۴۵.۲ کیلومتر روی مریخ؛ کاوشگر استقامت ناسا رکورد پیمایش در سیاره سرخ را شکست

کاوشگر استقامت (Perseverance) ناسا در تاریخ ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ (۱۹ مهر) با پیمودن ۴۵٫۲۲ کیلومتر روی مریخ، رکورد طولانی‌ترین مسافت رانندگی یک وسیله نقلیه در سیاره‌ای دیگر را شکست. این کاوشگر شش‌چرخ با کمک سیستم ناوبری خودکار خود، رکورد قبلی کاوشگر فرصت (Opportunity) را پشت سر گذاشت که سال‌ها با پیمودن ۴۵٫۱۶ کیلومتر در اختیار آن بود.

استقامت این رکورد را در روز دو هزار و ششم مأموریت خود در مریخ ثبت کرد. این کاوشگر برای پیمودن این مسافت حدود پنج سال‌ونیم زمان صرف کرد، درحالی‌که کاوشگر فرصت نزدیک به ۱۵ سال برای رسیدن به رکورد قبلی فعالیت کرده بود.

رکورد کاوشگر استقامت ناسا در مریخ

بخش عمده‌ای از مسافت پیموده‌شده توسط استقامت به کمک سیستم ناوبری خودکار آن، موسوم به AutoNav، انجام شده است. به گفته ناسا، این سامانه هدایت بیش از ۹۰ درصد از کل مسافت رانندگی استقامت را برعهده داشته است. در مقابل، سامانه ناوبری خودکار نسل اولیه کاوشگر فرصت تنها در حدود ۵ درصد از مسافت پیموده‌شده آن نقش داشته است.

استقامت می‌تواند در طول یک روز مریخی تا ۴۱۲ متر حرکت کند. نرم‌افزار ناوبری این کاوشگر در هر بار بررسی زمین پیش رو، حدود ۶۰۰ هزار نقطه اندازه‌گیری را پردازش می‌کند؛ درحالی‌که Sojourner، نخستین کاوشگر مریخی ناسا، برای این منظور تنها از ۲۰ نقطه استفاده می‌کرد.

سیستم AutoNav با استفاده از دوربین‌های کاوشگر از زمین‌های اطراف تصویربرداری می‌کند، نقشه‌ای سه‌بعدی از موانع احتمالی می‌سازد و مسیری ایمن میان نقاطی را انتخاب می‌کند که مهندسان روی زمین برای حرکت کاوشگر تعیین کرده‌اند.

این فناوری به استقامت امکان می‌دهد هنگام حرکت درباره مسیر خود تصمیم بگیرد و برای دریافت دستورهای دقیق از کنترل‌کنندگان مأموریت منتظر نماند. ناسا این فرایند را «فکرکردن هنگام رانندگی» توصیف می‌کند.

ناسا اخیراً با نخستین تمدید مأموریت استقامت موافقت کرده است. این مرحله از مأموریت در اکتبر آغاز شد و قرار است کاوش لبه دهانه جزرو را تقریباً تا پایان سال ۲۰۲۸ ادامه دهد. استقامت اکنون در منطقه‌ای به نام لاک دو شارم (Lac de Charmes) حرکت می‌کند و به‌سمت منطقه ایدوبی (Idubi) پیش می‌رود. دانشمندان امیدوارند در این منطقه شواهدی از سامانه‌های گرمابی باستانی پیدا کنند.

این سامانه‌ها زمانی شکل می‌گیرند که آب گرم با سنگ‌های اطراف تعامل داشته باشد. بررسی آن‌ها می‌تواند سرنخ‌هایی درباره محیط‌هایی فراهم کند که احتمال دارد در گذشته شرایط لازم برای حیات میکروبی را داشته‌اند.