Call of Duty: Advanced Warfare؛ یار قدیمی در ردای نو

تجارت کهنه ای نیست، هنوز حتی بالغ نشده اما سرمایه های هنگفتی را به جیب صاحبانش روانه می کند. اکتیویژن و Call of Duty، الکترونیک آرتز و بتلفیلد، یوبی سافت و Assassin's Creed، راک استار و GTA و الی آخر، ذاتا همگی یک مشت اسم بی ارزش هستند. آنچه ما پیرامونش سخن می گوییم دلارهای ناقابلی است که اندک اندک دریایی را می سازند و این اسامی را معنی می کنند.

میلیون ها دلار بدنه ی صنعت بازی را در سال 2014 شکل داده اند. این رقم هر سال بزرگ و بزرگ تر می شود و توجه جمعیت بیشتری در سراسر جهان به آن معطوف می گردد. خواسته یا ناخواسته با تجارتی میلیارد دلاری طرف هستیم که باید به بلوغ برسد.

اگر دنیای بازی را اندکی حرفه ای دنبال کنید احتمالا این پرسش برای تان پیش آمده که چرا The Last of Us از میان تمامی عناوین بزرگ سال 2013 مثل Bioshock Infinite و GTA V، با چنین اختلافی موفق به دریافت جایزه بهترین بازی سال شد. پاسخگویی به این سوال، ساعت ها بحث و جدل را نیازمند است اما به طور کلی یکی از دلایل برتری شاهکار ناتی داگ نسبت به بقیه عناوین سال، بلوغی بود که در صنعت بازی ایجاد کرد.

The Last of Us از لحاظ کارگردانی و داستانی، هم رده ی بهترین های هالیوود است، از لحاظ گرافیکی روی کنسولی 7 ساله شاهکار به تمام عیار محسوب می شود و گیم پلی درگیرکننده ای دارد. صنعت بازی های ویدیویی در مقایسه با رسانه های قدرتمندی چون سینما، همچون کودکی خردسال است، بنابراین اگر عنوانی بتواند المان ها را وارد مرحله جدیدی کند، یک خط شکن محسوب می شود.

Call of Duty سال هاست که نه خط شکن به حساب می آید و نه قاعده ای را به جهت مثبت تغییر داده. هر ساله میلیون ها نسخه می فروشد و چه بسا پرفروش ترین بازی سال می شود اما مدتی است که حتی دیگر در لیست بهترین ها هم قرار نمی گیرد.

استودیو Sledgehammer با به دست گرفتن سکان میراث به گل نشسته اینفینیتی وارد (Infinity Ward) در سال 2014 تکلیف سنگینی را روی دوش خود حس می کند. به طور خلاصه، Advanced Warfare هم انقلابی نیست اما فرسنگ ها بهتر از آنچه در سال 2013 بازی کردیم است.

Ghosts زشت ترین شوخی اکتیویژن با دنیای بازی های ویدیویی و طرفداران Call of Duty بود.

در ادامه مطلب با بررسی Call of Duty: Advanced Warfare همراه دیجیاتو باشید.

Advanced Warfare یازدهمین نسخه رسمی از سری Call of Duty است که از سال 2003 عرضه آن به صورت سالانه آغاز شد. CoD از همان نسخه ابتدایی بازی بسیار موفقی بود و به خوبی توانسته بود در کنار Medal of Honor در بازار جای خود را پیدا کند اما چهارمین نسخه که با پسوند Modern Warfare منتشر شد، رسما بازار را منقلب کرد.

با Modern Warfare در سال 2007 و Modern Warfare 2 در سال 2009، ژانر شوتر نظامی که مدت ها پیش به رسمیت شناخته شده بود، به یک باره محبوبیتی یافت که سمت و سوی حرکت صنعت بازی های ویدیویی را تغییر داد. مردم میلیون ها دلار را روانه حساب های بانکی اکتیویژن کردند و رقبا کم کم از خواب بیدار شدند.

الکترونیک آرتز که زمانی مدال افتخار و بتلفیلد را به عنوان استانداردهای این ژانر به بازار عرضه می کرد، حالا عملا کمترین حرفی در برابر اکتیویژن برای گفتن نداشت. بلافاصله عناوین قدیمی زنده شدند، در این میان Medal of Honor تباه شد و بتلفیلد جان گرفت، اما سهل انگاری اکتیویژن در سال های بعدی سبب شد سهم بازار الکترونیک آرتز اندکی افزایش یابد.

Advanced Warfare امسال رقیبی از سوی الکترونیک آرتز ندارد و می تواند به راحتی بتازد. اما دنیا هنوز تحت تاثیر Destiny قرار دارد، عنوان کاملا جدیدی که اکتیویژن 2 ماه پیش به بازار عرضه کرد. چند روز دیگر هم Halo: The Masterchief Collection احتمالا جدول اکس باکس لایو را از آن خود کند اما باز هم در این شکی نیست که AW می تواند سال بسیار خوبی برای اکتیویژن رقم بزند.

 

دو برادر

توجه: متن زیر حاوی روایات مختلف از بخش داستانی است، اگر هنوز بازی را به اتمام نرسانده اید مطالعه نکنید.

در سال 2054، سرباز جک میچل (با صداگذاری تروی بیکر) از نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، در نبرد علیه کره شمالی که در سئول رخ می دهد، دوشادوش ویل آیرونز، یکی از بهترین دوستانش و سرهنگ کورمک، وارد میدان می شود. ویل به زودی در سانحه ای کشته می شود و در همین واقعه، میچل دست چپش را از دست می دهد؛ میچل به اجبار از خدمت به ارتش ایالات متحده مرخص می شود.

در مراسم خاکسپاری ارتش، جاناتان آیرونز (با هنرنمایی کوین اسپیسی) مدیرعامل کمپانی ATLAS و پدر ویل، از شهامت های دوست نزدیک پسرش تقدیر می کند و فرمانده های ارتش را به خاطر از بین رفتن سربازها در عملیات نام برده، مورد سرزنش خود قرار می دهد. اما اگر جک میچل جایگاهی در ارتش آمریکا ندارد، چه نقشه ای در سر دارد؟ وی می تواند به ATLAS بپیوندد.

همزمان با اتفاقات رخ داده در شرق آسیا، گروه تروریستی قدرتمندی به نام KVA فعالیت خود را آغاز می کند. Hades (که از این پس در متن هیدیس نوشته می شود)، سردسته و رهبر KVA، فردی ضد تکنولوژی و مستکبر است و خود را آزادی بخش انسان ها می داند، انسان هایی که به زودی دربند فناوری، گذشته و خویش را فراموش می کنند.

حملات وحشیانه هیدیس در سراسر جهان به شکلی فجیع دنبال می شود، تا حدی که دنیا به زانو در می آید و برای از بین بردن این طاعون دست به دامان آیرونز و کمپانی خصوصی ATLAS می شود. میچل حالا به یک سرباز کارکشته بدل گشته و از تمامی تکنولوژی های پیشرفته جنگی برای در هم شکستن دشمنانش استفاده می کند.

اما، نه میچل و نه باقی سربازان باتجربه اطلس توانایی مقابله با تهدیدهای فاجعه آمیز KVA را ندارند. سیاتل و به زودی پس از آن بسیاری از شهرهای بزرگ در سراسر جهان مورد حملات جدی هسته ای قرار می گیرد و در این بین هزاران نفر به راحتی از بین می روند. زمان اتحاد نیروهای بین المللی فرارسیده اما دولت ها از هر زمان دیگری ضعیف تر شده اند.

چهار سال بعد در سال 2059، میچل و گیدئون، یکی از همرزمانش، در جستجوی دکتر پیره دانویس، قدرت دوم KVA، به خرابه های دیترویت در همسایگی کمپ اطلس می روند. وی دستگیر و به دست اِلونا، یکی از بازجویان حرفه ای سازمان سپرده می شود تا موقعیت هیدیس را لو دهد. دیری نمی گذرد که هیدیس در یونان، حین برگزاری اجلاس رهبرن KVA دستگیر و کشته می شود.

اما پیش از مرگش سکانسی روایت می شود که اتفاقات نیمه دوم بازی را شکل می دهد: "آیرونز می داند".

آیرونز چه می داند؟ نیمه دوم بازی را از انتها روایت می کنیم. آیرونز، مدیر بزرگترین کمپانی خصوصی دنیا توسط میچل، یکی از نزدیک ترین سربازانش کشته می شود. تا چه حد جریانات می تواند دیوانه وار پیش برود؟ حقیقت امر این است که Call of Duty هیچگاه داستانی منطقی نداشته، Advanced Warfare هم مستثنی نیست.

یک سرباز مجهز، بالغ بر هزار سرباز دیگر را در بخش داستانی قتل عام می کند، قطعا با ماشین کشتار جمعی طرف نیستیم اما ماهیت برخی بازی ها غیر قابل تغییر اند. در بازی های ویدیویی باید کشت تا کشته نشد و مخالفت با این اصل نشان می دهد که کمترین شناختی با ساختارهای یک شوتر نظامی نداریم.

اما مدت هاست که تلاش جدی داستان سرایان، فضای بازی ها را منطقی تر کرده. زامبی کشتن همان حس و حال سابق را دارد، شاید صدها مرتبه بهتر هم شده باشد اما منطقی تر به نظر می رسد.

اگر دنیای امروز جایگاه پست تری برای عناوین شرقی قائل است، بی سبب نیست. حتی ژاپنی ها خودشان هم از این بابت نگران اند.

Call of Duty رشد کرده و دیگر هیچ شباهتی به یک دهه پیش ندارد، اما به هیچ وجه بلوغ نیافته. بخش تک نفره Advanced Warfare همانند جوانکی نابالغ و بی خرد، مرتبا ادعای برتری دارد. در درون تهی است اما حفظ ظواهر به لطف قالب آماده ی اینفینیتی وارد، به کمک آن آمده.

تنها دلیلی که می توان اپسیلونی برای داستان بیش از حد ساده لوحانه، احمقانه، بی سر و ته و خنده دار Advanced Warfare ارزش قائل بود، حضور کوین اسپیسی به عنوان یکی از کاراکترهای اصلی بازی است. البته صداگذاری نصفه و نیمه تروی بیکر را هم نباید فراموش کرد.

بیکر سال گذشته در 2 بازی Bioshock Infinite و The Last of Us (اولی نامزد بهترین بازی سال و دومی بهترین بازی سال با اختلاف آرا) به عنوان کاراکتر اصلی ایفای نقش کرد و در Batman Arkham Origins صداگذاری جوکر را به عهده داشت.

وی به بهترین شکل ممکن از پس هر سه نقش فوق برآمد اما در AW فرصت کافی به او داده نمی شود. این باری نقطه عطفی است برای سری CoD اما شخصیت بخشیدن به کاراکتر اصلی هنوز در مخیله کارگردانان بازی نگنجیده. Advanced Warfare محصول سال 2014 است و Modern Warfare برای سال 2007. Call of Duty نیاز به تغییراتی بسیار جدی دارد تا دوباره تاج و تخت را از آن خود کند.

2007 تا 2009، سری Call of Duty مورد ستایش اکثریت بود، اما اکتیویژن در روزگاری که نیم میلیارد دلار خرج ساخت Destiny کرده باید آرزو کند، نسخه بعدی Call of Duty کمتر مورد تمسخر کسانی قرار بگیرد که حتی مایل به بازی کردن آن هم نیستند. حقیقتا دیگر اکتیویژن با Call of Duty حکومت مطلق را ندارد.

 

انفصال از خدمت

بخش چند نفره Advanced Warfare در یک هفته ابتدایی تجربه جالبی بود. تصویر بالا احتمالا شرح حال بسیاری از بازیکنان باشد اما ای کاش تنها همین یک مشکل بود.

مسئله اول، استفاده اکتیویژن از حالت P2P یا Peer to Peer برای اجرای بخش چند نفره است. تفاوت P2P با Dedicated در مدل اتصال بازیکنان به میزبان مرکزی است. در حالت Dedicated، تمامی پلیرها به سروری که در محلی خاص قرار دارد متصل می شوند. این سرور معمولا ار لحاظ ارتباطات اینترنتی، نزدیک ترین مکان به بازیکن است، بنابراین پینگ بهتر و لتنسی پایین نتیجه آن خواهد بود.

در حالت P2P، یکی از پلیرها که بهترین اتصال اینترنتی را میان دیگر کاربران دارد به عنوان هاست یا میزبان انتخاب می شود و باقی به وی متصل می شوند. در این شرایط، پینگ، لتنسی، لگ و تمامی موارد مرتبط با بازی های آنلاین در حالتی نامتوازن قرار می گیرند. در حقیقت همه چیز بستگی به شرایط میزبان دارد. اگر میزبان به درستی انتخاب نشده باشد تقریبا تمامی بازیکنان تا انتهای بازی با مشکلاتی جدی دست و پنجه نرم کنند.

حالت P2P عموما برای بازی های شوتر، MOBA و به طور کلی آن دسته از بازی هایی که جمعیت بالایی در آن حضور دارند استفاده نمی شود. فرض کنید در یک مسابقه آنلاین بتلفیلد 4، کیفیت بازی 63 نفر به مدل اتصال یک نفر بستگی داشته باشد. اینجاست که فاجعه رخ می دهد. بنابراین الکترونیک آرتز همیشه از سرورهای Dedicated برای اجرای بخش چند نفره بتلفیلد استفاده می کند.

چندی پیش از عرضه، عوامل تولید بازی قول استفاده از سرورهای Dedicated را داده بودند که این اتفاق هنوز رخ نداده. اکتیویژن درآمدهای میلیون دلاری دارد، کمپانی فقیری نیست که در ازای دریافت 60 دلار از بازیکنان، کم کیفیت ترین بستر ممکن را ارائه دهد.

مشکل بعدی، هک شدن سرورها است. نه اکتیویژن و نه سیستم ضد تقلب والو (VAC) توانایی مقابله با هکرها را تا به حال نداشته اند. دریافت XP بیشتر در بازه زمانی کوتاه توسط بازیکنان دیگر می تواند شما را سریعا به یک سرباز بی امکانات در بخش مالتی پلیر تبدیل کند. پس عجیب نیست وقتی بازی را با Level 1 شروع می کنید، افرادی را مشاهده نمایید که با کمتر از یک ساعت بازی به Level 50 رسیده باشند.

سومین مشکل بزرگ که بسیار آزار دهنده است، رابطه مستقیمی با مورد اول دارد. ساده است، اگر به نقطه ای تیراندازی می کنید انتظار دارید دقیقا همان نقطه مورد اصابت قرار بگیرد. بله، ساده است اما گاهی این اتفاق رخ نمی دهد. تصور کنید می خواهید از فاصله نزدیک بازیکن دیگری را هدشات کنید، در حالی که از هدف گیری خود مطمئن هستید، شلیک می کنید ولی تیر به سر بازیکن برخورد نمی کند.

این مسئله تحت عنوان Hit-Detection در این چند روز بسیار بحث برانگیز بوده و تجربه بسیاری از بازیکنان را تحت تاثیر قرار داده.

البته ممکن است لگ خوردن را با این معضل اشتباه بگیرید. دو بازیکن که رو به روی همدیگر قرار می گیرند بدون درنگ شروع به تیراندازی می کنند، اما از آنجایی که اختلاف ها در حد چندین دهم ثانیه است، امکان دارد شما در حال تیراندازی باشید اما دشمن زودتر موفق به کشتن شما شود. Kill Cam به شما نشان می دهد در آن لحظه شما حتی تیراندازی هم نکرده اید، چه برسد به اینکه انتظار برخورد درست را داشته باشید.

بنابراین حین انجام بازی آنلاین به پینگ خود توجه بسیاری داشته باشید. در هر سروری که پینگ بالا و لگ دارید بازی نکنید، چرا که نتیجه ای جز پایین آوردن امتیازات تان ندارد.

 

آیا باید Call of Duty: Advanced Warfare را بخریم؟

قطعیتی در پاسخگویی به این سوال نیست. در حقیقت هم بله و هم خیر.

ما به Advanced Warfare به چشم یک محصول 60 دلاری نگاه می کنیم و ریزبینانه تمام جنبه های آن را مورد مطالعه قرار داده ایم، بنابراین پرسش بالا براساس قیمت واقعی محصول مطرح شده و پاسخ آن هم از همین رویه در نظر گرفته می شود.

بخش داستانی Advanced Warfare همانند گذشته پر از هیجان و گیم پلی سریع است. اگر هنوز از این فرمول فوق العاده قدیمی خسته نشده اید، پس ساعات خوشی را تجربه خواهید کرد. اما واقعا کسی به خاطر چند ساعت محدود بخش داستانی 60 دلار نمی پردازد (حتی این روزها خرید نسخه کپی هم مقرون به صرفه نیست).

اگر یک Call of Duty باز قدیمی و حرفه ای هستید طبیعتا Advanced Warfare را از دست نمی دهید اما اگر تجربه ای از بخش آنلاین بازی های شوتر نداشته اید، یازدهمین نسخه از سری Call of Duty می تواند نقطه ی شروع خوبی برای شما باشد، با اضافه شدن سرورهای Dedicated، تجربه AW بسیار لذت بخش خواهد بود.

در مجموع 12 مود مختلف و 13 مپ (نقشه) در بازی وجود دارد که شاید به راحتی صدها ساعت سرگرم تان کنند. در آینده هم محتواهای بیشتری از طریق بسته های الحاقی به قسمت چند نفره اضافه خواهد شد.

هنوز آمار فروش بازی به طور رسمی اعلام نشده اما اگر این حقیقت که AW چقدر از لحاظ کیفی بهتر از Ghosts ظاهر شده را هم نادیده بگیریم، با توجه به تعداد کنسول های بیشتری که امسال نسبت به زمان عرضه Ghosts در بازار وجود دارد انتظار می رود AW فروش بهتری را امسال تجربه کند.