چرا نهادهای صنفی «اینترنت» را فریاد نمیزنند؟
به جز انجمن تجارت الکترونیک تهران، مطلقاً هیچ بیانیه یا موضعگیری رسمیای درباره قطع اینترنت از سوی نهادهای صنفی اکوسیستم اقتصاد دیجیتال منتشر نشده است
در دیجیاتو ثبتنام کنید
جهت بهرهمندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخشهای مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.
عضویت در دیجیاتوتازههای تکنولوژی
در روزها و هفتههایی که شاهرگ حیاتی اقتصاد دیجیتال ایران، یعنی اینترنت، قطع شده است، نگاهها بیش از هر زمان دیگری به سمت نهادهایی است که خود را نماینده و صدای این اکوسیستم معرفی میکنند. سازمان نظام صنفی رایانهای و در کنار آن، اتاقهای بازرگانی، و اتحادیههایی مانند اتحادیه کشوری کسبوکارهای مجازی و اتحادیه صنف فناوران رایانه، امروز در معرض یک آزمون تاریخی قرار گرفتهاند: آیا نمایندگان واقعی اعضای خود و مدافع حقوق بنیادین آنها هستند، یا صرفاً به رایزنیهای پشت درهای بسته اکتفا میکنند؟
واقعیت این است که در برابر فاجعه قطع اینترنت، آنچه از این نهادهای صنفی انتظار میرفت، موضعگیری رسمی، شفاف و قاطع در دفاع از حق دسترسی آزاد و فراگیر به اینترنت بود؛ حقی که نه فقط یک امتیاز، بلکه زیربنای بقای هزاران کسبوکار و معیشت صدهاهزار نفر است و ابزار مهم زندگی میلیونها ایرانی است. اما مطلقاً هیچ بیانیه یا موضعگیری رسمیای از سوی این نهادهای صنفی منتشر نشده است. تنها انجمن تجارت الکترونیک تهران، در بیانیهای منتشر کرده و نوشته است صحبت از کیفیت اینترنت در شرایطی که کشور در یک خاموشی گسترده دیجیتال به سر میبرد، بیمعناست.
تجربه نشان داده که در شرایط بحرانی، نهادهای متولی بهطور طبیعی و بهدلیل نگرانیهای امنیتی و اجتماعی، آماده پذیرش سادهترین راه (ایجاد محدودیت بیشتر) هستند. کاسبان فیلترینگ و موافقان محدودیت نیز با استفاده از این شرایط، تلاش میکنند تا خواستههایشان را هرچه بیشتر به مدیریت فضای مجازی کشور تحمیل کنند. درست به همین دلیل است که باید همزمان، صداهای موافق اینترنت آزاد و فراگیر نیز بهخوبی شنیده شود و امروز، نهادهای صنفی مرتبط با اکوسیستم اقتصاد دیجیتال، شاید تنها بلندگوهای فعال و در دسترس برای تقویت چنین صدایی هستند.
البته که ممکن است در جلسات خصوصی رایزنیهایی صورت گرفته باشد. شاید نامههایی محرمانه ارسال شده و درخواستهایی مبنی بر برقراری اینترنت برای شرکتها شده باشد، که حتماً شده است. حتی شاهد اظهارنظرهای پراکنده و فردی از سوی برخی اعضای هیئت مدیره نهادهای مذکور هم بودهایم. اما این اقدامات به هیچ وجه کافی نیست. این رویکرد، بیش از آنکه شبیه دفاع از حقوق یک صنف باشد، به تلاش برای مدیریت بحران و کاهش خسارتهای ثانویه شباهت دارد، در حالی که اصل بحران پابرجاست.
سکوت رسمی یا واکنشهای حداقلی این نهادها، چند پیام خطرناک را مخابره میکند:
عدم درک اهمیت موضوع: آیا این نهادها واقعاً درک کردهاند که اینترنت برای اعضایشان مانند اکسیژن است و قطع آن به معنای مرگ تدریجی کسبوکارهاست؟ سکوت آنها این درک را زیر سؤال میبرد.
اولویت دادن به ملاحظات سیاسی بر منافع صنفی: این انفعال میتواند به این تعبیر شود که حفظ روابط با نهادهای قدرت، بر دفاع علنی از حقوق اعضای صنف (و مردم) اولویت دارد. نهاد صنفی مستقل نباید از بیان موضع شفاف و قانونی خود در قبال این سیاست آسیبزا واهمه داشته باشد.
بیاعتبار کردن مفهوم نمایندگی: وقتی یک نهاد صنفی در حیاتیترین بزنگاه، صدای اعضای خود نباشد، فلسفه وجودیاش زیر سؤال میرود. کسبوکارها و فعالان این حوزه حق دارند بپرسند: اگر در چنین شرایطی صدا و خواست ما را نمایندگی نمیکنید، پس بهچه کار میآیید؟
البته انتظار از نهادهای مذکور این نیست که وارد تقابل سیاسی شوند، بلکه خواست منطقی این است که با تمام توان حقوقی و مدنی خود، صدای واحد و رسای بخش خصوصی باشند.
رایزنی در سکوت شاید مرهمی موقت بر زخمی کوچک باشد، اما فریاد نزدن در برابر فاجعهای که اصل حیات اکوسیستم را تهدید میکند، یک خطای استراتژیک و تاریخی است. امروز، بیش از هر زمان دیگری، اقتصاد دیجیتال ایران به نمایندگانی شجاع، شفاف و مسئولیتپذیر نیاز دارد که باور داشته باشند «اینترنت» یک حق بنیادین است، نه یک امتیاز قابل مذاکره در جلسات خصوصی.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.
دیگه نمیکشه
از ایرانی بودنم متنفرم
خدایا تا کی؟
چرا تا ی اتفاقی میفتده دست میزارن رو اینترنت
مشکلشون چیه
آزادی اطلاعات چی؟
کره شمالی شدیم
جمع کنین بابا فکر کنین اگه نت وصل بشه چه ویدیو های قراره پخش بشه و اینا چقدر میترسن
فکر نکنم کامنتم تایید بشه
ولی دیجیاتو:
خسته ایم خسته
این زندگی کردن نبود
کاری ندارن چون اولا همشون اینترنت آزاد دارن و دوما تمامشون در این وضعیت اینترنت و فیلترینگ دخیلن و مسبب این وضعیتن.
علت گونی است.
وقتی مدیرش و اعضای هیئت مدیرش سیمکارت سفید دارن چرا باید فریاد بزنن؟
ممنون ایمان عزیز. واقعا اینا حرف یه جامعهست که شما میزنی
سکوتشون خیلی مایوس کننده هست. ۱۳ روزه که کسب و کارمون تعطیل شده و انگار کسی صدای ما رو نمیشنوه و اهمیتی نمیده
الان اینترنتت وصل شه کسب و کارت راه بیفته راضی ای؟ مشکل فقط همینه؟پس هم وطن هامون چی؟ مشکل همه مون اینترنته؟ مشکل اصلی چی بود؟ چیزی که باعث شد این قطعی رخ بده چی بود؟چرا موضوع اصلی رو فریاد نمی زنید؟ فقط براتون مهمه این باریکه راه اینترنت براتون باز شه کسب و کار های بقیه مردم که طی این سالها به دلایل دیگه نابود شد چی؟
چرا فقط نگران کسب و کار و درامدتونید فقط
خسته شدیم هی برای کسب و کار برای دانشجو برای فلان
مگه اون کاربری که تنها سرگرمیش داشتن یه اینترنت بین المللی ساده اس مهم نیست ؟ با این متن ها بدتر دارید اینترنت طبقاتی عادی جلوه میدید
داداشم همه چی مهمه ولی خیلی فرقه بین منی که ۱۲ بهمن ماه ۱۴۵ میلیون تومن چک دارم اجاره خونم عقب افتاده قسطام عقب افتاده کلی به سرمایم آسیب خورده وقتی به منی که این همه مسئله دارم اهمیت نمیدن به کسی که سرگرمیش رفته میخوان اهمیت بدن؟
به همه باید اهمیت داده بشه. اینترنت یه امتیاز نیست که، یه حقه که همه مردم جامعه باید ازش برخوردار باشن. توی این شرایط بهتره دنبال رانت نباشیم و اون چیزی که برای خودمون مهم هرو برای بقیه هم مهم بدونیم.
اونی هم که سرگرمیشه قسط و وام و بدهی و همه اینارو داره و اجاره عقب افتاده هم داره صرفا درامدش از نت نیست تنها دلخوشیش همین نت که یه گیمی بزنه با دوستاش صحبتی بکنه که همونم گرفتن. بحث اینه به کسی ربطی نداره ما اینترنت برای چی میخوایم بحث اینه حق همس
اونی که سرگرمیش اینترنته باعث میشه اونی که شغلش اینترنته درآمد داشته باشه ، اگه مصرف کننده ای نباشه و به شماها نت بدن چه ارزشی داره، به مثال فکر کن درامدت و کسب و کار و اینستاگرام هست اینستاگرام تورو برای کسب و کارت فعال کنن مخاطب ساده نباشه تو اینترنت اصن ارزشی نداره حالا برن به صنف های گردن کلفت نت بدن چه فایده
خب داداش اینترنت کسب و کارا باز بشه وقتی اون مخاطب که سرگرمیش تو نت هست استفاده نکنه اصن ارزشی نداره. فکر کن تو یه کسب و کار بزرگ اینترنتی داری و اینترنت وصل کنن وقتی مصرف کننده نباشه چه ارزشی داره آخه. نت باید برای همه وصل بشه یا برای هیچکس وصل نشه
داداش اصن من کسب و کار و صنف هم داشته باشم و بهترین نت دنیا رو هم بهم بدن وقتی مردم نت ندارن و هزارتا زخم دارن و دیگه حتی قدرت خرید مرغ و تخم مرغ هم ندارن چه ارزشی داره. وقتی این چیزا ارزش داره که در دسترس همه باشه
حرف نمیزنن چونکه فایده نداره. ما در یه حکومت دموکراتیک به سر نمیبریم که.
تکبیر😃