تحقیق جدید: تنهایی و انزوای اجتماعی می‌توانند تا ۶ سال از زندگی سالم شما کم کنند

پژوهش جدیدی نشان می‌دهد تنهایی و انزوای اجتماعی با کاهش تعداد سال‌هایی که افراد بدون بیماری‌های مزمن و اختلالات روانی زندگی می‌کنند، ارتباط دارند. براساس این مطالعه، افراد به‌طور میانگین حدود ۶ سال از زندگیِ عاری از بیماری را در اثر این دو وضعیت از دست می‌دهند و شدت این ارتباط در زنان و مردان یکسان نیست.

انزوای اجتماعی به تماس و مشارکت محدود با دیگران گفته می‌شود، درحالی‌که تنهایی تجربه‌ای ذهنی از احساس جدایی و قطع ارتباط با دنیای اطراف است. اگرچه این دو مفهوم یکسان نیستند، پژوهشگران دریافتند هر دو با سال‌های سالم کمتر در زندگی ارتباط دارند.

پژوهشگران دانشگاه تولین آمریکا با بررسی داده‌های بیش از ۲۷۰ هزار فرد ۴۰ تا ۶۹ ساله دریافتند تنهایی و انزوای اجتماعی با کاهش سال‌های زندگی بدون بیماری‌های مختلف، هم در زمینه سلامت جسمی و هم سلامت روان، ارتباط دارند.

تأثیر تنهایی بر زندگی سالم

ارتباط تنهایی و انزوای اجتماعی با کاهش سال‌های زندگی بدون اختلالات روانی، از جمله افسردگی و اضطراب، قوی‌تر از ارتباط آن‌ها با کاهش سال‌های زندگی بدون بیماری‌های جسمی بود. بیماری‌های جسمی بررسی‌شده در این مطالعه شامل دیابت نوع ۲، بیماری‌های قلبی‌عروقی، بیماری‌های مزمن تنفسی، بیماری‌های تخریب‌کننده عصبی و سرطان بودند.

در ۵۰ سالگی، افرادی که هم احساس تنهایی داشتند و هم در انزوای اجتماعی بودند، در مقایسه با افرادی که هیچ‌کدام از این شرایط را تجربه نمی‌کردند، سال‌های کمتری را بدون بیماری‌های مزمن اصلی زندگی کردند.

تأثیر تنهایی و انزوای اجتماعی بر سلامت زنان و مردان نیز متفاوت بود. در زنان، سلامت روان ارتباط بیشتری با تنهایی داشت، درحالی‌که در مردان، سلامت روان ارتباط بیشتری با انزوای اجتماعی نشان داد. در زنان، تنهایی و انزوای اجتماعی با از دست رفتن ۲.۴ سال از سال‌های بدون بیماری جسمی و ۳.۷ سال از سال‌های بدون اختلالات روانی همراه بود. در مردان، این میزان به‌ترتیب ۱.۷ سال برای سال‌های بدون بیماری جسمی و ۵.۸ سال برای سال‌های بدون اختلالات روانی بود.

مردان همچنین بیشتر با هر دو وضعیت تنهایی و انزوای اجتماعی مواجه بودند و از منابع اجتماعی، مادی و اقتصادی کمتری برخوردار بودند. آن‌ها همچنین امتیاز پایین‌تری در شاخص سبک زندگی سالم داشتند.

نویسندگان مطالعه می‌گویند این تفاوت میان زنان و مردان ممکن است با شیوه‌های متفاوت آن‌ها برای دریافت حمایت و دستیابی به سلامت روانی مرتبط باشد. به گفته پژوهشگران، مردان معمولاً بیشتر به حضور فیزیکی و تعاملات اجتماعی مکرر متکی هستند، درحالی‌که زنان بیشتر از حمایت عاطفی بهره می‌برند.

یافته‌های این مطالعه در ژورنال Nature Communications منتشر شده است.