![](https://static.digiato.com/digiato/2014/10/Capture5.jpg.webp)
بررسی «پروانه: میراث نگهبانان نور»؛ شمشیر روشنایی
فادیا پسرکی بیش نیست. اما با هم سن و سالان خودش تفاوتی عمده دارد و این ویژگی بارز او، پس از سال ها تمرین نزد استاد بزرگ شهر، خودش را نشان می دهد. گیتیما در ...
![محسن وفانژاد](https://digiato.com/wp-content/uploads/avatars/7-32x32.jpg)
فادیا پسرکی بیش نیست. اما با هم سن و سالان خودش تفاوتی عمده دارد و این ویژگی بارز او، پس از سال ها تمرین نزد استاد بزرگ شهر، خودش را نشان می دهد.
گیتیما در ظلمت تمام فرو رفته و تنها شهری که در کل سرزمین توانسته در برابر نیروهای تاریکی مقاوت کند نادیا نام دارد، شهری که فادیا و خانواده اش در آن زندگی می کنند.
پروانه: میراث نگهبانان نور، بی تردید و تامل، یکی از بهترین های بازار ایران محسوب می شود و گیمر ایرانی را به بهبود روند بازی سازی امیدوار می کند. در ادامه با دیجیاتو همراه باشید تا نگاهی نزدیک به این عنوان داشته باشیم.
شجاعت، جسارت و خرد تیم Bearded Bird، سازندگان بازی پروانه: میراث نگهبانان نور ستودنی است. همانند اغلب بازی سازهای ایرانی که انتخابی تجاری می کنند، این تیم هم بنا را بر همکاری با سازمان های بزرگ می گذارند.
سبک بازی اکشن ادونچر است و داستان اغلب در میان پرده های خوش ساختی روایت می شود که توسط تیم های جدا توسعه یافته. قصه ی پروانه در همان دو خطی که پیش تر گفتیم خلاصه می شود. فادیا پسر بچه ای باهوش و استعداد است که توسط استاد بزرگ، در معابد و میدان های نبرد رشد یافته.
با حمله خزدک ها (موجودات سبز رنگ) به شهر نادیا، همه ساکنین در خطر هستند و حالا همه باید دوشادوش یکدیگر به نبرد علیه نیروهای تاریکی بپردازند.
گیم پلی بازی ساده است و در دو مدل حمله خلاصه می شود. اولی شمشیر چوبی فادیا و دومی فلاخنی که از اواسط بازی به بعد کسب خواهید کرد. فلاخن برای پرتاب سنگ به نقاط دورتر کاربرد دارد و تا انتهای بازی همراه شما خواهد بود.
باگ ها در بخش مبارزات تن به تن آنقدرها آزار دهنده نیستند که مانع از پیش روی در بازی شوند ولی اگر طراحی این بخش بهینه تر بود، سادگی در اوج کمال برازنده اش می شد.
چند مکانیزم، مثل طراحی و کرفت کردن یا فرار از مرگ در تونلی خطرناک واقعا جذاب و نوآورانه هستند. همین ویژگی ها سبب می شوند که به استعداد و مهارت تیم طراحی مراحل اذعان کرد.
در زمینه گرافیکی هم یک مشکل کوچک در ارتباط با فریم دهی وجود دارد. هر بار که پس زمینه محیط تغییر می کند (برای مثال زمانی که از نادیا به کوهستان می روید)، نرخ فریم از 60 به حوالی 30 کاهش پیدا می کند.
طراحی منو بسیار ساده است و اندکی از ظرافت و لطافت بازی در آن دیده نمی شود. گزینه ها محدود اند و حتی این اجازه به شما داده نمی شود که نام پروفایل تان را تغییر دهید. همانطور که پیش تر گفته شد، طراحی هنری پروانه واقعا در میان تمام بازی های ایرانی بی همتاست اما بی توجهی به منوی اصلی بازی، در همان ابتدای ورود، بازیکن را دلسرد و آزرده می کند.
پروانه تجربه ای شیرین بود و مسلما در آینده از آن بسیار یاد خواهد شد اما چرا هیچ کس با این بازی آشنا نیست؟ این اتفاق بر گردن کیست؟ رسانه ها؟ سیستم توزیع؟ نه، در قدم اول تیم روابط عمومی. پس از اتمام بازی و تماشای تیتراژ، متوجه شدم که تعداد اعضای تیم روابط عمومی و مشاورینش از انگشتان دو دست هم تجاوز می کند.
توسعه دهندگان بسیاری هستند که حتی یک شخص را هم برای انجام امور روابط عمومی ندارند اما Bearded Bird با تیمی که دارد کجای کار قرار می گیرد؟ خودتان بهتر می دانید.
پرسش های متداول
پروانه: میراث نگهبانان نور از طریق وبسایت رسمی شرکت Bearded Bird قابل خریداری است. اما پیش از خرید احتمالا چندین پرسش خواهید داشت که به آن ها پاسخ خواهیم داد.
این بازی تنها روی پلتفرم پی سی و به صورت فیزیکی می توان تهیه اش کرد. با مراجعه به فروشگاه ها و مراکز پخش می توانید به راحتی یک نسخه از بازی را بیابید و تهیه کنید. راه دیگری هم برای خرید در نظر گرفته شده که در وبسایت بازی به تفصیل در مورد آن صحبت شده.
برای اجرای پروانه نیاز به کامپیوتر پر قدرتی ندارید. هر کامپیوتری با 2 الی 3 گیگابایت RAM و کارت های گرافیک 9800GT و Radeon 4670 می تواند در بهترین حالت ممکن این بازی را اجرا کند. در حالت عادی، نرخ فریم روی 60 قفل شده.
همزمان با عرضه بازی برای پی سی، توسعه دهندگان پروانه، یک عنوان موبایلی هم منتشر کردند که لِهستان نام دارد. جریانات این بازی دوم تقریبا همزمان با رخداد میراث نگهبانان نور جلو می رود.
در نهایت، میراث نگهبانان نور حداقل 2 و حداکثر 3 ساعت از وقت شما را خواهد گرفت.
آیا «پروانه: میراث نگهبانان نور» ارزش بازی کردن دارد؟
بدون ذره ای تردید پاسخ این پرسش را باید داد: بله.
از نگاه شخصی نگارنده، پروانه: میراث نگهبانان نور، نه تنها یکی از بهترین ساخته های ایرانی است، بلکه خوش ساخت ترین آن ها هم محسوب می شود. پروانه به حدی کم عیب طراحی شده که به راحتی می تواند نظر هر گیمری را به سوی خود جلب کند.
لازم نیست ادعا کنید که برای پشتیبانی از بازی سازهای ایرانی این عنوان را می خرید. پروانه آنقدر عالی و بی نظیر (در قیاس با دیگر بازی های ایرانی) طراحی شده که به شما پیشنهاد می کنیم برای سرگرم شدن خودتان تهیه اش کنید و نه چیز دیگری.
اگر محتواهای جانبی و ریشه های داستانی قدرتمند تر بودند، پروانه به حدی دوست داشتنی می شد که تکرار دوباره نه، بلکه چندباره ی آن واجب می شد.
با توجه به پایان باز، احتمالا نسخه ی دومی هم در کار خواهد بود اما اخباری در ارتباط با جداشدن اعضای اصلی استودیو شنیده می شود. در هر صورت اگر قرار باشد داستان دلیری های فادیا ادامه یابد، استودیو Bearded Bird بار سنگینی را به دوش دارد.
پروانه یک بازی فوق العاده زیبا، جذاب و دوست داشتنی ایرانی است ولی این همه تعریف و تمجید از جایی سرچشمه می گیرد که ما مقیاس مان را با آن تراز می کنیم. ساخت بازی در این سبک نیاز به دانش بالایی دارد، که برای ما روشن شد استودیو Bearded Bird این سطح از معلومات را در تیم خود داشته.
از سوی دیگر، مهارت فنی مورد نیاز برای ساخت بازی در چنین سبکی نسبت به توسعه بازی های شوتر با صدها مکانیزم پیشرفته، کمتر است. از قدیم گفته اند که سنگ بزرگ، نشانه نزدن است بنابراین قدم اول محکم برداشته شد تا آینده ای بهتر در انتظار بازی سازی در ایران باشد.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.
من خریدمش وتا اخر هم بازیش کردم
بازی بسیار خوبی هست فقط سر دو روز تونستم تمومش کنم
ولی به هر حال خیلی بازی خوبی بود
من خیلی خوشم اومد
من ابشار اولی کوهستان گیرکردم خواهش میکنم به من بگید چجوری میشه رد شد