مدیرعامل انویدیا: ترکیب دیپ‌سیک با تراشه‌های هواوی سلطه آمریکا را به خطر می‌اندازد

دیدگاه‌ها و نظرات خود را بنویسید

مجموع نظرات ثبت شده (9 مورد)

• 
  hamidreza2003 | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  سلام بزرگوار . من هم شرایطی مثل تو دارم . امیدوارم شرایط به زودی بهتر بشه . کشورهای زیادی مثل ما بودند که بعد از جنگ وحشتناک پیشرفت کردند مثل ژاپن و آلمان غربی . اینترنت هم بزودی وصل میشه . من سنم از تو کمی بیشتر هست و فکر می کنم صبر و بازسازی روحی را باید در اولویت کارهامون قرار بدیم . باید این دوران را بگذرانیم . اگر کمکی خواستی من در خدمتم

  0
• 
  callmeRF | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  باقی کشورا تو فکر چیا هستن کشور ما تو فکر چی!
  افتخارشون عصبانی و ناراضی کردن مردمشون از خودشونه با قطع اینترنت و هزارتا کوفت دیگه

  3
• 
  Alatoran | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  آمریکا: تا موقعی که دلمون می‌خواد بهت می‌فروشیم، هر موقع هم عشق‌مون نکشید نمی‌فروشیم
  بازم آمریکا: نههههه، نباید از فناوری من دور بشید، من باید گودرت اول باشممم
  ایران: خنده شیطانی امیرپارساجان نشاط و رسول جلیلی

  1
• 
  hojjat1253 | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  هاا؟

  0
• 
  RahGozar_2000s | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  مینویسم چون نه خودم توی شرایط خوبی هستم نه خانوادم
  
  من یک جوان 26 ساله هستم، از نسل زد، همون نسلی که قراره آینده کشور رو بسازه
  
  اما الان نزدیک 4 ماهه که زندگیم مختل شده و دلیلشم واضحه: چون اینترنت برای من حکم هوا داشت و من الان 4 ماهه که از تنفس اکسیژن دیجیتال محروم هستم!
  
  دیگه بعید میدونم که کسی متوجه اوضاع نباشه (مگر اینکه .....؟!)
  
  از بعد هفته دوم بهمن ماه پارسال بیماری افسردگی و ibs که سالها باهاش جنگیدم مجددا عود کرد (روز به روزم داره بدتر میشه)، جیب خالی یک طرف و بحث و جدال هایی که ناخودآگاه و از سر استیصال و مشغله فکری در خانه با اعضای خانواده پیش میاد هم یک طرف دیگه.
  
  راستش رو بخواید روزی نیست که به مرگ فکر نکنم. افکار خطرناک چندین بار در طول روز از سرم میگذرن و هر بار سعی میکنم یه جوری خودمو سرگرم کنم که بهش فکر نکنم اما تهش جز خوابیدن هیچ کار دیگه ای ازم بر نمیاد.
  
  حقیقتا و "خسته بودن" توی لغت نامه زندگی من معانی دیگری پیدا کردن (از بس که به هر دری زدم بسته بود و توی زندان گیر افتادم!)
  
  سالها تلاش کردم تا در حوزه کاری خودم دستی بر اتش داشته باشم اما الان با خودم فکر میکنم اون همه تلاش تهش چی شد؟!
  
  من دیگه خیلی وقته خودمو نمیشناسم، انگار که اون شور و اشتیاق درونم از بین رفته. بعضی وقتا فکر میکنم که نکنه واقعا به یه ربات انسان نما تبدیل شدم که دیگه قرار نیست چیزی رو حس بکنه؟
  
  شاید تمومش کردم همین روزا، اگر اون کاری که نباید رو کردم بدونید مقصرش من نبودم چون همه تلاشمو توی این سالها کردم که کار به اون نقطه سیاه کشیده نشه...

  12
• 
  Pouria-07 | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  خیلی ناراحت شدم برای این کامنتت امیدوارم روز های شاد و خوشحالی رو دوباره ببینی و مواظب خودت باش ❤️❤️

  0
• 
  Mohammad1080 | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  بمیرم برات ایرانی

  0
• 
  Anonymous07 | ۱ اردیبهشت ۱۴۰۵

  دوست عزیز مطمئن باش چندین میلیون (و یا شاید چند ده میلیون) ایرانی دیگه شرایطی مشابه شرایط تو رو دارند، و حتی بدتر!
  و مطمئن باش تسلیم شدن قطعا راهش نیست. زندگی پَستی و بلندی زیادی داره اما در طول تاریخ، همیشه از پشت کوهستان بلند قامت سختی ها، خورشید آرامش و خوش-حالی طلوع کرده، فقط باید در طول این مسیر پر پیچ و خم، خودسازی کنی و بجنگی و صبور باشی. این نیز بگذرد...

  0
• 
  Haj_amirhusain | ۳۰ فروردین ۱۴۰۵

  دیپ سیک 💩

  1