چرا بسیاری از بازی های بزرگ حین انتشار پر از مشکل اند؟

بگذارید مقدمه را با تقلیدی از اجرای اندی رونی شروع کنیم: وقتی که من بچه بودم، چیزی به اسم "پچ روز اول" وجود نداشت. با پدر و مادرم به ویدیو کلوپ سر کوچمون می رفتم و اگر... اگر خوش شانس بودم، با یک بازی کرایه ای برای آخر هفته به خونه بر می گشتم.

حالا بگذارید سناریوی امروزی ماجرا را در نظر بگیریم: پس از یک ماه کار و تلاش بالاخره زمان آن رسیده که اندکی تفریح کنیم. اگر... اگر خوش شانس باشیم و فروشنده ی منصفی گیرمان بیفتد، تقریبا 200 هزار تومان هزینه می کنیم و یک بازی جدید که تحت تاثیر تبلیغاتش قرار گرفته ایم را می خریم. آن را درون کنسول قرار می دهیم، منتظر می شویم تا بازی نصب شود. پس از نصب بلافاصله دکمه Play را می فشاریم تا چند ساعت، بی وقفه به تفریح بپردازیم اما به ناگه با این جمله مواجه می شویم:

"برای اجرای این بازی نیاز به آپدیت کردن آن دارید."

چند مگابایت؟ چقدر؟ 15 گیگابایت!؟

بسیار خوب، هیچ مسئله ای نیست، 15 گیگابایت آپدیت را انجام می دهیم و این بار امیدواریم که بدون هیچ مشکلی، بابت 60 دلاری که پرداخته ایم سرگرم شویم. اما باز هم یک پیغام خطای دیگر:

"سرور در دسترس نیست."

نگاهی که به گذشته بیندازیم متوجه می شویم در نسل های پیشین کمتر پیش می آمد بازی ها مشکل دار عرضه شوند و اگر عنوانی هم به شکل فاجعه باری مشکل داشت، هیچ وقت فرصت این را نمی یافت که اصلاح شود، همانند بازی معروف آتاری، E.T.

اصطلاح "پچ روز اول" سن و سالی ندارد و اخیرا میان بازی سازهایی که می خواهند در پرترافیک ترین روزهای سال بازی خود را منتشر کنند رواج یافته.

در ادامه مطلب نگاهی داریم بر بازی های یکی دو ماه اخیر و علت مشکلاتی که برای میلیون ها مخاطب خود به وجود آورده اند.

تعداد بازی هایی که به پیش از تکمیل شدن عرضه می شوند روز به روز بیشتر می شود. مشکل جدیدی نیست و دنیای بازی، این تحفه را از نسل هفتم به ارث برده است، زمانی که برای اولین بار "پچ روز اول" به دنیای گیمرها قدم گذاشت.

پچ روز اول، آپدیتی اجباری است که از طریق اینترنت قابل دریافت است. اینترنت در دسترس تان نیست؟ متاسفیم، بهتر است به جای بازی کردن ابتدا به فکر تامین اینترنت باشید.

اما مسئله فراتر از پچ روز اول است. امسال 3 فرنچایز بزرگ در رساندن بالاترین کیفیت ممکن به مخاطبین شان شکست خوردند. باگ های گرافیکی، افت نرخ فریم، گلیچ ها و کرش کردن های پی در پی، مشکلات سرور و ... تمامی ندارند.

Assassin's Creed Unity ،Call of Duty: Advanced Warfare و Halo: The Master Chief Collection دنیای سرگرمی را ناامید کردند. هر 3 می توانستند به نوعی مطرح ترین عنوان سال باشند اما کیفیت پایین، پچ روز اول و استفاده نکردن از دیسک دوم و هزاران مشکل دیگر، مخاطبین را ناامید کرد که اصلا و ابدا "اتفاقی" نیست.

هر کدام از 3 اسم بالا، فرنچایزهای مولتی میلیون دلاری هستند. Destiny، بازی جدید شرکت اکتیویژن، اخیرا لقب "پرفروشترین سرگرمی سال" را از آن خود کرده. یعنی نه تنها بازی ها، بلکه فیلم، موسیقی و کتاب هم حریف آن نشدند.

پرسش اینجاست که Call of Duty با سابقه درخشان مالی خود، آنقدرها برای اکتیویژن درآمدزایی نداشته که این شرکت بخواهد برای بخش آنلاین آخرین بازی اش، Advanced Warfare، سرورهای با کیفیت و اختصاصی در نظر بگیرد؟ آیا اکتیویژن کمپانی فقیری است؟ یا شاید برای مخاطبینش آنقدرها هم ارزش قائل نیست.

 

مثال اول: Halo The Master Chief Collection

اوایل ماه نوامبر، مایکروسافت Halo: The Master Chief Collection را برای اکس باکس وان عرضه کرد. در خرداد ماه بود که به شما خبر دادیم قرار است 4 شماره ابتدایی سری هیلو با محوریت مستر چیف بازسازی و برای اکس باکس وان منتشر شوند.

چند روز بعد، مایکروسافت در E3 2014 بازی را با زرق و برقی فراوان نمایش داد: شما نه تنها 4 بازی را روی کنسول دریافت می کنید، بلکه Halo 2 تغییراتی بنیادی به خود خواهد دید و بخش مالتی پلیر بازی فوق العاده گسترده می شود. برای اولین بار، بخش مالتی پلیر همه ی هیلوهای اصلی حالا در یک بسته در دسترس است.

مسئله اینجاست که هیلو به بخش آنلاین با ثبات و بدون مشکل خود شهرت دارد، چیزی که بدون شک به استودیو بانجی، خالق سری، مدیون است. این میراث حالا به 343Industries رسیده، استودیویی که تا به حال تنها هیلو 4 را به عنوان یک نسخه اصلی به بازار عرضه کرده.

بسیاری از بازیکنان و طرفداران هیلو می گویند هر گاه شماره جدیدی از این بازی منتشر می شود، پیش از اینکه به سراغ بخش تک نفره بروند و داستان را به پایان برسانند، حتما با دوستان شان بخش چند نفره و آنلاین را چک می کنند. این ذات و ماهیت هیلو است، بنابراین میلیون ها نفر، زمانی که Halo: TMCC منتشر شد شوکه شدند. 11 نوامبر 2014، تقریبا هیچ کس نمی تواند آنلاین بازی کند!

روز به روز اوضاع بهتر شد اما تا دو هفته بعد مشکلات همچنان سر جای خود باقی ماندند. معذرت خواهی تنها گزینه ای است که برای مایکروسافت و استودیو 343 باقی مانده: "عذر می خواهیم که در حال حاضر مشکلات Matchmaking را تجربه می کنید، و به شما اطمینان می دهیم ما سخت در تلاشیم تا معضلات را در زودترین زمان ممکن برطرف کنیم."

Halo: The Master Chief Collection حین عرضه 15 گیگابایت پچ داشت. در حقیقت، تمامی محتوای بازی روی یک دیسک قرار نگرفته و مایکروسافت برای صرفه جویی در هزینه هایش و دو دیسکه نشدن بازی، 15 گیگابایت اضافه را به صورت دیجیتالی در اختیار مخاطب قرار داد.

به هر حال، هر چقدر هم که این بازی در 1-2 هفته ابتدایی مشکل داشت، حالا در تلاش است که به یک بازی با ثبات تبدیل شود و چه چیزی با ارزش تر از 4 هیلو در یک بسته؟ اگر قصد خرید اکس باکس وان دارید، Halo: TMCC یکی از بهترین گزینه های خرید برای شماست.

 

مثال دوم: Assassin's Creed Unity

ما در دنیایی زندگی می کنیم که هر سال یک یا اگر یوبیسافت جراتش را داشته باشد، دو Assassin's Creed اصلی به بازار عرضه می شود. سال گذشته Assassin's Ceed IV: Black Flag با موفقیت به بازار راه یافت؛ هم نمرات خوبی کسب کرد و هم مردم از آن راضی بودند. جالب اینجاست که یوبیسافت، Black Flag را برای هر سیستمی که توان اجرایش را داشت عرضه کرد.

پیشرفت خوبی نسبت به Assassin's Creed III بود. اشتباه امسال را، یوبیسافت یک بار دیگر در سال 2012 با ACIII انجام داده بود، عنوانی که در بازار خوب فروخت اما آغازی بود بر منفور شدن سری Assassin's Creed.

Black Flag باگ های زیادی نداشت و اگر هم چیزهایی سر راه گیمر قرار می گرفت یا اتفاقی بودند، یا به ندرت پیش می آمدند. Black Flag آبروی رفته ی این سری را بازگرداند اما یک سال گذشت و Unity و Rogue هر چه بود را بر باد دادند.

هیولایی که در تصویر بالا می بینید تنها یکی از ده ها مشکل بزرگ بازی در روز اول بود. حتی پس از نصب پچ روز اول، باز هم افت فریم های شدید در نسخه های کنسولی قابل مشاهده بود و برخی مراحل اصلی قابل پیشروی نبودند که در این شرایط باید به صورت دستی از بازی خارج می شدیم تا مشکل برطرف شود.

کار به جایی رسید که توسعه دهندگان بازی در وبسایت رسمی Assassin's Creed آمار لحظه به لحظه از پچ های در حال ساخت می دادند.

 

مثال سوم: Call of Duty: Advanced Warfare

روزهای ابتدایی برای Call of Duty: Advanced Warfare روی هر 3 پلتفرم سخت بود. برای عنوانی که هر سال با سر و صدای فراوان عرضه می شود، دشوار خواهد بود که نتواند محتوای مناسب را سریعا در اختیار مخاطبش قرار دهد.

اکتیویژن هنوز سرورهای اختصاصی را برای Advanced Warfare راه اندازی نکرده اما به هر حال این بازی در وضعیت قابل قبولی قرار دارد ولی مخاطبین انتظار بیش از این را دارند. شاید زمان راه اندازی سرورهای اختصاصی بتوان گفت Advanced Warfare یکی از بهترین Call of Duty های چند سال اخیر است.

 

مثال چهارم: درایوکلاب و بتلفیلد 4

درایوکلاب و بتلفیلد 4 بهترین نمونه های ما هستند. 60 دلار می پردازید و یک بازی را می خرید، ناگهان متوجه می شوید که بخش اعظمی از بازی (در برخی مواقع کل بازی) قابل اجرا نیست!

بخش مالتی پلیر یا آنلاین چند نفره بتلفیلد 4 از زمان عرضه تا تقریبا 6 ماه بعد مشکل دار بود. الکترونیک آرتز 3 سال پیاپی به عنوان بدترین کمپانی آمریکا شناخته شد. همین عوامل سبب شد که EA به خریداران بازی های دیجیتالی اش روی پلتفرم اوریجین اجازه دهد اگر از خرید خود راضی نیستند آن را پس بدهند. بتلفیلد هاردلاین قرار بود همزمان با Advanced Warfare عرضه شود اما چند ماه تاخیر خورد تا اتفاقاتی که سر بتلفیلد 4 رخ داد تکرار نگردد.

به نظر می رسد در این بین الکترونیک آرتز متحول شده و احترام به مخاطب را در درجه اول قرار داده است.

درایوکلاب، انحصاری پلی استیشن 4 که قرار بود رقیب جدی فورتزا باشد و در کنار Gran Turismo استخوان سالم در بدن Forza Horizon 2 نگذارد، فاجعه آمیز شکست خورد.

سونی و استودیو Evolution چه چیزی جز معذرت خواهی دارند؟ ارزان شدن بیش از حد بازی در عرض 2 ماه، نمک به زخم کسانی پاشید که در تاریخ 7 اکتبر این بازی را با قیمت کامل خریداری کرده بودند.

 

تجارت سخن می گوید: "حداقل های مورد نیاز محصول"

بازه زمانی تعطیلات سال نو اندک است و کمپانی ها در تلاش اند که بازی های بزرگ شان را در ماه اکتبر و نوامبر عرضه کنند، مهم نیست ناقص باشد یا کامل، بازی باید در این تاریخ عرضه شود تا خوب بفروشد.

در علم تجارت اصطلاحی وجود دارد به نام "حداقل های قابل قبول محصول" یا Minimum Viable Product که به مدیران پیشنهاد می کند محصولات خود را با حداقل ها به بازار بفرستند و سپس کم کم تکمیلش کنند. اما "حداقل ها" در یک بازی ویدیویی به چه معناست؟ قابل اجرا بودن؟ شاید ترفند MVP، چندان برای تجارت در بازار بازی های 60 دلاری گزینه خوبی نباشد.

کم کم این منطق در حال رواج یافتن است که بازی هایی که ما می خریم لزوما از همان ابتدا نباید حداکثر کارایی را ارائه دهند: همیشه یک پچ روز اول وجود دارد تا باگ ها را حذف کند یا بخش چند نفره را اضافه کند.

"ما از وجود باگ ها/مشکلات مطلعیم و تصمیم گرفتیم بازی را با باگ ها/مشکلات عرضه کنیم."

برخی کمپانی ها هم در این حد صادق نیستند و نه تنها با تبلیغات دروغین مخاطب را به خرید بازی ترغیب می کنند، بلکه به رسانه ها هم اجازه روشن گری نمی دهند.

تعطیلات سال 2014 احتمالا پایان چنین اعمال شنیعی در دنیای بازی های ویدیویی باشد. سازندگان و ناشران به اندازه کافی توسط طرفداران شان زیر سوال رفتند که دوست نداشته باشند این اتفاقات ادامه پیدا کند.

به جای خریدن عناوین ناقص، مردم ترجیح می دهند به سراغ بازی های دیگری بروند که نه تنها تکامل یافته اند، بلکه با ارائه آپدیت های رایگان، محتوای بیشتر و بهتر در اختیار مخاطب قرار می دهند.