وقتی قرار بر تصور تکنولوژی های تازه باشد، هیچ محدودیتی پیش روی انسان وجود ندارد. به بیان دیگر در توفان های ذهنی، تخیل میتواند تا بینهایت سیر کند و هیچ چیز قادر نیست جلوی آن را بگیرد. اما گاهی اوقات ایده هایی که جایی در دنیای واقعی ندارند از جلسات توفان فکری به بیرون درز می کنند. ایده آمریکا برای پرتاب میلیون ها سوزن مسی به فضا هم شاید یکی از اینها باشد.
سال ۱۹۶۳ بود و دو ماهی می شد که حلقه ای مشابه به زحل حول زمین ایجاد شده بود. آن حلقه هم تنها یک هدف داشت: ایجاد راه ارتباطی تازه برای اهالی زمین.
در دهه ۱۹۵۰ میلادی به لطف کابل های عظیم بستر دریا و امواج رادیویی می شد طی چند دقیقه پیام ها را به آنسوی اقیانوس ها یا حتی قاره ها ارسال کرد. اما امکان تخریب این کابل ها توسط عوامل بیگانه وجود داشت (ماجرا به جنگ سرد باز می گردد) و توفان های خورشیدی و زمینی هم میتوانستند در سیگنال های رادیویی اختلال ایجاد کنند و به همین خاطر آمریکا تصمیم گرفت روش تازه ای را برای ارتباطات دور برد امتحان کند: حلقه ای از مس به اندازه زمین تا ارسال و دریافت پیام ها را فارغ از شرایط جوی زمین با سرعتی باور نکردنی ممکن کند.
عملکرد آن سیستم قرار بود اینگونه باشد: راکتی صدها میلیون سوزن مسی کوچک را به مدار پایینی زمین منتقل می کند و بستر تازه ای را در اختیار سیگنال های رادیویی قرار می دهد تا از کناره های یونوسفر به اطراف منتقل شوند.
عجیب اینکه آن سیستم کار می کرد و ظرف تنها چند روز از شروع به کارش می شد پیام ها را با سرعت فوق العاده ۲۰ کیلوبیت بر ثانیه از کالیفرنیا به ایست کوست ارسال کرد.
سیستم ارتباطی تازه حدودا چهار ماه فعالیت کرد و موفقیت بسیار بزرگی برای آن زمان بود. اما به تدریج آن سوزن ها شروع به افتادن از مدار زمین کردند و بدتر از همه اینکه روی هم انباشته می شدند و از آنجا بود که مشکل واقعی رخ داد.
وقتی قرار باشد با سرعت ۸ کیلومتر بر ساعت به دور زمین بگردید، حتی یک ذره کوچک هم اثری بزرگ از خود بر جای می گذارد. در واقع ذرات زباله های فضایی می توانند آسیب های جدی به زمین وارد کنند و حتی فضاپیماهای پیشرفته را به دردسر بیاندازند. البته آن سوزن های مسی زیاد هم بزرگ نبودند (تنها ۱.۸ سانتی متر طول داشتند) و قطرشان از یک چهارم تار موی انسان فراتر نمی رفت. اما نکته جالب در مورد فلزات موجود در فضا این است که به سرعت به فلزات مشابه شان جوش می خورند و برای این منظور نیازی به حرارت ندارند.
این یعنی تمامی آن سیم های فلزی کوچک که البته در قطب های جنوب و شمال فرود نیامدند این پتانسیل را داشتند که به یکدیگر بچسبند و زباله های فضایی بزرگی را تشکیل دهند. طبق پژوهشی که در سال ۲۰۱۳ انجام شد چندین توده بزرگ از این سیم ها هنوز در مدار زمین وجود دارند و دانشمندان اعلام کردند که حتی ممکن است تا چندین دهه هم در مدار باقی بمانند.
اونم همه با هم تو یک دقیقه... چقدر آخه تابلو...
آدمی همکه منطق داشته باشه نیاز به فحاشی نداره... کسی که نمیتونه درست فکر کنه سریع شروع میکنه به فحاشی... به حرف های همچین آدمی چطور میشه اعتماد کرد؟ که بخوای به درستی حرف هاش فکر کنی.
شروع جملاتت اشتباهه حتی... نوع صحبت کردن به طرف مقابل ربط نداره... به شخصیت خود آدم ربط داره... وگرنه اگر رسیدی به هرکس مثل خودش حرف بزنی تو چه فرقی داری با اون...
اتفاقا بهش پیام دادم...
عجب! ?، این بنده خدایی که میگی منم، میخوای به شمارش زنگ بزن، به اینستاش دایرکت بده... شما که انقدر زرنگی، چرا نمیخوای قبول کنی مغزت شستشو شده؟
هیچ کس هم مشکلی با گرفتن حق کارگر نداره. اتفاقا همه مردم ایران دلشون از این ماجراها خونه... ولی راهش این نیست که به آنهایی که برای این مملکت جون دادند فحاشی کنیم... ترجیح میدم به حرف چهارتا آدم با فکر گوش کنم و دنبال اصلاح مملکت باشم تا مثل شما فحاشی کنم و همه چیز رو انکار کنم... آدم باید خیلی بی شرف باشه که به اونی که به خاطر وطنش رفته دفاع کرده و شهید شده فحاشی کنه...
عقل کل!!!
منطق رو ببین... نتیجه این میشه که تند تند جنگ راه بندازیم که بشر پیشرفت کنه.... خخخخخ
تو شعورت به این چیز ها قد نمیده
حالا هی بیا با چهار تا اکانت فیک مثبت منفی بده...
اره فیکن فقط تو واقعی هستی? ?
در طول تاریخ همیشه جنگ منشا پیشرفت بشر بوده
سلام
دقیقا
اولین وسیله هایی هم که توسط انسان ها اختراع شدن نیزهُ کمانُ بوده که برای کشتن ساخته شدن
به غیر از اون خیلی از چیزهایی که امروز استفاده می کنیم برای مصارف نظامی تولید شده بودن .مثل اینترنت و جی پی اس و مایکروفر و.....
جالب بود
خیلی