسابی بکنه چه برسه به این که بخواد کار با برنامه رو به من یاد بده!
با همون چند کلمه انگلیسی که از کتاب زبان راهنمایی بلد بودم help برنامه رو می خوندم.
...
خاک تو سر من اگر بخوام تعریف از خود کنم، فقط می خوام بگم ما ملتی هستیم که "اگر بخواهیم" می تونیم!
خوب مگه حتما باید کسی از اطرافیانت برنامه نویسی بلد باشند که شما هم یاد بگیری.
شما میتونی با تهیه چندتا کتاب برنامه نویسی را یاد بگیرید...
فقط اگه یکم همت به خرج بدی
دوستان دعوا نکنید !!
تنها تفاوت این پسر با ما اینه که اون فهمید استعدادش تو چه زمینه ای هست ولی ما اصلا تلاشی برای پیدا کردنش نمیکنم و عدم موفقیت خودمون رو گردن بقیه میندازیم و میگیم اونا مقصرن با اینکه خودمون ذره ای تلاش نمیکنیم !!
ما میدونیم استعدادمون چیه!همه ما عاشق تکنولوژی هستیم که میایم اینجا!همه ما حاضریم به جای هر تفریح سالم و ناسالمی تو دنیا تکنولوژی چرخ بزنیم...ولی ابزار لازم نیست.من متولد79 هستم و از اعضا کوچیک سایت محسوب میشم. تو طول 9 ماه از سال به جای گذاشتن تمرکز روی درس های اساسی مثل فیزیک باید دروس عمومی بخونم که هیچ وقت بکارم نمیاد.(من بیچاره که تو مدارس استعداد های درخشان درس میخونم وضعم بدتر هم هست و اون موقع فقط وقت خوندن سر تیتر مقالات واسه عقب نیوفتادن تو تکنولوژی رو میکنم و برنامه نویسی هم در حد الگوریتم های ساده به ما تدریس میشه پس:)به هیچ عنوان نمیتونم از اون 9 ماه واسه یادگیری برنامه نویسی استفاده کنم.میمونه 3 ماه که هیچ کی تو 3 ماه استاد نمیشه!تموم کاری که الان میتونم بکنم تقویت دانسته هام تو مباحث نیمه تخصصی اندرویده.شما گرفتاری های دوستان دیگه که بزرگتر هستن رو حساب کن...ما مریض میشیم نمیزارن خونه بمونیم...اون وقت این پسر با کمک باباش مونده خونه این کار رو کرده.اصن تو ایران واسه این کار سرمایه گذاری میشه؟!!(نظرات بلند واسه چی باید تایید شن؟من اگه بخوام میتونم تو همون یه کلمه هم توهین کنم دیگه!)
از عوامل سایت دیجیاتو درخواست دارم روم هایی را برای نظرات وپیشنهادات ایجاد نمایید.برای تبادل افکار وهمچنین نزدیکی علاقه مندان وسرمایه گذارن به یکدیگر.واگر امکانش هست دیجیاتو با سرمیه گذاران را جذب وبه همکاری با ایده پردازان و علاقه مندان در این وبسایت ترغیب نماید.فکر می کنم این وب سایت این پتانسیل را دارا می باشد.
من خودم 13 سالمه وب سایت unseen.ir دارم از همه این کارها بر میاد........
یونس عزیز
یه وب سایت که چیزی نیس اگه راه ساده بخوای اینه که یه دامین به قیمت 5 تومن بخری یه وبلاگ بسازی اچ تی ام ال و این چیزا بدونی و هر عکسی برا قالب میخوای سرچ کنی یا اینکه خودت طراحی کنی (برا وب شما)
این بازی هم که ایشون ساخته گرافیک و کلا طرز کار پیشرفته ای نداره مهم خلاقیت و فکر ایشونه
شما کسی میشناسی این کارها انجام بده و 24 ساعته پای digiato باشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
خودم :|
البته من سره يه سايت ديگه تكنولوژي ٢٤ ساعته هستم
very goode
سلام
درسته انسان خیلی جاها به راهنما احتیاج داره اما همیشه نه ....
جالبه !
نظرات واقعا داره تاثیره منفی میزاره.لطفا این قدر نامیدانه نظر ندید .
خوب شما هم به جای سرگرمی به یادگیری می پرداختید نتیجه اش این میشود
ما نه بابامون برنامه نویسی بلده
و نه میزاره مدرسه نریم حتی اگه مریضم باشیم
D:
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
بابا من هم برنامه نویسی بلد نیست :D
من خودم هم در سن 12 سالگی بلد نبودم ولی خوب در 13 سالگی با اینترنت دیال اپ یادگرفتم(تو تاریخ باید ثبت بشه جزء صبور ترین ادم های که با دیال اپ به اینترنت وصل میشود)
من با دایل اپ بازی انلاین میرفتم
الانم بعضی وقتا از دایل آپ استفاده میکنم تا یادم نره کجا بودم و از چی به چی رسیدم
شماهم اینکارو بکنید
D:
من هم سن این بودم چوب میکردم تو سوراخ لونه مورچه ها
خب شما توی ایران هم تقریبا یک چنین شخصیتی داریم
امیرحمزه باقری بچه روستایی که تونسته جز بازی ساز های برتر باشه و کلا 15 سالشه
مدیریت یک گروه بازی سازی رو داره
در زمینه هک دانشکده های خارج در موردش کلی نوشتن
کسی که حدود 10دصد تونست نسبت به قبل ایران رو به تنهایی پیشرفت بده
و نزار نرم افزار ها و بازی های خارجی بیان
یه جمله معروف هم داره که میگه : ما روستایی ها خیلی بدبختیم
شاید باورتون نشه اون هیچ کسی رو که بخواد بهش آموزش بده نداره
ولی تونسته بسیاری از مهندس های کامپیوتر رو شکست بده
و تازه مدرسه هم میره و جز برترین دانش آموز هاست
اون میگه اگه نتونم جراح سرطان بشم دیگه زندگیم تموم شده واسم و میرم توی یکی ازاین جنگ ها با داعش و اینا تا از بین برم
لطفا در مورد این شخصیت تحقیق کنید بازم و بزارید
تازه مثل این پسر که اینجا نوشته هزار تا توی همین ایران هست بهتر به گروه بازی سازی ها سر بزنید
من امسال ميخواستم Swift ياد بگيرم ولي اينقدر تحصيلاتم سنگينه به هيچي نمي رسم. حداقل اميدوارم يه كاره اي بشم خخخ
من 12 سالم بود ، داشتم با سگا بازی میکردم.
تازه من آخر تکنولوژی بودم ، در صورتیکه هنوز بچه ها داشتن با میکرو و آتاری بازی میکردن!!
ما کجا و اینا کجا ؟ !!!! :|
خب دیگه به این نتیجه رسیدم که
من بــــــــــــــــــــــــــــرم بـــــــــــــــــــمیرم سنگینترم
:ا
صبر کن منم با خودت ببر :(
بخوام باز بگم حرفای تکراری هست :|
پس هیچ سودی نداره دوباره گفتنش :|