چرا دات های کووانتومی تلویزیون های بیشتری را در CES 2015 تسخیر کردند

این سال ها ساخت تلویزیون بزرگ برای شرکت های تولید کننده بسیار آسان شده است. هر روز خبر از تلویزیونی بزرگ تر، و البته قیمتی بیشتر از تولید کننده های مختلف به گوش می رسد. اخیرا هم رقابتی جدید در عرصه ی نازک تر شدن این تلویزیون های غول پیکر به راه افتاده است.

اتفاقی که در موبایل و تبلت تا حدی با ارزش است اما در تلویزیون های چند ده اینچی که قرار است در گوشه ی اتاق نشیمن جا خوش کنند قدری بی معنی است. تازه این اول ماجراست، سازنده های نمایشگر، تلویزیون های جدید را خمیده کرده اند تا شاید این چنین بتوانند چشم و دل خریداران را بربایند.

تعداد پیکسل های تلویزیون های جدید آنقدر زیاد شده که برنامه ی تلویزیونی و فیلم سازان مدت ها باید تلاش کنند تا به این سطح از کیفیت برسند.

با تمام این پیشرفت ها هنوز ساخت تلویزیونی بسیار بزرگ و بسیار با کیفیت که مردم معمولی قدرت خریدش را داشته باشند سخت است. برای حل این مشکل نیز در حدود دو سال قبل رقابتی خاموش آغاز شد. اتفاقی که امسال ثمره اش را در CES دیدیم.

در ادامه با دیجیاتو همراه باشید تا بیشتر در این مورد صحبت کنیم.

اگر می خواهید بدانید چه اتفاقی افتاده است، باید بگوییم که رقابت کماکان بر سر اندازه است، اما اندازه چیزی که شما نمی بینید: کووانتوم دات، یا نقطه های کووانتومی.

هنوز ساخت تلویزیونی بسیار بزرگ و بسیار با کیفیت که مردم معمولی قدرت خریدش را داشته باشند سخت است

نقطه ها یا دات های کووانتومی کریستال های بسیار ریزی هستند که قرار است رنگ و کیفیت LCD ها را بهبود بخشند. سونی نسبت به دیگران کمی پیش دستی کرد و از همان دو سال قبل استفاده از این تکنولوژی را در محصولات رده بالای خود آغاز کرد. حالا اما در CES شاهد این هستیم که تولید کننده های بزرگ دیگر همانند ال جی و سامسونگ هم از این تکنولوژی در محصولات خود استفاده کرده اند.

تولید کننده ها امیدوارند تا با تکیه بر دات های کووانتومی، شما را راضی کنند تا از تلویزیون های تمام اچ دی و 3D که همین چند سال پیش خریده اید دست بکشید و محصولات جدید را بخرید. با این کار با یک تیر دو نشان می زنند، هم محصولاتشان را می فروشند و هم لازم نیست بر روی تکنولوژی های دیگر که تا حدود زیادی پر هزینه هستند، سرمایه گذاری کنند.

دات های کووانتومی بر خلاف اعتقاد عمومی تکنولوژی جدیدی نیستند. این فناوری در حدود 33 سال پیش توسط دانشمندان دیگری آن هم با هدفی کاملا متفاوت به وجود آمد. روس ها که در صدد بهبود عملکرد ترانزیستور ها بودند، دریافتند که فعل و انفعالات در حلال شان باعث به وجود آمدن ذره ای شده است که با توجه به اندازه ی این ذره ها می توان رنگ های مختلف نور مرئی را از آنها به دست آورد.

با تحقیقات بیشتر دانشمندان توانستند تا ذره هایی خلق کنند که رنگ ایده آل آنها را تولید کند. این اتفاق بعدها در سلول های خورشیدی و میکروسکوپ های الکترونی بسیار کارآمد بود.

نقطه های کووانتومی آمده اند تا یکی از اساسی ترین مشکل های LCD ها را حل کنند

نقطه های کووانتومی آمده اند تا یکی از اساسی ترین مشکل های LCD ها را حل کنند. این مشکل چیزی نیست جز گستره ی رنگ کمتر LCD ها نسبت به نمایشگر های پلاسما و OLED ها.

رنگ سیاه در LCD ها به خوبی منتقل نمی شود و حس جوهر مانند OLED ها را ندارد و همچنین رنگ ها نیز به وضوح پلاسما ها نیست. بیشتر این مشکلات در چگونگی تابش نور پس زمینه به پیکسل هاست. فرآیندی که در آن نور آبی با عبور از فیلترهای خاصی به نور سفید تبدیل می شود (که همین امر باعث اشباع شدن رنگ های سبز و قرمز می گردد.).

در گذشته که در LCD ها از نور پس زمینه ی کاتودی یا CCFL ها استفاده می شد چنین مشکلاتی وجود نداشت. اما جهش اخیر در این صنعت که منجر به نمایشگر های باریکتر و مصرف انرژی بهینه تر می شد، این نقص را به مجموعه اضافه کرد. سازندگان همچنین تلاش کردند تا با کاهش نور پس زمینه در مناطق سیاه، باعث افزایش کنتراست تصویر شوند و با این کار رنگ مشکی را سیاه تر نشان دهند.

جذابیت نقطه های کووانتومی در این است که با قرار گرفتن در بین پیکسل ها و نور پس زمینه، می توانند کیفیت رنگ ها را افزایش دهند. این اتفاق نمود مشهودی در کیفیت تصویر و همچنین قیمتی معادل یک سوم نمایشگر های OLED دارد. سازندگان این تکنولوژی از جمله QD Vision ( تامین کننده ی دات های کووانتومی سونی) قول داده اند که اضافه کردن این فناوری به خط تولید، تغییر خاصی در فرآیند آن نداشته باشد.

نقطه های کووانتومی مدتی است که در نمایشگر ابزار های کوچک تر مانند Kindle Fire HDX آمازون (که اولین تبلت استفاده کننده از این تکنولوژی نیز بود) مورد استفاده قرار می گیرند. حتی شایعاتی مبنی بر استفاده ی این تکنولوژی در آیفون 6 هم به گوش می رسید که صحت آن حداقل هنوز تایید نشده.

در CES امسال نمایشگر هایی را از ال جی و سامسونگ هم شاهد بودیم که از این تکنولوژی بهره می برند. اما هیچ کدام از این تولید کننده ها، این تلویزیون ها را در راس اخبار رسانه ای خود قرار ندادند. دلیل این امر این بود که ساخت این پنل ها در اندازه های بزرگ قدری دشوار است. و همین مساله سبب شده تا این تکنولوژی کماکان در پس زمینه ی بازار بماند.

اما چرا تولید کنندگان به یک باره به سمت این تکنولوژی روی آورده اند؟ دلیل این امر مشکلاتی است که در OLED ها در حال بروز است. اگر کمی به قبل برگردیم، LCD ها کیفیتی پایینتر از OLED ها داشتند و به همین سبب تولید کنندگانی همچون سامسونگ را از خود راندند. OLED ها که از کیفیتی خوب برخوردار بودند رفته رفته می رفتند تا میخ خود را محکم بکوبند و ماندنی شوند. اما با افزایش تعداد پیکسل ها از 1080p به 2K و 4K و بالاتر، تولید انبوه این نمایشگر ها با مشکلاتی همراه شد. همین امر سبب شد تا شرکت ها را به سمت تولید LCD ها برگرداند.

حال تولید کنندگان نمایشگر خود را در بین تولید OLED و LCD ها نگه داشته اند تا تکنولوژی تولید سرنوشت آنها را مشخص کند.

در همین راستا، تامین کنندگان پنل های مبتنی بر دات های کووانتومی تحت فشار هستند تا سرعت و کیفیت تولید را افزایش دهند. شرکت Dow Chemical قرار است در آینده ی نزدیک کارخانه ی جدیدی را در کره ی جنوبی برای تامین ال جی و احتمالا دیگر تولید کنندگان تاسیس کند.

سوال تامل برانگیز تر در مورد نقطه های کووانتومی شاید این باشد که قیمت تمام شده ی تلویزیون ها چه قدر خواهد بود؟ اولین تلویزیون سونی با استفاده از این تکنولوژی و رزولوشن 4K قیمتی 5 هزار دلاری داشت که با توجه به کیفیت، قیمتش معقول به نظر می رسید. متخصصان عقیده دارند روند کاهش قیمت این تکنولوژی ادامه خواهد داشت و در ماه های آتی از سال جاری چیزی حدود 30 تا 50 درصد LCD های تولیدی تحت این تکنولوژی عرضه خواهند شد. تلویزیون های LCD تولیدی به این روش، کیفیتی همانند OLED ها خواهند داشت، اما قرار نیست هم قیمت یک خودرو باشند.