در مسیر احیای پرنده منقرض‌شده؛ دانشمندان از تخم مصنوعی جوجه زنده به‌دنیا آوردند

دانشمندان شرکت Colossal Biosciences که در زمینه بازگرداندن گونه‌های منقرض‌شده پیشرو است، از موفقیت در تفریخ ۲۶ جوجه زنده در یک محیط مصنوعی کاملاً جدید خبر دادند. این دستاورد که با استفاده از یک ساختار شبکه‌ای چاپ سه‌بعدی برای شبیه‌سازی پوسته تخم‌مرغ محقق شده است، موجی از تحسین و البته تردید را در جوامع علمی برانگیخته است. مدیرعامل این شرکت تگزاسی معتقد است که این فناوری دریچه‌ای برای مهندسی ژنتیک در مقیاس وسیع باز می‌کند تا روزی بتوان پرندگانی مثل دودو و موآ را که قرن‌ها پیش منقرض شده‌اند، دوباره به حیات بازگرداند.

پروژه جدید Colossal Biosciences بخشی از یک مأموریت بزرگ‌تر است که پیش‌ازاین نیز با ایجاد نمونه‌های شبیه به ماموت پشمالو و گرگ‌های وحشت خبرساز شده بود. با توجه به اینکه تخم‌های پرنده موآ حدود هشتاد برابر بزرگ‌تر از تخم‌مرغ‌های معمولی هستند، هیچ‌کدام از پرندگان فعلی زمین قادر به حمل آنها نیست؛ از همین رو توسعه یک پوسته مصنوعی که بتواند در ابعاد مختلف ساخته شود، برای موفقیت این طرح مهم است.

دانشمندان Colossal در این فرایند، محتویات تخم‌های بارورشده را به این پوسته‌های چاپ‌شده منتقل و با نظارت لحظه‌ای بر جنین‌ها و تأمین کلسیم مورد نیاز، شرایط رشد آن‌ها را در دستگاه‌های جوجه‌کشی فراهم کردند.

تولد جوجه زنده از پوسته مصنوعی

با وجود این پیشرفت، منتقدان صاحب‌نامی همچون «وینسنت لینچ»، زیست‌شناس تکاملی از دانشگاه بافلو، بر این باورند که اطلاق عنوان تخم مصنوعی به این سازه دقیق نیست. او اشاره می‌کند که دانشمندان تنها از یک پوسته مصنوعی استفاده کرده‌اند و سایر اجزای حیاتی و اندام‌های موقتی مورد نیاز برای تغذیه جنین و دفع ضایعات، همچنان از خود پرنده گرفته شده است.

همچنین «نیکولا همینگز» از دانشگاه شفیلد می‌گوید تولید جوجه در ظروف مصنوعی از دهه هشتاد میلادی وجود داشته و نوآوری اصلی این شرکت، در سیستم تأمین اکسیژن از طریق غشای سیلیکونی و نیم‌پوسته مشبک است که نیاز به تزریق اکسیژن خالص را از بین می‌برد.

مسیر احیای موآ با مسائل فنی و زیستی عظیمی روبه‌روست؛ از جمله اینکه زرده تخم‌مرغ یک سلول واحد است و بزرگ‌کردن آن برای حمایت از جنین یک پرنده عظیم‌الجثه به سادگی تزریق مواد اضافی نیست.

علاوه‌براین، مسائل اخلاقی و محیط‌زیستی بسیاری مطرح است؛ «آرتور کاپلان»، متخصص اخلاق زیستی، این پرسش را مطرح می‌کند که حتی در صورت موفقیت، این موجودات در کدام زیستگاه زندگی خواهند کرد. همچنین مخالفت‌های اجتماعی گسترده‌ای از سوی بومیان نیوزیلند نسبت به تجاری‌سازی و تبدیل این فرایند به یک کسب‌وکار گردشگری وجود دارد.

درنهایت، اگرچه این فناوری ممکن است معجزه‌ای برای بازگرداندن موجودات منقرض‌شده نباشد، اما می‌تواند ابزاری قدرتمند برای حفاظت از گونه‌های فعلی در معرض خطر انقراض مانند طوطی جغدی باشد. «نیک رولنس» (Nic Rawlence) از دانشگاه اتاگو اشاره می‌کند که این سرمایه‌گذاری‌های بخش خصوصی می‌تواند به حفظ تنوع ژنتیکی و نجات تخم‌های آسیب‌دیده در طبیعت کمک کند، مشروط بر اینکه دانش تولیدشده منحصراً در اختیار بخش خصوصی نماند و برای منافع عمومی و پایداری اکوسیستم‌ها به کار گرفته شود.