AMD با قابلیت CPPC HighestFreq سرعت و واکنش‌پذیری کامپیوترها را افزایش می‌دهد

ای‌ام‌دی (AMD) به‌زودی با معرفی قابلیت جدیدی به نام CPPC HighestFreq، به حدس و گمانِ سیستم‌عامل‌ها برای تشخیص فرکانس پردازنده‌ها پایان می‌دهد. با این ویژگی جدید، ویندوز و لینوکس می‌توانند فرکانس بوست (Boost) واقعی پردازنده‌های رایزن (Ryzen) را به صورت مستقیم و بدون نیاز به تخمین زدن مشاهده کنند.

به‌طور سنتی، سیستم‌عامل‌هایی مانند ویندوز و لینوکس نمی‌توانستند فرکانس بوست پردازنده را مستقیماً از طریق فرم‌ور (Firmware) بخوانند. اما قابلیت جدید AMD این رویه را برای همیشه تغییر می‌دهد. این ویژگی به پردازنده‌ها اجازه می‌دهد تا حداکثر فرکانس واقعی خود را مستقیماً به سیستم‌عامل گزارش دهند و دیگر نیازی به محاسبه و تخمین فرکانس توسط سیستم‌عامل نخواهد بود. این تغییر می‌تواند زمان‌بندی پردازنده (CPU Scheduling) را در تراشه‌های آینده رایزن بهبود بخشیده و واکنش‌پذیری سیستم را افزایش دهد.

این تغییرات درحال‌حاضر برای درایور AMD P-State در لینوکس آماده شده و انتظار می‌رود بخشی از استاندارد آینده ACPI 6.7 باشد. شاید این موضوع کمی فنی به نظر برسد، اما در عمل می‌تواند کارایی و سرعت پاسخ‌گویی در مدیریت رشته‌های پردازشی (Thread Scheduling) را به شکل چشمگیری ارتقا دهد. از آنجا که پردازنده‌های مدرن رایزن وابستگی زیادی به قابلیت CPPC (کنترل مشارکتی عملکرد پردازنده) دارند، ویژگی HighestFreq به سیستم‌عامل کمک می‌کند تا بهترین و قدرتمندترین هسته‌ها را برای پردازش‌های سنگین شناسایی کند.

بنابراین، وظایف سنگینی مانند اجرای بازی‌ها می‌توانند به بهترین هسته‌های موجود دسترسی داشته باشند، زیرا سیستم زمان‌بندی سیستم‌عامل دیگر با همه هسته‌ها رفتار یکسانی نخواهد داشت و سریع‌ترین هسته‌ها را در اولویت قرار می‌دهد. در پیاده‌سازی‌های فعلی CPPC، اطلاعات دقیق فرکانس به سیستم‌عامل داده نمی‌شود و ویندوز و لینوکس مجبورند برای تخمین رفتار بوست پردازنده، به اعداد انتزاعی و روش‌های درونیابی تکیه کنند.

این روش در پردازنده‌های جدیدتر رایزن دقت کمتری دارد، زیرا افزایش فرکانس در همه هسته‌ها به صورت کاملاً خطی اتفاق نمی‌افتد. قابلیت HighestFreq این محدودیت را برطرف کرده و به سیستم‌عامل اجازه می‌دهد تا مقادیر حداکثر فرکانس را مستقیماً از فرم‌ور بخواند. این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که پردازنده‌های رایزن از قابلیت «هسته‌های ترجیحی» (Preferred Cores) استفاده می‌کنند و با توجه به رفتار نامتقارن هسته‌ها در افزایش فرکانس و الگوریتم‌های پیشرفته آن‌ها، دانستن فرکانس دقیق برای سیستم‌عامل بسیار حیاتی است.

به‌عنوان مثال، اگر ابزار زمان‌بندی سیستم‌عامل نتواند به درستی تشخیص دهد که کدام هسته می‌تواند بالاترین فرکانس را حفظ کند، ممکن است پردازش‌های سنگین مثل بازی‌ها روی بهترین هسته‌های ممکن اجرا نشوند. اگرچه این موضوع شاید در نهایت تأثیر فاجعه‌باری روی خروجی کار نداشته باشد، اما با افزایش دقت زمان‌بندی، عملکرد کلی و واکنش‌پذیری سیستم بیش از پیش بهبود خواهد یافت.