دو تحقیق جدید فراگیری گوشی‌های هوشمند را عامل کاهش نرخ باروری می‌دانند

طبق آمار، نرخ باروری در ایالات متحده و ده‌ها کشور دیگر از سال ۲۰۰۷ شروع به کاهش کرده، یعنی درست همان سالی که شرکت اپل اولین آیفون را برای فروش روانه بازار کرد. هم‌زمانی این دو رویداد از سال‌ها پیش سؤالات زیادی را برای محققان ایجاد کرده و اکنون دو مقاله دانشگاهی جدید استدلال می‌کنند که این هم‌زمانی، تصادفی نبوده است.

ارتباط معنادار ظهور آیفون با سقوط نرخ زادولد

به گزارش نیویورک تایمز، «کتلین مایرز»، استاد اقتصاددان و دانشجوی او «ازیکیل هوپر» از کالج میدلبری، فرضیه خود را برپایه یک ویژگی ساختاری بنا کرده‌اند؛ اینکه نسل اول آیفون تنها روی شبکه مخابراتی AT&T کار می‌کرد. در واقع شهرستان‌هایی با پوشش قوی شبکه AT&T دسترسی زودهنگامی به گوشی هوشمند داشتند، درحالی‌که مناطق بدون این پوشش، تا حد زیادی از آن بی‌بهره بوده‌اند.

با مقایسه داده‌های مربوط به باروری میان این دو گروه، محققان به این نتیجه رسیده‌اند که دسترسی به آیفون عامل نیمی از کاهش نرخ زادولد در ایالات متحده بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ بوده است؛ به‌طوری که بیشترین تأثیر در گروه سنی ۱۵ تا ۲۴ سال دیده شده است. محققان در توضیح دلایل این کاهش، به مواردی چون دور شدن از معاشرت‌های حضوری، دسترسی بیشتر به محتواهای بزرگسالانه و آگاهیِ بهتر از روش‌های پیشگیری از بارداری و گزینه‌های سقط جنین اشاره می‌کنند.

یک مطالعه مجزا نیز نگاه گسترده‌تری به این موضوع داشته است. «هرنان موسکوسو بوئدو»، استاد اقتصاد دانشگاه سینسیناتی، و «نیتن هاجسون»، دانشجوی دکترا، داده‌های بانک جهانی (World Bank) را که شامل ۱۲۸ کشور می‌شود، بررسی کرده‌اند.

آنها متوجه شده‌اند که با فراگیر شدن گوشی‌های هوشمند، نرخ باروری نوجوانان بدون در نظر گرفتن تفاوت در سیستم‌های بهداشتی، مذهب یا شرایط اقتصادی، به‌شدت کاهش یافته است. در ایالات متحده نیز شهرستان‌هایی که سرعت پهنای باند و پوشش شبکه 4G بالاتری داشته‌اند، با افت شدیدتری در نرخ زادولد نوجوانان مواجه شدند.

با‌این‌حال، این تحقیقات هنوز به بحث اصلی در این رابطه پایان نداده‌اند. «تئودور جویس»، اقتصاددان کالج باروک، اشاره می‌کند که نرخ زادولد نوجوانان حتی پیش از سال ۲۰۰۷ نیز درحال کاهش بوده است و می‌گوید فرضیه تأثیر گوشی‌های هوشمند، اگرچه محتمل است، اما همچنان اثبات‌نشده باقی مانده است.

این مطالعات در زمانی منتشر شده‌اند که دولت‌ها در ایالات متحده، اروپا و شرق آسیا با پیامدهای اقتصادی بلندمدت کاهش جمعیت دست‌وپنجه نرم می‌کنند. اگر گوشی‌های هوشمند یک محرک جدی در این زمینه باشند، واکنش‌های سیاستی به آن بسیار پیچیده خواهد بود؛ چرا که برخلاف رکود اقتصادی یا هزینه‌های مسکن، میزان زمانِ استفاده از صفحه نمایش چیزی نیست که قانون‌گذاران بتوانند به‌راحتی با تصویب قانون آن را کنترل کنند.

دو تحقیق مورد اشاره در این مطلب