ارتباط پایدار یا پای دار؟

وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات شوخی‌اش گرفته. در حالی که کشور در خاموشی مطلق ارتباطی فرو رفته و این وزارتخانه و روابط‌عمومی‌اش نیز در محاق رابطه است، ناگهان تصمیم می‌گیرد خبری منتشر و اعلام کند که ارتباط با ماهواره‌های ظفر، پایا و کوثر «پایدار» است. لابد روابط عمومی وزارت ارتباطات گمان می‌کند همه ما در این شرایط دشوار، منتظر نشسته‌ایم تا خبری از ماهواره‌های مونتاژی به دست‌مان برسد و دل‌‌مان خوش شود.

واقعیت این است که ماهواره‌، تنها بخشی از شبکه در‌هم تنیده ارتباطات است و تنها زمانی معنا می‌یابد که در این شبکه، خدمات به‌صورت پایدار به دست مردم برسد. اگر هزاران کیلومتر فیبر نوری،‌ ده‌ها ماهواره ارتباطی و خدمات‌رسان، مراکز داده متعدد پیشرفته و سامانه‌های مدرن داشته باشیم، تا زمانی که ارتباط مردم برقرار نباشد، پشیزی ارزش ندارد.

آنچه حق اساسی مردم است، نفس ارتباط است، ابزارهایی همچون ماهواره، بدون ارتباطات دایم و آزاد، اسباب‌بازی‌هایی هستند که فقط به کار رزومه مسئولان می‌خورد.

البته از حق نگذریم. شاید هم شوخی دوستان وزارت ارتباطات در سطحی دیگر جریان داشته باشد زیرا در عبارت «ارتباط پایدار» کنایه‌ای ظریف نهفته است.

تجربه سال‌ها مشاهده شیوه‌های مدیریت در ایران به ما آموخته که ارتباطات از دید تصمیم‌گیران، مظنون همیشگی است و هر اتفاقی که بیفتد، پیش از هر کاری ارتباطات را قطع می‌کنند. به همین دلیل است که در سال‌های اخیر، ارتباطات کشور در زمان اعتراضات و جنگ و حتی در مقطعی، برگزاری کنکور، به مسلخ برده شده است.

از این منظر،‌ ارتباطات متهمی است با عناوین متعدد جرم که همواره پای دار است. با چنین نگاهی به ارتباطات، وزارت ارتباطات نیز تبدیل می‌شود به مامور اجرای حکم که باید منتظر بماند تا در زمان مقرر، چارپایه را از زیر پای ارتباطات بکشد.