چرا نهادهای صنفی «اینترنت» را فریاد نمی‌زنند؟
به جز انجمن تجارت الکترونیک تهران، مطلقاً هیچ بیانیه یا موضع‌گیری رسمی‌ای درباره قطع اینترنت از سوی نهادهای صنفی اکوسیستم اقتصاد دیجیتال منتشر نشده است
در دیجیاتو ثبت‌نام کنید
جهت بهره‌مندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخش‌های مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.
عضویت در دیجیاتوتازههای تکنولوژی
در روزها و هفته‌هایی که شاهرگ حیاتی اقتصاد دیجیتال ایران، یعنی اینترنت، قطع شده است، نگاه‌ها بیش از هر زمان دیگری به سمت نهادهایی است که خود را نماینده و صدای این اکوسیستم معرفی می‌کنند. سازمان نظام صنفی رایانه‌ای و در کنار آن، اتاق‌های بازرگانی، و اتحادیه‌هایی مانند اتحادیه کشوری کسب‌وکارهای مجازی و اتحادیه صنف فناوران رایانه، امروز در معرض یک آزمون تاریخی قرار گرفته‌اند: آیا نمایندگان واقعی اعضای خود و مدافع حقوق بنیادین آن‌ها هستند، یا صرفاً به رایزنی‌های پشت درهای بسته اکتفا می‌کنند؟
واقعیت این است که در برابر فاجعه قطع اینترنت، آنچه از این نهادهای صنفی انتظار می‌رفت، موضع‌گیری رسمی، شفاف و قاطع در دفاع از حق دسترسی آزاد و فراگیر به اینترنت بود؛ حقی که نه فقط یک امتیاز، بلکه زیربنای بقای هزاران کسب‌وکار و معیشت صدهاهزار نفر است و ابزار مهم زندگی میلیون‌ها ایرانی است. اما مطلقاً هیچ بیانیه یا موضع‌گیری رسمی‌ای از سوی این نهادهای صنفی منتشر نشده است. تنها انجمن تجارت الکترونیک تهران، در بیانیه‌ای منتشر کرده و نوشته است صحبت از کیفیت اینترنت در شرایطی که کشور در یک خاموشی گسترده دیجیتال به سر می‌برد، بی‌معناست.
تجربه نشان داده که در شرایط بحرانی، نهادهای متولی به‌طور طبیعی و به‌دلیل نگرانی‌های امنیتی و اجتماعی، آماده پذیرش ساده‌ترین راه (ایجاد محدودیت بیشتر) هستند. کاسبان فیلترینگ و موافقان محدودیت نیز با استفاده از این شرایط، تلاش می‌کنند تا خواسته‌های‌شان را هرچه بیشتر به مدیریت فضای مجازی کشور تحمیل کنند. درست به همین دلیل است که باید هم‌زمان، صداهای موافق اینترنت آزاد و فراگیر نیز به‌خوبی شنیده شود و امروز، نهادهای صنفی مرتبط با اکوسیستم اقتصاد دیجیتال، شاید تنها بلندگوهای فعال و در دسترس برای تقویت چنین صدایی هستند.
البته که ممکن است در جلسات خصوصی رایزنی‌هایی صورت گرفته باشد. شاید نامه‌هایی محرمانه ارسال شده و درخواست‌هایی مبنی بر برقراری اینترنت برای شرکت‌ها شده باشد، که حتماً شده است. حتی شاهد اظهارنظرهای پراکنده و فردی از سوی برخی اعضای هیئت مدیره نهادهای مذکور هم بوده‌ایم. اما این اقدامات به هیچ وجه کافی نیست. این رویکرد، بیش از آنکه شبیه دفاع از حقوق یک صنف باشد، به تلاش برای مدیریت بحران و کاهش خسارت‌های ثانویه شباهت دارد، در حالی که اصل بحران پابرجاست.
سکوت رسمی یا واکنش‌های حداقلی این نهادها، چند پیام خطرناک را مخابره می‌کند:
عدم درک اهمیت موضوع: آیا این نهادها واقعاً درک کرده‌اند که اینترنت برای اعضایشان مانند اکسیژن است و قطع آن به معنای مرگ تدریجی کسب‌وکارهاست؟ سکوت آن‌ها این درک را زیر سؤال می‌برد.
اولویت دادن به ملاحظات سیاسی بر منافع صنفی: این انفعال می‌تواند به این تعبیر شود که حفظ روابط با نهادهای قدرت، بر دفاع علنی از حقوق اعضای صنف (و مردم) اولویت دارد. نهاد صنفی مستقل نباید از بیان موضع شفاف و قانونی خود در قبال این سیاست آسیب‌زا واهمه داشته باشد.
بی‌اعتبار کردن مفهوم نمایندگی: وقتی یک نهاد صنفی در حیاتی‌ترین بزنگاه، صدای اعضای خود نباشد، فلسفه وجودی‌اش زیر سؤال می‌رود. کسب‌وکارها و فعالان این حوزه حق دارند بپرسند: اگر در چنین شرایطی صدا و خواست ما را نمایندگی نمی‌کنید، پس به‌چه کار می‌آیید؟
البته انتظار از نهادهای مذکور این نیست که وارد تقابل سیاسی شوند، بلکه خواست منطقی این است که با تمام توان حقوقی و مدنی خود، صدای واحد و رسای بخش خصوصی باشند.
رایزنی در سکوت شاید مرهمی موقت بر زخمی کوچک باشد، اما فریاد نزدن در برابر فاجعه‌ای که اصل حیات اکوسیستم را تهدید می‌کند، یک خطای استراتژیک و تاریخی است. امروز، بیش از هر زمان دیگری، اقتصاد دیجیتال ایران به نمایندگانی شجاع، شفاف و مسئولیت‌پذیر نیاز دارد که باور داشته باشند «اینترنت» یک حق بنیادین است، نه یک امتیاز قابل مذاکره در جلسات خصوصی.
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.
اقای دیجیاتو اقای مانی قاسمی ادم کامنتارو میخونه اشک از چشم سرازیر میشه ینی ی مسئول نداریم بفکر این مردم باشه؟ با ۳۱ سال فروپاشی روانی هم رد کردم ب مرز خودکشی رسیدم
هیچ امید و اینده ای نمیبینم برا ادمه دادن ب این زندگی
انتظار داشتم وقتی این پست رو باز میکنم، فقط ببینم نوشتید «چون خودشون سیمکارت سفید دارن»
تمام ارزش و کارآیی دستگاههای امنیتی به گونه ای باید باشه که کاربر عادی اصلا متوجه هیچ گونه تغییری نشه، اینکه اینترنت قطع شه تماس قطع شه پیامک قطع شده درارو ببندید پنجره هارو ببندید که ما بتونیم کار کنیم
اینجوری که کبری خانمم میتونه
سیمکارت سفید دارن دیگه، شرف نداشته‌شون رو فروختن!
دیگه وقتی حتی اتحادیه اون کسب و کار مربوطه حمایت نمیکنه و از جایگاهی که داره به نفع کسب و کار هیچ استفاده ای نمیکنه دلسردی میاره، و خب چقدر قشنگ نوشت آقای بیک
چون مشکل خودشون نیست که اعتراض کنن. مشکل ما مردم ایرانم اینه که همش میایم میگیم خدایا راحتمون کن خدایا تا کِی خدایا فلان... خدا اگه میخواست برامون کاری کنه میکرد چون تا این لحظشم کم ندیدیم. حالا اون که اعتقاد داره میتونه بگه خدا میگه از تو حرکت از من برکت. اونی که اعتقاد نداره هم که هیچی...
ما تا ۱۰۰ سال دیگه هم منتظر خدا باشیم یا این شخص و اون طرف، اوضامون همینه و مقصرشم خودمونیم. بنظر من ما توی دورانی مشابه قرون وسطی تو اروپا هستیم و رنسانس ما زمانی میاد که اول از همه فکرا باز تر شه و بفهمیم حق خودش نمیاد بشینه سر جاش. دنیا اگه رو ترازو بود و همچی با کارما حل میشد که وضعش این نبود. حق گرفتنیه و تا بشینیم خدا یا همسایه یا دوست و آشنا حقمونو برامون بگیره اسممون میشه اقلیت و وضعمون میشه این.
اینترنت واقعی و آزاد حق همه است نه فقط یه کسب و کار خاص
من به عنوان یک جوان ایرانی با ۲۲ سال سن(با آینده ای نامعلوم) و صاحب یک آنلاین شاپ که تازه داشت رشد میکرد، دیدم درآمدم از آنلاین شاپم خوبه، رفتم ۲۰۰ میلیون وام گرفتم، که با درآمد آنلاین شاپ قسط هامو بدم، ماهانه هم ۹ میلیون قسط میدم این ماه نتونستم قسطمو دربیارم، آخه حر.م.... ها من قسط این ماهم رو چطور بدم😢😭
اسنپ هم میرم کار میکنم، یا درآمدم میره تو جیب کمسیون،یا میره برای بنزین ۵ هزار تومانی
خدااااااااا😭😭
چه گرفتاری شدیم تو این مملکت😭
با اون ۲۰۰ میلیون هم رفتم یه پراید خریدم که الان مجبورم بفروشم قسطمو بدم 💔
پیشرفت تو این مملکت معنایی نداره
دلیش مشخصه. چون اینترنت اونا قطع نیست. به چیزی که ازشون سلب نشده اعتراض کنن؟
اینها نماینده ما که جزو این صنف هستیم نیستن و فقط نماینده بالا دستی هاشون توی سازمان های دولت در سایه هستن در ضمن الان حتی سرور های هاستینگ ما تعطیل شده چون دایرکت ادمین اپدیت نمیشه اونو باید به کی بریم بگیم
دقیقا
گو خوردم اومدم رشته ریاضی اگه هر روز بخوان نت رو به فنا بدن
عوضش مهاجرت رشته ریاضی و مهندسیا خیلی راحت تره
دلیش مشخصه. چون اینترنت اونا قطع نیست. به چیزی که ازشون سلب نشده اعتراض کنن؟
گیریم ک صنف خودشون فعال شد وقتی منوتو نداشته باشیم کی میخواد بخره ؟کی میخواد بازدید سایتشو ببره بالا ؟نکنه کل فک و فامیلشون میخواد اینکارو کنه
صنفی هم فعال شه عموم مردم نداشته باشن چ فایده ای داره؟
اصنافی ک الان دارن یا صحبت کنن ک بگیرن برا خودشون ب شخصه لیستش پخش شه خرید نخواهم کرد چون ۹۰درصد خریدام انلاینه حتی اگه فوق العاده ضروری باشه نخواهم خرید
بهانه ای که دارن امنیت مردم هست
بخندم یا گریه کنم
من بعنوان یک شهروند ایرانی، اگر این امنیت هست نمیخامش.به کی بگم؟
دزدان ایرانی!
چون نمی‌خوان از لیست احتمالی رانت اینترنت اخراج بشن
"اما فریاد نزدن در برابر فاجعه‌ای که اصل حیات اکوسیستم را تهدید می‌کند، یک خطای استراتژیک و تاریخی است."
چون فعلا زور 《سیستم》 به 《اکوسیستم》 خیلی می‌چربه
کوروش گفت دیگه 《اینترنت طبقاتی 》
باید خودمون فکری بکنیم. باید فریاد زد علیه این انتقام دولت
متاسفانه داریم میبینم که چطور دارن "گوش" میدن به اعتراضات مردم. فقط امیدوارم تا یکی دو هفته اینده چیزی از اینا باقی نمونه
چون دنبال اینن که برای شرکت ها و نهاد های خودشون اینترنت آزاد بگیرن در حالی که مردم ازش محروم هستند و حتی در مواقعی که قطعی گسترده وجود داره یا اینترنت به طور کامل ملی شد با وقاحت تمام کسب و کار شون رو ادامه بدند و پول شون رو در بیارن
در حالی که ادعای مخالف اینترنت طبقاتی بودن دارن این ادعا رو دارند که شرکت و کسب و کار ها نسبت به مردم باید اینترنت آزاد تری داشته باشند
همه آدم ها برابرند ولی برخی برابرترند!
خب اصل کاری توپ جمع کنه
اون چوپونه که میخواد آدمهارو گوسفند کنه
وظیفه مسئول فقط دستور به سرکوب اونه
که بهش وظیفه ها را گوشزد کنه و لاغیر
این آدما رو شکار دیده برای صید
شعار میده فردا بله الان خیر
خط سفید دهان دارندگانش رو در مواقع حساس می‌بنده. امان از رانت اینترنت طبقاتی!