ناشرین باید دست از فریب دادن گیمرها بردارند

این روزها نام Season Pass، بسته های الحاقی، محتوای اضافه و از این دست موارد را زیاد می شنویم. همه بهانه ای هستند برای اینکه گیمرها بیشتر از 60 دلار به ناشر بپردازند.

صنعت بازی تغییرات بسیاری به خود دیده و هزینه ساخت به شدت افزایش یافته. از همین سو باید دلارهای بیشتری هم به عنوان سود، عاید سرمایه گذاران شود. اما اواخر سال 2014 بنا به دلایلی اصلا جالب نبود.

ناشرین و توسعه دهندگان از گیمرها سلب اعتماد کردند و به جماعتی آگاهی بخشیدند اما این اتفاق را باید از جنبه دیگری بررسی کرد تا به نتایج جالب و قابل توجهی رسید.

در ادامه مطلب، به قلم Mike Futter از GameInformer مطلبی در این ارتباط را می خوانیم.

من گناهکارم. من بازی ها را پیش خرید می کردم. بدون اینکه از جزئیات و محتویات درون Season Pass با خبر باشم، خریدم شان. این کارها را بر اساس اشتیاقی که به مدیوم و ایمانی که به ناشرین داشتم انجام دادم. آن زمان ها دیگر گذشته.

به عنوان خبرنگاری که صنعت بازی های ویدیویی را پوشش می دهد، باید با نگاهی نافذ به برخی چیزها بنگرم. سعی می کنم از جنبه های مختلف آن را بررسی کنم، که شامل هدایت کنندگان اصلی صنعت یعنی ناشرین هم می شود.

درک می کنم که سیزن پس ها و بسته های الحاقی کوچک الزامی هستند آن هم به چند دلیل. 60 دلار در ازای هر خریدار دیگر کافی نیست. شغل ها روی نوار باریکی قرار دارند و بسته های الحاقی سبب می شود که توسعه دهندگان از پروژه ای به پروژه بعدی منتقل شوند؛ نه اینکه پس از پایان پروژه از کار بیکار شده تا پروژه بعدی آغاز گردد.

سوالات بسیاری وجود دارد که هر بار این آیتم ها معرفی می شوند به ذهنم می آید:

پرسش: چرا بسته الحاقی بلافاصله بعد یا قبل از عرضه بازی، معرفی شد؟

پاسخ: ناشرین روی اشتیاق و حس تازگی تجربه گیمرها سرمایه گذاری می کنند. گیمرها می خواهند بدانند پس از پایان بازی چه محتوای دیگری در دست دارند و حتی حین بازی چگونه می توانند پیشرفته تر بازی کنند.

پرسش: چرا سیزن پس ها انقدر رایج شدند؟

پاسخ: بسته های الحاقی فروخته شده هر چه به زمان عرضه بازی نزدیک تر باشند، این احساس را در گیمرها ایجاد می کند که خرده خرید بوده اما فاصله که بگیرد شبیه یک خرید کاملا مجزاست. 20 دلار مضاف بر 60 دلار اصلی می تواند یک سود تضمینی زودهنگام باشد. اما وقتی فاصله ایجاد شود، 20 دلار بر 0 دلار اضافه می شود و تاثیر روانی اش را ایجاد می کند. به غیر از این، در اقتصاد قانونی وجود دارد به نام "ارزش زمانی پول". به بیان دیگر، سود حاصل از بسته های الحاقی که هنوز حتی تولید نشده اند بیشتر از زمانی است که به بازار آمده اند. تخفیف این باندل ها با دقت محاسبه شده است.

پرسش: ناشرین چگونه می توانند انتظار داشته باشند ما بدون آگاهی از محتوای درون سیزن پس آن را بخریم؟

پاسخ: بگذارید پاسخ ساده ایم بدهم: ناشرین با استفاده از اطلاعات تاریخی به این نتیجه می رسند. شما اینکار را قبلا انجام داده اید، بنابراین باز هم انجامش می دهید.

به عنوان یک مصرف کننده، من بارها خرید کرده ام. در اغلب مواقع بابت خرید زودهنگام جوایزی هم دریافت کرده ام. NetherRealm مرا ناامید نکرد و احتمال دارد که Season Pass حتمی مورتال کامبت اکس را بخرم.

تا به حال، از آنچه که اکتیویژن و بانجی با Destiny انجام داده اند راضی ام. احتمالا یک بسته دیگر را هم بخرم (بله، می دانم این دیدگاه بحث برانگیزی است).

اما من متوجه شدم که هر چه زمان می گذرد، ناشرها علاقه کمتری به ارائه اطلاعات در رابطه با بسته های الحاقی از پیش فروخته شده خود پیدا می کنند. زمان بندی از بین می رود (بایوشاک اینفینیت یک نمونه واضح است؛ اگرچه تقریبا اغلب محتواهای اضافه بازی فوق العاده بودند).

علیرغم اطلاعات کمی که ناشرین به خود اجازه می دهند منتشر کنند، مشتریان به خرید ادامه می دهند. کیف های پول بر اساس دو اصل باز می شود: اشتیاق و باور.

گیمرهایی که سیزن پس ها را می خرند به تولیدکننده و ناشر باور دارند که البته این باور از تجربه محصول اصلی به دست می آید.

برخی از تولیدات منتشر شده در پاییز امسال مثل Assassin's Creed Unity، درایوکلاب، Halo: The Master Chief Collection و حتی هک DDoS سرویس های آنلاین، بدبینی و شک را به جان خریدارانی انداخت که تا پیش از این بر اساس اعتماد به ناشر دلارهای شان را خرج می کردند.

باور به اینکه ناشرین می توانند محصول را همانگونه که وعده داده بودند به دست مشتریان برسانند طوری زیر سوال رفته که یادآور سال 1983 است [اشاره به بازی E.T]. و بدون وجود باور و اعتماد، گیمرها اشتیاق خود را با درماندگی جا به جا می کنند.

ناشرین به تریلرهای زیبا و تحسین برانگیزی که از گیم پلی بازی نشان می دهد اتکا می کنند تا خریداران را مجبور به خرید نمایند. بدون ایجاد این احساس، اصلا بحث در مورد بسته های الحاقی شکل نمی گیرد.

حتی اگر مسیر تجارت خود را اصلاح هم کنند، باز هم باور و اشتیاق رو به افول می رود. گیمینگ یک تجربه احساسی است و خریدهای انجام شده هم معمولا احساسی هستند.

مصرف کنندگان احمق نیستند. آن ها دیده اند که چه رخ داده و اشتیاق و تصمیم احساسی، جای خود را به صبر و تحمل داده. بارها شنیده ایم که می گویند حق با گیمرهاست و من هم با این مسئله موافقم.

مصرف کنندگان حق دارند وقتی محصولی را می خرند همان لحظه کارایی داشته باشد. مصرف کنندگان حق دارند وقتی محصولی به درستی کار نمی کند شکایت کنند. مصرف کنندگان حق دارند هر چه رابطه شان با یک کمپانی قوی تر می شود، انتظارشان هم افزایش یابد.

مایکروسافت اخیرا از 2 نسخه مخصوص و محدود Halo 5: Guardians پرده برداشت. جزئیات هیچ کدام به صورت کامل توضیح داده نشده اما همین حالا می توانید نسخه 250 دلاری را با مجسمه ای که درونش قرار دارد پیش خرید کنید، در حالی که حتی طرح این مجسمه را روی کاغذ هم ندیده اید. مضحک است. مخصوصا وقتی که می دانیم Halo: The Master Chief Collection پس از عرضه در تاریخ 11 نوامبر با چه مشکلاتی درگیر بود.

این یک اشتباه است، و اشتباهی است که نباید تکرار شود. رمز و رازی که پیرامون Season Pass وجود دارد نباید به بازی هایی که تقریبا 70 درصد یک کنسول بازی قیمت دارند تعمیم داده شود.

گیمرها هنوز هم آماده اند مسحور بازی ها شوند و برای خود خیال پردازی کنند. ناشرین باید با مشتریان خود همانند یک عضو دائمی اکوسیستم برخورد کنند، نه رهگذرانی که از کنار کارناوالی می گذرند.