فلش بک: نیم نگاهی به بازی Mafia: The City of Lost Heaven

یادش بخیر؛ سال ها پیش، دنیا برای همه ی ما رنگ و بوی دیگری داشت. آن موقع ها، دل مشغولی های مان کمتر بود و می توانستیم ساعت ها پای کنسول های مان بشینیم و در دنیای رنگارنگ بازی های مختلف غرق شویم. بازی هایی که گاه خنده دار بودند و گاه اشک را از چشمانمان سرازیر می کردند.

گاه چنان لذتبخش بودند که تا تمام اش نمی کردیم، از جای خود تکان نمی خوردیم و گاه چنان سخت و آزار دهنده که بعد از چند دقیقه کنارش می گذاشتیم. دنیای کوچک صفحه ی تلویزیون، مرز بین واقعیت و تخیل را می شکست و همه چیز را تحت تاثیر قرار می داد.

مهم نیست امروز طرفدار چه بازی هایی هستیم و چه کنسولی داریم؛ مهم این است که در سالیان دور، بازی ها دور از تمام حواشی و به سادگی هرچه تمام تر، به دنیای کوچک و محدود ما، زیبایی و رنگ طراوت می بخشیدند. بیایید چند لحظه همه چیز را کنار بگذاریم و به آن روزها بیندیشیم.

هفته ی گذشته کمپانی بزرگ و شناخته شده 2K Games اعلام کرد که نسخه ی سوم بازی Mafia در چهارشنبه ی این هفته معرفی خواهد شد؛ بنابراین ما نیز تصمیم گرفتیم نگاهی داشته باشیم بر نسخه ی ابتدایی بازی مافیا.

در ادامه ی مطلب با دیجیاتو و سری مطالب فلش بک همراه باشید تا نگاهی داشته باشیم بر بازی قدیمی این هفته.

ساخت اولین نسخه ی بازی مافیا در اواخر سال 1998 کلید خورد. بازی با اسم رمز «گنگستر» شناخته می شد و تا حد زیادی از بازی Driver (که در همان زمان محبوبیت بسیاری داشت) الهام گرفته بود. استودیوی Illusion Softwork (که بعدا نام خود را به 2k Czech تغییر داد) مسئولیت ساخت بازی را عهده دار بود.

برنامه ریزی های ابتدایی، در راستای عرضه ی مافیا در طول سال 2000 انجام شده بود؛ اما مشکلات فنی موتور ساخت بازی، باعث شد که سازندگان، موتور LS3D را جایگزین و بسیاری از کارها را از ابتدا آغاز کنند. تغییر موتور، در نهایت منجر به تاخیر دو ساله ی عرضه بازی شد و مافیا سال 2002 میلادی توسط کمپانی Gathering of Developers برای پلتفرم پی سی انتشار یافت.

داستان بازی مافیا در بازه ی زمانی 1930 تا 1938 میلادی به وقوع می پیوست و دوران اوج فعالیت گروه های مافیایی و البته اواخر دوره ی ممنوعیت مشروبات الکلی یا «بوز» را به تصویر می کشید.

لوکیشن بازی شهری خیالی به نام «بهشت گمشده» (Lost Heaven) بود و حدالامکان در ساخت آن از شهرهای معروف آمریکایی نظیر شیکاگو، لوس آنجلس، نیویورک و فیلادلفیا الهام گرفته شده بود. یکی از موفق ترین ایده های سازندگان، گنجاندن برخی از بناهای معروف این شهرها در محیط بازی بود و این روند در نسخه ی دوم هم به اوج خود رسید.

گیمر در طول بازی، کنترل کاراکتری به نام توماس آنجلو (معروف به تامی آنجلو) را برعهده داشت. تامی یک راننده ی تاکسی معمولی در شهر بهشت گمشده بود که به صورت اتفاقی با دو تن از سران گروه مافیایی «سالیِری» برخورد می کند و به کمک مهارت خود در رانندگی، آن ها را از خطر مرگ توسط گروه مافیایی دیگری به نام «مورلو» نجات می دهد.

به خاطر همین مسئله، تامی به فعالیت در گروه سالیری دعوت می شود ولی او ترجیح می دهد فعالیت خود را به صورت قانونی ادامه دهد. اما فردای همان روز مورد حمله ی برخی از کارکنان مورلو قرار گرفته و مجبور می شود که به گروه سالیری پناه ببرد. از اینجاست که تامی وارد فعالیت های مافیایی می شود و دائما در کار خود پیشرفت می کند.

مهم ترین دلایل موفقیت بسیار زیاد مافیا را می توان در دو عامل داستان سرایی و گیم پلی جستجو کرد. پیش از هر چیز، داستان و محتوای مافیا، تفاوت های فاحش و بسیاری با دیگر رقبا (خصوصا سری بازی Grand Theft Auto) داشت. فعالیت های گروه های مافیایی، موضوعی بود که پیش از این تقریبا در هیچ بازی دیگری به آن پرداخته نشده بود و طبیعتا جذابیت زیادی برای مخاطبان داشت. اما سازندگان تنها به این مسئله بسنده نکردند و با افزودن المان های واقع گرایانه، گیم پلی بازی خود را یک مرحله بالاتر بردند.

گیم پلی بازی، مراحلی کاملا متفاوت با ماموریت هایی کاملا متفاوت را شامل می شد. ماموریت هایی نظیر مسابقات رانندگی، قتل های سازمان دهی شده، سرقت بانک، سرقت اتومبیل و بسیار فعالیت دیگر که هر یک به خوبی هرچه تمام تر پیاده سازی شده بودند. اما جالب اینجاست که بازی هیچوقت واقع گرایانگی خود را از دست نمی دهد و همه ی اتفاقات به شکلی واقعی، منطقی و باورپذیر دنبال می شوند.

البته طبیعی است که به دلیل محدودیت های فنی آن زمان، برخی از المان های حیاتی بازی، مانند هوش مصنوعی دچار نقصان و ضعف بودند و در نتیجه به هدف اصلی بازی آسیب وارد می کردند. اما تلاش سازندگان برای منطقی شدن هرچه بیشتر بازی، جای تقدیر بسیار دارد.

برای مثال گیمر می توانست به راحتی در محیط Open-World شهر حرکت کند اما سیستمی به نام «نظم و قانون» در بازی وجود داشت که از وقوع جرائم متعدد از سوی گیمر جلوگیری می کرد. به طور کل جرائم، به دو نوع «جزیی» و «خطرناک» تقسیم می شدند.

جرائم جزیی، کارهایی مانند عبور از چراغ قرمز، حرکت در ماشین با سرعت زیاد و مبارزات تن به تن خیابانی را شامل می شدند. وقوع هر یک از این جرایم سبب می شد که گیمر مجبور به پرداخت هزینه ای مشخص به پلیس شود. هم چنین هر بار که تخلفات جزیی بیش از 4 دفعه تکرار می شدند، برابر با ارتکاب به یک جرم خطرناک به شمار می رفتند (تخلفات خطرناک به مجموعه کارهایی گفته می شد که جان پلیس یا هر کس دیگری را به خطر می انداخت).

از نظر گرافیک، مافیا در زمان خود بسیار سرآمد بود و حتی هنوز هم حرف های زیادی برای گفتن دارد. مافیا جزو اولین بازی هایی به شمار می رود که به صورت جدی از فیزیک و تخریب پذیری بهره برده است. بیش از 70 ماشین مختلف در بازی وجود داشت و تیراندازی به هر یک، آثار تخریب و فیزیک بسیار خوبی را به نمایش می گذاشت.

نسخه ابتدایی مافیا در زمان خود سر و صدای زیادی کرد و با میانگین نمره ی 88 در وبسایت متاکریتیک جای پای خود را به عنوان یک IP جدید، محکم کرد. دو سال بعد، در سال 2004، نسخه ی پلی استیشن 2 و اکس باکس مافیا عرضه شد و تقریبا شکست خورد. مشکل نسخه های پورت شده در اینجا بود که سازندگان اصلی هیچ نقشی در روند آن ایفا نکردند و البته بسیاری از ویژگی های مهم بازی، از آن ها حذف شدند. با کسب نمره ی میانگین 67 برای هر دو نسخه ی پلی استیشن 2 و اکس باکس وان، پرونده ی نسخه ی اول مافیا برای همیشه بسته شد.

اگرچه مافیا آغازی رویایی داشت و حتی باعث شد که بازی هایی مانند The Godfather پدید آیند، اما 2K Games حداقل تا به امروز نتوانسته موفقیت خود را تکرار کند. نسخه ی دوم بازی هم اگرچه دنباله ای نسبتا آبرومندانه برای سری مافیا محسوب می شد اما در عمل مشکلات فراوانی داشت و بازخورد چندان خوبی چه از سوی منتقدین و چه از سوی مخاطبان نداشت.

هنوز برای قضاوت درباره ی نسخه ی سوم مافیا زود است و باید در نمایشگاه گیمزکام امسال دید که 2K چه برنامه هایی برای فرنچایز موفق خود دارد. اگر تا به حال موفق به تجربه ی سری مافیا نشده اید (هر چند که امری بعید به نظر می آید!) بد نیست که نسخه های قبلی بازی را تهیه کرده و با یکی از خاطره انگیزترین بازی های کامپیوتری تاریخ آشنا شوید!