چه سرنوشتی در انتظار تنها راکتور هسته ای ایالات متحده آمریکاست؟

چه سرنوشتی در انتظار تنها راکتور هسته ای ایالات متحده آمریکاست؟

نیم قرن پیش راکتی از سواحل کالیفرنیا به سمت فضا پرتاب شد که حامل نخستین و تنها راکتور هسته ای فضایی ایالات متحده آمریکا بود و از آن زمان تاکنون در حال گشتن به دور زمین است و انتطار می رود که تا ۳۰۰۰ سال دیگر نیز به این حرکت خود ادامه دهد.

در دهه ۱۹۶۰ میلادی، ناسا برنامه ای به نام انرژی هسته ای کمکی (SNAP) را برای مطالعه پتانسل این انرژی در اکتشافات فضایی کلید زد.

در این برنامه، نخستین ژنراتورهای حرارتی-الکتریکی ایزوتوپی (این فناوری هم اکنون نیز در سیستم های اکتشافی فضایی نظیر Voyager و Curiosity مورد استفاده قرار می گیرد) به فضا فرستاده شدند.

در ادامه این مطلب با دیجیاتو همراه باشید.

توجه داشته باشید که ژنراتورهای حرارتی-الکتریکی ایزوتوپی رآکتور هسته ای نیستند و صرفا حرارت ساطع شده از عناصر در حال از بین رفتن نظیر پلوتونیوم ۲۳۸ را مهار می کنند.

u5qgizgbbmapm81ii0vr

اما SNAP 10-A کمی فرق داشت و در اصل نوعی راکتور فعال بود که قابلیت کنترل واکنش های شکافت هسته ای درون خود را هم داشت.

این راکتور میزان مناسبی از سوخت اورانیوم را حمل می کرد و می توانست سالانه تا ۶۰۰ وات برق تولید کند. ماهواره راکت مذکور ۱۲ ساعت پس از پرتاب در تاریخ ۱۴ فروردین ۱۳۴۴، وارد مدار خود در ارتفاع ۵۰۰ کیلومتری از سطح زمین شد و سپس کنترل آن در دست نیروهای انسانی مستقر روی کره زمین قرار گرفت.

در ابتدا همه چیز خوب پیش می رفت اما ۴۳ روز پس از آغاز ماموریت، سیستم های الکتریکی ماهواره ای که آن را حمل می کردند دچار اختلال شدند و در نهایت راکتور خاموش شد.

این ماهواره همچنان در مدار است و به دور زمین می گردد و ناسا پیش بینی کرده که با توجه به الگوی فعلی حرکتش تا ۳۰۰۰ سال دیگر هم در همین مسیر باقی بماند.

اما چندی است که محدوده حرکت ماهواره مذکور پر ازدحام شده و در آبان ماه سال ۱۳۵۸ هم «اتفاقی غیر عادی» برای آن رخ داد و به تدریج قطعاتش از بدنه جدا شدند.

بنابر گزارش ناسا، در فاصله شش سال از ۱۳۵۸، ۶ اتفاق دیگر هم برای آن ماهواره رخ داد که منجر به جدا گشتن حدودا ۵۰ قطعه قابل رهگیری از بدنه ماهواره مذکور شد و حالا طبق گزارشات احتمالا آنکه شاهد نشت مواد رادیواکتیو باشیم وجود دارد اما این مسأله هنوز هم تأیید نشده است.

جزئیات مستندی از این رخدادها در دست نیست، با این همه احتمال می رود که به دلیل نوعی برخورد یا سانحه چنین مسأله ای رخ داده باشد.

از زمان پرتاب SNAP-10A، سازمان هوا و فضای آمریکا روی استقرار راکتورهای هسته ای در فضا کار می کند و از جمله پروژه های مهم آن می توان به SP-100 اشاره کرد که از دهه ۷۰ میلادی کلید خورد و به خاطر پاره ای نگرانی های امنیتی و کمبود بودجه متوقف گردید.

از این رو احتمال می رود که ایالات متحده آمریکا صرفا، راکتور SNAP-1oA را در فضا داشته باشد و این در حالیست که روسیه، تاکنون ده ها ماهواره حامل این راکتورها را راهی فضا کرده و در سال ۱۳۵۷ خورشیدی هم یکی از آنها دچار سانحه شد و ذرات رادیو اکتیو متصاعد شده از آن سراسر کانادا را تحت تأثیر قرار داد.

نظرات ۲۱

وارد شوید

برای گفتگو با کاربران، وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود

Digiato

رمزتان را گم کرده‌اید؟

Digiato