نسخه ضد آلودگی؛ وقتی ارزان ترین خودرو پاک تویوتا در ایران 70 میلیون تومان تمام می شود

در این مطلب قصد داریم برای چند دقیقه هم که شده از واقعیت های تلخ سیاسی اقتصادی ایران فاصله بگیریم و تصور کنیم که اگر واقعا قصدی برای رفع مشکلات بازار خودرو، مصرف بنزین و آلودگی هوا وجود داشت، چه گزینه هایی می توانست نجات بخش شهرهای آلوده ایران باشد؟

جالب است بدانید که واردات خودروهای دست دوم حتی با توجه به نرخ فعلی ارز و در شرایط فعلی، می تواند توجیه پذیر باشد و به خصوص اگر خودروهای دست دوم به صورتی انتخاب شوند که در زمینه مصرف سوخت، آلایندگی و ایمنی در تصادفات نسبت به میانگین خودروهای تولید داخل، دارای مزیت باشند، در بلند مدت حتی هزینه های واردات نیز جبران خواهد شد.

با چنین پیش فرضی باید به سراغ یکی از قوی ترین کمپانی های خودروسازی جهان رفت که گویا پیش از این نیز در راستای حل و فصل مشکلات بازار خودرو ایران پیشنهاداتی را ارائه کرده است.

تویوتا از سال 1997 نسل نخست پریوس را به عنوان اولین خودرو هیبریدی تولید انبوه جهان روانه بازار کرد و گامی شگرف را در راستای کاهش مصرف سوخت و آلایندگی درون شهری برداشت.

نسل دوم این خودرو نیز در حد فاصل 2003 تا 2012 در کشورهای ژاپن و چین تولید شده است و جالب آنکه نه تنها نسل های نخست، بلکه حتی نسل سوم این خودرو نیز راهی به بازار ایران باز نکردند و معدود نمونه های وارد شده از نسل چهارم در شرایط فعلی بیش از 500 میلیون تومان قیمت دارند که طبیعتا امکانی برای استفاده عمومی از چنین خودروهای گران قیمتی وجود ندارد و واردات یا مونتاژ خودروهای هیبریدی صفر کیلومتر ارزان قیمت با نرخ های فعلی ارز، به رویایی دست نیافتنی تبدیل شده است.

اما در مورد خودروهای دست دوم و قدیمی تویوتا پریوس ماجرا کاملا متفاوت است. براساس برآورد های اولیه، امکان خرید نسخه های نسل دوم پریوس با عمری کمتر از 15 سال، با رقمی در حدود 5 یا 6 هزار دلار وجود دارد که به معنای وارد شدن این خودروها به کشور با رقمی کمتر از 70 میلیون تومان است.

طبیعتا منتقدان بر این عقیده اند که خودروهای 15 ساله فرسوده محسوب می شوند و نمی توانند مصرف سوخت اولیه خود (4.9 لیتر در یکصد کیلومتر) را ارائه دهند، اما در پاسخ باید گفت که براساس اطلاعات فنی آزمایش شده در طول سالهای اخیر، تویوتا پریوس در زمره کم استهلاک ترین خودروهای جهان قابل دسته بندی است و تا کارکردهای فوق العاده بالا (حتی یک میلیون کیلومتر) بخش زیادی از عملکرد خود را حفظ می کند.

حتی باتری مجموعه هیبریدی به عنوان پاشنه آشیل خودروهای سبز نیز از سوی تویوتا برای 8 الی 10 سال وارانتی شده است و کارکرد خود را برای حدود 320 هزار کیلومتر حفظ می کند. بنابراین پر واضح است که انتخاب یک تویوتا پریوس قدیمی با کارکردی در حدود یکصد هزار کیلومتر، می تواند تضمین کننده کاهش قابل توجه مصرف سوخت و آلایندگی باشد.

چرا که این خودرو در شرایط استاندارد در حدود 104 گرم دی اکسید کربن به ازای هر کیلومتر پیمایش به جا می گذارد که در حدود 50 درصد از پاک ترین خودروهای تولید داخل (صفر کیلومتر) تمیز تر محسوب می شود.

فروش 1.2 میلیون دستگاهی از تویوتا پریوس نسل دوم در سطح جهان نیز تضمین می کند که مشکلی از نظر یافتن نسخه های سالم دست دوم و یا تامین قطعات یدکی این خودروها در بلند مدت وجود نخواهد داشت و البته کسب 5 ستاره ایمنی در سالهای تولید نیز بیانگر، ایمنی مناسب این خودرو در مقایسه با اسطوره های مهندسی تولیدی کشور است.

البته که تمام این بررسی مصداق بارز آب در هاون کوبیدن است، اما باید گفت که اگر اراده ای برای کاستن از مشکلات آلودگی و مصرف سوخت کشور وجود داشت، راهکارهای نسبتا مناسبی از این دست نیز قابل ارائه بودند، اما افسوس و صد افسوس که این رویکرد در بین مسئولین صنعتی خریداری ندارد و چرخه غرق شدن در دود و مرگ در خودروهای نا ایمن را پایانی نیست.