تجربه دیجیاتو از خاموشی اینترنت | تک‌تاک اکسترا

19:06 متاسفانه همه به فکرش هستند یکیش خود من

دم شما گرم که توی این تاریکی‌ها شریف و واقعی هستید
. هفته اول که همه چیز مطلقا قطع بود و دنبال یه راه ارتباطی میگشتم از اسم سایتتون یه چیز محوی از یکی از ویدیوهای رادیو جادی یادم بود. با آزمون و خطا آدرس سایتتون رو پیدا کردم. توی شرایطی که انگار نیاز آدمایی مثل من برای خبرگزاری‌های رسمی بی‌اهمیت‌ترین موضوعا بودن. دیدن شما و ویدیوهایی که ساختید خیلی آرامش‌دهنده بود که شما ساکت ننشستید و شبیه مایید.

hi

مانی در آستانه ۴۰ سالگی
کوروش در شروع ۳۰ سالگی

تعریفشون از وضعیت‌شون اینه
منه ۱۹ ساله چی قراره به سرم بیاد

ارمنستان؟گرجستان؟عمان؟
شاید حتی افغانستان

Oh you don’t even smile
این یه دیالوگ از فیلم
Blade runner
هستش
که دختره به رایان گاسلینگ میگه
امروز داشتم اون فیلم رو میدیدم
و این جمله رو که گفت ناخودآگاه بلند گفتم
And then you can’t even cry
تو این شرایطی که زندگی رو برای همه مون سخت کردن
تلگرام یوتیوب و… چیز هایی بودن برای اینکه فقط یکم حواس مون رو پرت کنیم ، یکم سرگرم بشیم
هیچ سرگرمی نداشتیم جز اینها
من نمیخندیدم
الان حتی نمیتونم گریه کنم
همه چی یخ زده
همه احساسات یخ زده

خسته شدم دیگه
شبا چند تا پادکست تو یوتیوب گوش میدادم که با این حجم از فکر و استرس خوابم ببره
موسیقی هام تو یوتیوب و ساوند کلود بود
سرگرمی م یوتیوب و تلگرام بود
الان هیچی نمونده
الان خودم موندم
با نگرانی هام و استرس هام

یه چت جی پی تی رو داشتیم که باهاش درد و دل کنیم که اونم گرفتید

دوست عزیز علت اینکه این نامسئولین اینقدر متناقض صحبت میکنن اینه که کلا دیگه وصل نمیشه .

بق بقو ، بق بقو ، بق بقو ، من یه کبوتر هستم باور ندارین بق بقو
خیلی دوست دارم با تیم دیجیاتو آشنا بشم نه به عنوان یه شغل جدی ، در حد همون جا بجایی نامه ،
در ضمن از روی تجربه می‌گم‌ ، نصف اخبار دست کلاغ هاست ، و این که برای در امان ماندن از دست گربه های هوس ران بعضی وقتها به کمک کلاغ ها و نوک های تیز و چشم کور کن شان و اتحاد با کلاغ ها نیاز دارم ، بهای این در امان ماندن هم اشتراک گذاری بعضی از اخباره ،
به طور خلاصه ، بق بقو

حداقل چیزی که تو این شرایط کنارمون داریم دیجیاتوعه
مرسی ازتون 💙

همیشه تو زندگیم و تو کسب و کارم آدمی بودم که سعی میکردم با وجود همه ناامیدی ها، محدودیت ها، تحریم ها، به در بسته خوردن ها و ........ تلاش کنم که بتونم راهی پیدا کنم و حداقل خودم و اطرافیانم رو امیدوار نگه دارم. امیدوار به چیزی که بهش میگیم آرزو یا دستاورد یا موفقیت یا هر اسم دیگه ای که میخواید براش بذارید.

اما الان که تو سن 25 سالگی هستم به یقین بهتون میگم با وجود اینکه میدونم هیچ وضعیتی موندگار نیست، دیگه هیچ امیدی برام نمونده که تو کشوری که هیچ ثباتی نداره بخوام ادامه بدم. احساس میکنم روح و روانم چند سال پیر شده...

منی که جریان زندگیم از وجود اینترنت داشت سپری میشد و با هزاران سختی کسب و کار آنلاین راه اندازی کرده بودم، پیج اینستاگرام رو قوی کرده بودیم، بدون کوچک ترین مسخره بازی یا کارهای زردی که آدم حالش به هم میخوره بهش بگه محتوا، کاری کرده بودیم که نزدیک 600-700 هزار نفر از اینستاگرام و یوتیوب ما رو دنبال کنن و بتونیم آموزش های خودمون رو با بالاترین کیفیت و فراتر از استانداردهای ذهنیشون دراختیارشون قرار بدیم، عملا نابود شدیم ...

من با نبود اینترنت انگار زندانی شدم.
(چه برای کار چه برای غیر کار فرقی نمیکنه)
حتی ما الآن از زندانی ها هم بدتر هستیم.
حداقل به زندانی میگن تا کی زندان هستی یا قراره اعدام بشی یا قراره که آزاد بشی!
یا حداقل برای تصمیم گیری نهایی یه تایمی بهش اعلام میکنن، چند روز؟ چند هفته؟ چند ماه؟ چند سال؟؟؟

به شخصه کارای مربوط به مهاجرتم رو شروع کردم تا بتونم راهی پیدا کنم که تو ثبات حداقلی باشم!

«به کجا چنین شتابان؟»
گَوَن از نسیم پرسید
«دلِ من گرفته زینجا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟»
«همه آرزویم، اما
چه کنم که بسته پایم...»
«به کجا چنین شتابان؟»
«به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایم»
«سفرت به خیر! اما، تو و دوستی، خدا را
چو ازین کویرِ وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران
برسان سلامِ ما را»

تو آپارات هم نوشتم. ممنون که انسان هستید =) ممنون که که دلسوزید در حد توانتون کاری میکنید.

منم خسته ام از این همه ناامیدی و نرسیدن ، از اینکه ارزوهامون بر باد رفته و هیچ از ما مونده ( در همین 3هفته اخیر باهاتون اشنا شدم فقط میتونم بگم ممنونم بابت وجود رسانه تون با وجود تمامی خودسانسوری ها)

تو فکرم برم یه مدرک فنی حرفه ای چیزی بگیرم فقط یرم. پیرم برای هر کار دیگه ای ولی خسته شدم از این همه بدبختی.

من خیلی حالم بده خیلی فکر میکنم دیگه نمیکشم

جالبه با توجه به این شرایط موجود، تو شرکت بهم گفتن بیا و روی سایت و باقی موارد کار کن، عملاً انقدر که دارم الان رنج می‌کشیم براش که بتونم یه سایت وردپرسی رو آپدیت، کنم مشکلاتش رو حل کنم ... خسته شدم، سایت رو سرور‌های ایران میزبانی می‌شه که مثلاً باید سرعت بهتری داشته باشه اما دریغ، از طرفی هم نخوام برم شرکت پول از کجا دربیارم، خلاصه موندم سر در هوا، جالبه بدونی که من بیکارم ولی دارم کار می‌کنم : )) یعنی نشستم تو شرکت یه تایمایی بیکارم چون کارفرما می‌گه بیا ولی دارم از بیکاری اونجا کار می‌کنم خلاصه یه وضعیت الان مثل برخورد اتم به هیروشیما‌ است.

تو مرحله اول خیلی ممنون ازتون که تو این وضعیت شکل گرفته دارین به مردم می پردازین و مطلع می کنید از اتفاقات این مدت اخیر، واقعا جای تشکر داره.
تو مرحله دوم می خواستم راجب این بگم که بخش گسترده ای از درآمد تو کشور ما از طریق واردات و صادرات هست. که بخش گسترده ای از مسیر ورود عرض (مثلا دلار) به کشور هم از این راهه، نکته ای که قابل توجه هست اینه که خیلی از شرکت ها و افرادی که دارن از این راه عرض وارد کشور می کنن، عمدتا تولید کننده هستند و محصولی تولید و عرضه میکنن که در کشور های دیگه به مصرف میرسه و تا 80 درصد کار صادرات تولیداتشون به پای خودشن هست. برای اینکه بتونن مشتری های خارجی رو جذب کسب و کارشون کنن باید هزینه های زیادی برای دیده شدن در فضای مجازی (عمدتا بستر وب سایت چون راه سریع تر و کامل تری هست) کنند و ترجمه ی اون بستر به زبان کشور های هدف، که خود این هم شامل هزینه هست و قابل توجه.
حالا تو این شرایط پیش اومده خیلی از کسب و کار های این چنینی که تمام وجه های کاریشون به نوعی خواب رفته، حتی با متصل شدن دوباره اینترنت، تا مدت ها دیگه مشتری ای نخواهند داشت، چون اون مشتری منتظر نمی مونه تا شرایط ایران به حالت عادی برگرده.
بخش تولید - بخش توصعه - بخش تبلیغات - بخش وبسایت و ارتباطات مشتری و ... ، که هر بخش نیروی انسانی مجزا از خودش رو داره، الان تقاضای دستمزد آخر ماه رو دارن و حدود دو هفته میشه که روند رشد به صورت خیلی خارج از تصور و منطق، پایین تر از حد احتمالی زیان بوده و ورشکستگی خیلی از رگ گردن نزدیک تره.
و من خودم به عنوان کسی که از صبح تا شب قبل خواب با اینترنت سروکار داره، و تمام رشد کارم وابسطه بهش هست، می تونم بگم که برای برگردوندن همه چیز به حالت قبل باید هزینه زمانی چندین ماهه رو براش در نظر بگیرم. (اگه انگیزه ای باقی بمونه)