بررسی اولیه برلیانس H330؛ سِدان چینی مونتاژ پارس خودرو

این روزها آتش رقابت میان خودروهای سگمنت C در بازار کشورمان زبانه می کشد و ورود عضوی جدید به نام برلیانس H330، انتخاب میان سدان‌های متوسط چینی را سخت‌تر از قبل کرده است. برلیانس یکی از برندهای نسبتا مشهور صنعت خودروسازی چین به شمار می‌رود و چیزی که موجب تمایز آن با سایر برندهای چینی شده، شریک آلمانی‌اش یعنی ب ام و است که ظاهرا بخشی از تجربیاتش را در ساخت این محصول به خودروساز چینی منتقل کرده است، اما سندی برای این ادعا به خصوص در زمینه اشتراک گذاری دانش فنی وجود ندارد.

در ادامه این مقاله با دیجیاتو همراه باشید

در طراحی این مدل از ب ام سری ۱ الهام گرفته شده و با نگاهی دقیق به طراحی بدنه‌اش، به خوبی می‌توان به رابطه‌اش با شریک باواریایی پی برد. طراحی بدنه فراتر از آن چیزی است که از یک خودروی چینی انتظار دارید. خطوط روی بدنه به خوبی با یکدیگر هماهنگ هستند و برجستگی روی گلگیرها باعث شده تا ابهت بدنه بیشتر به چشم بیاید.

مواردی نظیر مه شکن‌های جلو و سانروف (در نمونه فول آپشن)، ظاهر مدل اتوماتیک فول آپشن را از مدل پایه مجزا می‌کنند. همچنین استفاده از رینگ‌های ۱۵ اینچی اسپرت نیز به زیبایی هر چه بیشتر ترکیب ظاهری برلیانس کمک شایانی کرده است.

البته اگر کمی نکته سنج باشید، مقداری بلاتکلیفی را نیز در ظاهر برلیانس مشاهده خواهید کرد. برای مثال تناسب چندانی بین چراغ های جلو و عقب دیده نمی شود. همچنین می‌توان از کیفیت قطعات نقره‌ای رنگ روی بدنه نیز ایراد گرفت.

علی‌رغم ابعاد جمع و جور بدنه نسبت به رقبایی همچون جک J5 و جیلی امگرند EC7 که باعث شده هدایت و پارک کردن برلیانس در شهرهای شلوغ آسان شود، فضای کابین جادار و راحت است و از نظر فضای کابین، می‌توان برلیانس سدانی در حد و اندازه تندر ۹۰ و ۲۰۶ اس دی در نظر گرفت که برای پاسخگوی نیازهای یک خانواده ۳،۴ نفره است.

نخستین چیزی که هنگام ورود به کابین برلیانس جلب توجه می‌کند، رنگ بندی گرم کابین و جذابیت ترکیب دو رنگ کنسول جلو و پنل درهاست که حال و هوای خودروهای گران قیمت‌تر را تداعی می‌کند، اما صندلی‌های بر خلاف جک و جیلی فاقد روکش چرمی هستند و کیفیت پوشش آن‌ها برای خودرویی با قیمت بالای ۵۰ میلیون تومان معمولی به نظر می‌رسد.

البته ایرادی به راحتی صندلی‌ها وارد نیست و فضای پا و سر ننسبتا مناسبی دارند. علاوه بر این‌ که صندلی‌ها به خوبی سرنشینان را در بر می‌گیرند و از حرکت اضافی بدنشان جلوگیری می‌کنند، جنس نرم و راحت آن‌ها باعث شده تا در مسافرت‌های طولانی راحتی سرنشینان را مهیا کنند. صندلی راننده در ۸ جهت تنظیم می‌شود و موقعیت قرارگیری راننده در برلیانس نسبت به جک و جیلی اسپرت‌تر است.

کیفیت کلی مونتاژ و متریال کابین چندان جالب نیست. خصوصا وقتی یاد قیمت حدود 50 میلیونی این خودرو می‌افتید. چرا که در کابین جک J5 که قیمتی نزدیک به برلیانس دارد، کیفیت متریال استفاده شده به مراتب دلچسب‌تر است.

نکته دیگری که باعث می‌شود کیفیت نه چندان مناسب کابین برلیانس بیشتر به چشم بیاید، رنگ بندی روشن است که درزها و ناهماهنگی‌ها را واضح‌تر نشان می‌دهد. چیدمان و ارگونومی کابین اما نسبت به یک سدان ۵۰ میلیونی مناسب است و نمره قبولی را در بحث ارگونومی کسب می‌کند.

سیستم تهویه در مدل اتوماتیک فول آپشن، به صورت خودکار قابل تنظیم است و پس از چند دقیقه فعالیت، قدرت واقعی خود را به نمایش می‌گذارد و از این نظر یکی از بهترین‌ها در مقایسه با رقبایش به شمار می‌رود.

مشکل اینجاست که اگر به خاطر کندی گیرباکس و کشش پایین، انتخاب مدل اتوماتیک چندان توصیه نمی شود و در صورت صرف نظر از انتخاب مدل اتوماتیک، از آپشن‌هایی نظیر سانروف، تهویه اتوماتیک و حتی آیینه‌های جانبی برقی نیز بی نصیب می‌مانید. آن هم در شرایطی که آینه های برقی و تهویه اتوماتیک، حتی در پژو ۲۰۶ ۳۷ میلیونی نیز موجود است!

پیشرانه استفاده شده در برلیانس، حجم و قدرت کمتری نسبت به رقبایی نظیر جک J5 و جیلی EC7 دارد. یک پیشرانه ۱.۵ لیتری ۴ سیلندر که قادر است ۱۰۳ اسب بخار نیرو در دور ۵۸۰۰ تولید کند. شاید با توجه به قدرت نه چندان بالای پیشرانه نتوانید خودروهای هم کلاس را در جاده‌ها جا بگذارید. اما مصرف پایین و کم سر و صدا بودن نسبی پیشرانه، در مسیرهای شهری جزو نقاط قوت این بخش به نظر می رسد.

اگر به دنبال کمی قدرت موتور و هیجان در شتاب گیری هستید، بهتر است جک J5 را مد نظر قرار دهید. برلیانس با دو گیرباکس اتوماتیک و دستی در کشور عرضه شده است. نمونه اتوماتیک از یک گیرباکس ۵ سرعته تیپ ترونیک بهره می‌برد و مصرف سوختش حدود ۶.۷ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر است.

در رانندگی با نسخه اتوماتیک به دلیل تعویض دنده‌ها در دورهای پایین، دور خودرو در سربالایی‌ها افت می‌کند و رمق پیمودن شیب‌های نچندان تند را از برلیانس می گیرد. اما در حالت دستی (رانندگی در حالت تیپ ترونیک) دور موتور بالاتر نگه داشته می‌شود و نکته مثبت دیگر اینکه بیشینه گشتاور ۱۳۸ نیوتون متری در دور نه چندان بالای ۳۸۰۰ به محور جلو منتقل می‌شود.

یکی از مهم‌ترین نقاط قوت برلیانس نسبت به رقبای خود، فرمان پذیری خوب و هندلینگ مناسب است.در پیچ‌های تند و فرمان دادن‌های ناگهانی،هندلینگ برلیانس قابل پیش بینی است و از این نظر کلاس بالاتری نسبت به اکثر خودروهای این محدوده قیمت دارد.

تعلیق در جلو از نوع مک فرسون و در عقب از نوع بازوهای نیمه دنباله ای به همراه محور پیچشی است و حتی در مسیرهای ناهموار نیز تنش‌های وارد شده به چرخ‌ها را به کابین منتقل نمی‌کند.
صندوق بار ۴۶۰ لیتری برلیانس به خوبی نیازهای مسافرتی سرنشینان را پاسخ می‌دهد و باک ۵۵ لیتری‌اش باعث شده تا پای مالکش کمتر به پمپ بنزین باز شود.

ایمنی نامشخص

شرایط ایمنی برلیانس حتی در تست موسسه چینی ایمنی C NCAP مشخص نیست و ما علیرغم جستجوی فراوان نتوانستیم به اطلاعات مستندی در این خصوص دست پیدا کنیم.هرچند با توجه به ترمز های دیسکی مجهز به ABS و EBD و ۲ عدد ایربگ می توان گفت که حداقل معیارهای ایمنی فعال و غیر فعال برای این خودرو لحاظ شده است.

برلیانس سدان اتوماتیک فول آپشن، حدود ۵۳ میلیون تومان و نمونه منوآل حدود ۴۷ میلیون تومان در بازار ایران قیمت دارد. جک J5 و جیلی EC7 خودروهایی هستند که از نظر اندازه بدنه در کلاس برلیانس قرار دارند.البته فاصله قیمتی جیلی با برلیانس نسبتا زیاد است، اما جک J5 اتوماتیک با پیشرانه‌ای قوی‌تر، کیفیت بهتر کابین و از همه مهمتر شناخت بهتر در بازار،به عنوان رقیبی قدر در مقابل برلیانس قرار دارد.

از سوی دیگر، با مبلغ ۴۷ میلیون تومانی که برای خرید برلیانس منوآل می‌پردازید، می‌توانید به سراغ دیگر محصول جدید پارس خودرو، یعنی رنو ساندرو اتوماتیک بروید. البته ساندرو به عنوان رقیب برلیانس هاچ بک به شمار می‌رود.

در واقع ساندرو با همین مبلغ، کیفیت بهتر و پیشرانه‌ای پر قدرت‌تر را در اختیارتان می‌گذارد و نسبت به برلیانس قابل اعتمادتر است و از همه مهمتر، اسم چینی روی پیشانی‌اش نخورده است و دوام و قابلیت اطمینان تضمین شده ای نسبت به برلیانس دارد!