هر سال ساکتتر از پارسال؛ انسانها حالا کمتر با یکدیگر صحبت میکنند
محققان میگویند میزان گفتوگوی روزانه انسانها از سال ۲۰۰۵ حدود ۲۸ درصد کاهش یافته است که میتواند بر سلامت روان ما تأثیر بگذارد.
آخرین باری که با یک غریبه یا دوستتان حضوری گرم صحبت شدید کی بود؟ اگر احساس میکنید دیگر چندان با آدمها حرف نمیزنید، باید بدانید که این پدیده تقریباً همهگیر است. پژوهشگران آمریکایی میگویند بین سالهای ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ تعداد کلماتی که ما بهصورت شفاهی با یک انسان دیگر بیان کردهایم، تقریباً ۲۸ درصد کاهش یافته و احتمالاً این وضعیت پس از همهگیری کرونا بدتر نیز شده است.
محققان دانشگاه میسوری–کانزاسسیتی و دانشگاه آریزونا در پژوهشی گفتار روزمره ۲ هزار شرکتکننده را طی چند سال بررسی کردند. آنها دریافتند در سال ۲۰۰۵ ما هر روز حدود ۱۶ هزار و ۶۳۲ کلمه صحبت میکردیم. تا سال ۲۰۱۹ این عدد به ۱۱ هزار و ۹۰۰ کلمه کاهش یافت؛ در مجموع، در این بازه زمانی میزان گفتار ما حدود ۲۸ درصد کمتر شده است.
کاهش گفتار طی چند سال اخیر
بررسیها نشان میدهد جوانترها کمی بیشتر تحت تأثیر این روند قرار گرفتهاند. افراد زیر ۲۵ سال، سالانه بهطور متوسط ۴۵۱ کلمه کمتر در روز صحبت میکنند، درحالیکه این رقم برای افراد بالای ۲۵ سال، ۳۱۴ کلمه است. در مجموع، میانگین کاهش سالانه برای کل جمعیت حدود ۳۳۸ کلمه در روز بوده است. اگر این روند پس از ۲۰۱۹ (بهویژه با تأثیر همهگیری کرونا) ادامه یافته باشد، ممکن است اکنون میزان گفتوگوی روزانه انسانها به کمتر از ۱۰ هزار کلمه رسیده باشد.

محققان این کاهش را با تغییر سبک زندگی مرتبط میدانند: رواج سفارش از طریق اپلیکیشنها، افزایش پیامک و مهاجرت گسترده تعاملات انسانی به فضای آنلاین از عوامل اصلی هستند. بهعبارت دیگر، بسیاری از تعاملاتی که زمانی به گفتوگوی حضوری یا تلفنی نیاز داشتند، حالا به چند لمس ساده روی صفحه نمایش محدود شدهاند.
این روند فقط به کاهش تعامل اجتماعی ختم نمیشود. کارشناسان نسبت به پیامدهای روانی آن هشدار میدهند. فراتر از افزایش احساس تنهایی یا خطر افتادن در چرخههای اطلاعاتی ناسالم، مهارتهای پایهای گفتوگو نیز درحال تضعیف هستند؛ مهارتهایی مانند رعایت نوبت در صحبت یا قطعنکردن حرف دیگران حالا شاید کمتر در افراد دیده شود.
بااینحال، شاید هنوز وضع آنقدرها تاریک نباشد. استاد زبانشناسی دانشگاه نوادا معتقد است هنوز جای نگرانی جدی وجود ندارد و تغییرات ساده میتواند این روند را معکوس کند: والدین بیشتر با کودکان خود صحبت کنند، استفاده از تماسهای صوتی دوباره رایج شود و افراد در طول روز زمانی را بدون گوشی هوشمند سپری کنند.
یافتههای این پژوهش در ژورنال Perspectives on Psychological Science منتشر شده است.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.

پیشرفت دنیای مجازی و دیجیتال باعث منزوی شدن بیشتر شده و هر قدر باعث رفاه هستش ولی نقطه مقابل باعث شده خانواده از هم هم دور بشن و رفت و آمد خانوادگی و گفت گوی مستقیم خیلی کم شده که خیلی بده
دو ماهه از دوستام خبری ندارم... اونا هم از من خبری ندارن.. احتمالاً وقتی بعد از «تموم شدن» این شرایط وارد دیسکورد بشم اولین چیزی که می بینم آگهی ترحیم ـم ئه... بر فرض اینکه اصلاً پایانی برای این شرایط وجود داشته باشه... خیلی خودخواهانه است... ولی باز هم جای شکرش باقی ـه که به عنوان فردی که شغلی وابسته به اینترنت نداشته ضرر مالی بهم وارد نشده... ولی حتی من ـی که مشغول به تحصیل ام هم این فقدان رو عمیقاً احساس می کنم... امیدوارم همگی شما در کنار عزیزانتون سالم و سلامت... و نهایتاً زنده باشید...
۵ اردیبهشت دوروز پیش یک ویس ۵ دقیقه ای ضبط کردم برای دوستم و از روبیکا فرستادم، و بله اختلال داشت بالا نیومد اون ویس هنوز ارسال نشده انقدر هم نکات مهمه نمیتونم دوباره ضبط کنم.
حالا باگ خورده نمیشه دوباره ویس ضبط کرد.
از یه طرفی از گفتگو آنلاین خوشم نمیاد چون اونجا چیزی زیاد واقعی نیست و حرفایی که میزنیم بعد یه عالمه فکر کردن و اینا هستن و شخصیت واقعی خودمون رو نشون نمیدن، واسه همین گفتگو face to face رو ترجیح میدم.
در صورتی که خودم برعکس هستم و گفتگو آنلاین خیلی بیشتر دارم و کلا درونگرام...
انسان ها کلان اکثریت اینطورین که هر شخصی که زیاد وجود داره یا دیده میشه سطحی نگاش میکنن چون براشون تکراری میشی و بدتر اینکه تو جمعی بیشتر باشی کم کم از نظرشون ارزشت میاد پایین.
هر چقدر کم باشی کم دیده بشی و وقتی هم دیده شدی سنگین باشی و ارتباط نگیری با کسی.
ارزشت در چشم انسان ها بالا میره.
Sigma sigma boy sigma boy
فوایدش
فوادیش بیشتر از معایبش هس.
از اول هم همین باید میشد.
راتباط بیش از حد باعث میشه طرف یا طرفای مقابلت حس کنن از تو بالاترن و هر مدلی خواستن رفتار کنن باهات.
این مدل از افراد کاملا سواستفاده گر هستن که متاسفانه بیشتر انسان ها اینطورین و عقده هاشونو خالی میکنن رو سر طرف مقابلشون.
ولی در صورتیکه تو واقعیت تو از اون شخص و یا از اونا بالاتری اونم چندین پله.
ولی چون عقده تو انسان ها وجود داره یه جایی از مغز ذخیره میشه خیلی از انسان ها سعی میکنن تخلیه کنن خودشونو تا سبک بشن.
فکتی من بگم
۱۳۷۳ و 55 دقیقست که مردم
۱۳۷۳ % بیشتر فحش میدن و ناسزا میگن
من قبل از این ماجراها نیاز به فحش جدید داشتم، الان که دیگه اگر یه رسانه باشه فقط بیان یک ساعت فحش بسازن و فحش بدن، مثل اون پیج شطرنج یا رانندگی توی اینستا بود، بیاعصاب بودن و همش فحش میدادن، اونطوری... یا یک کمدین رک مثل جیم جفریز فقط حالمو خوب میکنه نه کمتر.
شوربختانه به سبب قطعی اینترنت نمیشه به ژورنالی که آخر مطلب بهش اشاره کردین مراجعه کرد
۱۱ هزار و ۹۰۰ کلمه در روز میگفتین ؟
تازه این امار کاهش یافتش بود ؟
پرام ، چجوری انقدر حرف میزدین به من درونگرا هم یادبدید که چجوری این انرژیو داشتید
حالا اون به کنار ، الان طبق آمار ۴۰۰ و خورده ایه ، باز هم زیاده 😂
نهایت حرف زدن روزانه من یه سلام و احوال پرسی خشکه ، اونم تازه اگه کارم یه جا گیر کنه یه ۱۰۰ کلمه ای فوقش اصافه شه
We're men of few words😎🤝🏻من بگیر نگیر دارم، چون هم ساکتم، همش عاشق کلمات و جملهبندی طلایی برای رسوندن منظور؛ هم حوصلشو ندارم، هم تو سرم دائم دارم با یکی حرف میزنم.
قشنگ درکت میکنم
Same here
حالا که دقت میکنم من بعضی موقع ها ۲ هفته یبار حتی حیاط خونمونو میبینم
Feel u
فکر کنم من یک تنه آمار صحبتکردن آدمها رو بهبود بخشیدم! :))
منم فکر کنم یه تنه آوردمش پایین
پس خنثی شد دوست عزیز 🫂
ایران جلو تره چند سال
اینترنت رو وصل کنن
حقیقتا از نظر من این به نوع رفتا و اجتماع بستگی داره و فقط تکنولوژی بهانه است، وقتی شما همسایه یا آشنایی یا همکاری داری که جواب سلامت رو نمیدن، یا همه پشت هم غیبت می کنن طبیعتا انسان تریج میده تنها باشه و حرفی نزنه تا درون جمعی باشه که آزارش میده. به نظر من باید به اخلاق افراد نگاه کرد. وگرنه همین تکنولوژی و اینترنت باعث شد من با یک فرد دیگه در یک شهر با یک چت اتفاقی در بازی نزدیک 8 سال رفیق صمیمی باشیم برعکس در دنیای اجتماعی که هیچ کس من رو آدم حساب نکرد حتی نزدیک ترین افراد ...
دوستام چندسالی میشه مهاجرت کردن و دیگه زندگیاشون انقد دور شد که دیگه رفاقتی نموند، حالا هم دیگه نه اشتیاقی هست به دوست پیدا کردن یا هرگونه فعالیت اجتماعی. یه جایی بالاخره آدم دست از تلاش میکشه و قبول میکنه شرایط رو. انسان بردهی شرایطه
تماس صوتی کابوسه برای کسایی مثل من که حرف زدن بلد نیستن 😭
با همت و تلاش دولت، دارن روند ثبت نام اینترنت پرو رو گسترده تر میکنن تا همه بتونیم استفاده کنیم، حالا هی بد بگین دولت به فکر رعیت نیست.
دیگه قرار نیست ثبت نام اینترنت پرو و ارسال مدارک و... با ایمیل باشه، دارن پوتال مخصوص درست میکنن.
قبلنا شاد بودیم اما حالاها هر سال داره به بدبختی هامون اضاف میشه
این سیستم مادر طبیعت هست،اصلا تا حالا استاپ کردید؟مثلا یهویی ایست کنین و به یک چیزی فکر کنین،مثلا دیروز من به آسمون نگاه کردم و دیدم ابرها با سرعت میرن(میدونم زمین درحال گردش هست)قبلا سرعتش اینقدر نبود،یا مثلا سیستم طبیعت بهم خورده،آبو هوا عجیب شده،آدما میلی به دورهمی های چندسال پیش ندارن
معمولا وقتی تنهاییم،دوس داریم که با آدما حرف بزنیم ولی الان فقط میخایم بریم تو اتاق و اونجا بمونیم،مهمونی نمیریم،مهمون میاد به مامان میگیم منو سراغ گرفتن بگو مریضه تو اتاقش استراحت میکنه،
متولد۷۲ هستم از مدرسه میومدم کیفمو میزاشتم تو حیاط و بدو بدو میرفتم با دوستام فوتبال دستی یا بازی فوتبال۹۹ سونی۱ یا زو زو یا هفت سنگ،کلی انرژی داشتیم،مقصر گوشی نیست،وقتی گوشی لمسی NEC با اون قلم خوشگلش و هشت تا اسپیکر اومد هر روز میرفتیم کوه و اهنگ پخش میکردیم میرفتیم پارکور،میرفتیم موی تای به عشق مبارز تایلندی،دلار یا تنگه هرمز یا لبنان برامون مهم نبودن،
بنظر من تنها دلیلی که باعث میشه یک نفر به تنهایی بره،آگاهیه بیش از حده و فهمیدنه،هرچی بیشتر بفهمی و آگاه باشی و بشناسی همونقدر تنهایی،تنهایی یک قفس نیست بلکه قصر ساکته،هیچ نگهبانی نیست و یا ملکه ای،فقط خوده پادشاه هست و قلمروهای حبابی
اهورا مزدا یاور مردم ایران و دل هایمان
دقیقا زدی توی خال وقتی بری تو فکر و افکار چرا فلسفش اینطوریه چرا بقیه اینکارو میکنن کم کم از جمع دور میشی و وارد تنهایی میشی که تنها چیزی که برات میمونه overthinking و عدم لذت بردن از کارهایی که بقیه میکنن بهترین راه معکوسش اینه که اهمیت ندی چی چجوریه فقط مسیر زندگی عادی که بقیه دارن توهم ادامه بدی