ثبت بازخورد

لطفا میزان رضایت خود را از دیجیاتو انتخاب کنید.

Very satisfied Satisfied Neutral Dissatisfied Very dissatisfied
واقعا راضی‌ام
اصلا راضی نیستم
چطور میتوانیم تجربه بهتری برای شما بسازیم؟

نظر شما با موفقیت ثبت شد.

از اینکه ما را در توسعه بهتر و هدفمند‌تر دیجیاتو همراهی می‌کنید
از شما سپاسگزاریم.

نجوم و فضا

دستاورد تاریخی وویجر ۱؛ فضاپیمای ناسا ۵۰ سال پس از پرتاب به فاصله یک روز نوری از زمین رسید

اکنون ارسال سیگنال‌های رادیویی این فضاپیمای ناسا ۲۴ ساعت طول می‌کشد.

آزاد کبیری
آزاد کبیری منتشر شده در 27 آبان 1405  |  15:40

فضاپیمای وویجر ۱ ناسا امروز بالاخره به فاصله یک روز نوری از زمین رسید و به نخستین ساخته دست بشر تبدیل شد که به چنین فاصله‌ای دست پیدا می‌کند. اکنون رسیدن سیگنال‌های رادیویی این فضاپیما به زمین ۲۴ ساعت طول می‌کشد.

یک روز نوری مسافتی است که نور در ۲۴ ساعت طی می‌کند و معادل حدود ۲۵٫۹ میلیارد کیلومتر است. وویجر ۱ با رسیدن به این فاصله، مرز تازه‌ای را در تاریخ اکتشافات فضایی ثبت کرده است. این فضاپیما پیش‌تر نیز رکوردهای مهمی به نام خود ثبت کرده بود. وویجر ۱ در ۱۷ فوریه ۱۹۹۸، در فاصله ۱۰٫۴ میلیارد کیلومتری از خورشید، از پایونیر ۱۰ پیشی گرفت و به دورترین شیء ساخته دست بشر تبدیل شد. این رکورد از آن زمان تاکنون در اختیار وویجر ۱ باقی مانده است.

از آنجا که زمین به دور خورشید می‌چرخد، فاصله آن با وویجر ۱ در طول سال تغییر می‌کند. بااین‌حال، حرکت پیوسته فضاپیما به سمت فضای میان‌ستاره‌ای باعث شده است که حتی با نزدیک‌تر شدن نسبی زمین، فاصله آن‌ها همچنان بیش از یک روز نوری باقی بماند.

فاصله یک روز نوری وویجر ۱

به گزارش ساینس‌آلرت، وویجر ۱ در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ سفر خود را آغاز کرد. زمان‌بندی مأموریت به‌گونه‌ای انتخاب شده بود که فضاپیما بتواند از آرایش کم‌تکرار سیاره‌های بیرونی منظومه شمسی استفاده کند و با کمک گرانش هر سیاره، مسیر خود را به سمت سیاره بعدی تغییر دهد.

وویجر ۱ در سال ۱۹۷۹ به مشتری و در سال ۱۹۸۰ به زحل رسید. مشاهدات آن اطلاعات تازه‌ای درباره این سیاره‌ها و قمرهایشان در اختیار دانشمندان قرار داد. پس از گذر از نزدیکی زحل و قمر آن، تیتان، وویجر ۱ از صفحه مداری سیاره‌ها خارج شد و مسیر خود را به سمت فضای بیرونی منظومه شمسی ادامه داد. در همین زمان، وویجر ۲ مأموریت خود را با عبور از اورانوس در سال ۱۹۸۶ و نپتون در سال ۱۹۸۹ ادامه داد.

وویجر ۱ در سال ۲۰۰۴ از مرزی به نام شوک پایانی (Termination Shock) عبور کرد که در آن باد خورشیدی، یعنی جریان ذرات بارداری که از خورشید به بیرون حرکت می‌کنند، بر اثر فشار محیط فراتر از آن به‌طور ناگهانی کند می‌شود.

این فضاپیما سپس وارد لایه بیرونی و آشفته هلیوسفر شد که هلیوشیت (Heliosheath) نام دارد. هلیوسفر حباب گسترده‌ای است که باد خورشیدی در اطراف منظومه شمسی ایجاد می‌کند. وویجر ۱ سرانجام در ۲۵ آگوست ۲۰۱۲، در فاصله حدود ۱۸٫۲ میلیارد کیلومتری از خورشید، از هلیوپاز (Heliopause) عبور کرد و وارد فضای میان‌ستاره‌ای شد. هلیوپاز مرزی است که در آن فشار باد خورشیدی با فشار محیط میان‌ستاره‌ای به تعادل می‌رسد.

با وجود خاموش شدن بیشتر ابزارهای علمی وویجر ۱، این فضاپیما همچنان داده‌هایی درباره محیط میان‌ستاره‌ای جمع‌آوری می‌کند. از مجموع ۱۰ ابزار علمی آن، تنها دو ابزار همچنان فعال هستند.

ادامه مأموریت وویجر ۱ به منبع انرژی هسته‌ای آن وابسته است. این منبع با استفاده از گرمای حاصل از واپاشی پلوتونیوم برق تولید می‌کند، اما توان خروجی آن هر سال حدود ۴ وات کاهش می‌یابد. مهندسان ناسا برای صرفه‌جویی در انرژی، به‌تدریج تجهیزات فضاپیما را خاموش کرده‌اند تا فعالیت آن تا حد ممکن ادامه پیدا کند.

ناسا پیش‌بینی کرده است که وویجر ۱ ممکن است تا دهه ۲۰۳۰ انرژی کافی برای فعال نگه داشتن دست‌کم یکی از ابزارهای علمی خود را داشته باشد. بااین‌حال، رسیدن به مرز داخلی ابر اورت به حدود ۳۰۰ سال زمان نیاز دارد. ابر اورت، ناحیه‌ای دوردست از اجرام یخی در اطراف خورشید است که گستره آن بنا بر برآوردها به حدود ۱٫۶ تا ۳٫۲ سال نوری از خورشید می‌رسد. گرانش خورشید این اجرام را در محدوده خود نگه می‌دارد.

آزاد کبیری
آزاد کبیری

دانش‌آموخته‌ زبان‌شناسی‌ هستم و همان‌قدر که به «کلمه» علاقه‌مندم، از سرک‌کشیدن به گوشه‌وکنارِ جهان تکنولوژی و علم هم حظ می‌کنم.

دیدگاه‌ها و نظرات خود را بنویسید
    مطالب پیشنهادی