گام بزرگ در درمان چاقی؛ داروی خوراکی جدید وزن بیماران را در ۳۶ هفته تا ۱۲ درصد کاهش داد

دانشمندان موفق به توسعه داروی خوراکی جدیدی برای ارائه‌ GLP-1 به بیماران مبتلا به چاقی یا دارای اضافه وزن شده‌اند که در کارآزمایی‌های خود منجر به کاهش تا ۱۲ درصدی وزن بدن پس از ۳۶ هفته شده است.

داروی جدید با نام آلنیگیلیپرون (Aleniglipron) یک داروی مولکول کوچک است که به‌صورت خوراکی مصرف می‌شود و در‌حال‌حاضر برای درمان چاقی در دست توسعه قرار دارد. تمام داروهای GLP-1 اثرات این هورمون طبیعی را تقلید می‌کنند که با تحریک ترشح انسولین، سرکوب اشتها و افزایش احساس سیری، کاهش وزن را به همراه دارد.

کارآزمایی داروی چاقی جدید

در این کارآزمایی بالینی تحت کنترل با دارونما، محققان ایمنی داروی آلنیگیلیپرون را در ۲۳۰ فرد بزرگسال (با میانگین سنی ۵۰ سال) مبتلا به چاقی یا اضافه وزن در ۳۸ مرکز پزشکی در ایالات متحده ارزیابی کردند. شرکت‌کنندگان به‌صورت تصادفی در سه گروه با دوزهای مختلف قرار گرفتند: ۴۵، ۹۰ یا ۱۲۰ میلی‌گرم. به شرکت‌کنندگان گفته شده که آلنیگیلیپرون را به‌صورت خوراکی یک بار در روز مصرف کنند و سپس دوز خود را هر چهار هفته یک‌بار با آلنیگیلیپرون یا دارونما برای مجموع ۳۶ هفته افزایش دهند.

در هفته ۳۶، تغییر وزن بدن نسبت به زمان شروع آزمایش، در گروه ۴۵ میلی‌گرمی منفی ۹.۰ درصد، در گروه ۹۰ میلی‌گرمی منفی ۱۰.۷ درصد و در گروه ۱۲۰ میلی‌گرمی منفی ۱۲.۱ درصد بوده، درحالی‌که این رقم برای گروه دارونما منفی ۰.۵ درصد ثبت شده است. عوارض جانبی گوارشی نیز در تمام گروه‌های بیمار خفیف تا متوسط بوده و به مرور زمان کمتر شده‌اند.

محققان می‌گویند که این یافته‌ها از توسعه‌ آلنیگیلیپرون برای درمان چاقی و آزمایش‌های بیشتر روی اثربخشی این دارو در کارآزمایی آینده‌ی فاز سه حمایت می‌کند. در فاز بعدی، سرعت افزایش دوز کمتر خواهد شد تا تحمل‌پذیری دارو افزایش یابد.

داروهایی که در‌حال‌حاضر موجود هستند، با وجود اثربخشی بالا، به‌طور گسترده در دسترس همگان قرار ندارند. این داروها باید تزریق شوند که همین روش تزریقی، دسترسی بیماران را محدود می‌کند. علاوه‌بر‌این، چالش‌های مربوط به نگهداری این داروها (نیاز به یخچال) و مشکلات مقیاس‌پذیری در تولید به‌دلیل هزینه‌های بالا، از دیگر موانع موجود است. در مقابل، داروهای مولکول کوچک را می‌توان به‌صورت خوراکی مصرف کرد و آنها را در مقیاس بسیار بزرگ‌تری تولید نمود که این امر شکاف‌های موجود در دسترسی به درمان و نتایج درمانی را برطرف می‌سازد.

نتایج این تحقیق در مجله‌ Nature Medicine منتشر شده است.