ناسا بدل زمینی مریخ‌نورد استقامت را به قطب جنوب ماه ارسال می‌کند

ناسا برنامه‌ریزی تازه‌ای را برای تغییر کاربرد مدل‌های زمینی مریخ‌نوردها آغاز کرده است. این سازمان قصد دارد به‌جای نگه داشتن بدل زمینی مریخ‌نورد استقامت در آزمایشگاه، آن را در قالب کاوشگر به قطب جنوب کره ماه ارسال کند.

به گزارش انگجت، کاوشگرهای کنجکاوی و استقامت نمونه‌های همسان و کاملی روی زمین دارند که دانشمندان از آن‌ها برای آزمایش ویژگی‌ها و آپدیت‌های نرم‌افزاری پیش از ارسال دستورات به مریخ استفاده می‌کنند. این مدل‌ها برای باقی‌ماندن در زمین طراحی شده بودند، اما ناسا اکنون تصمیم دارد نسخه‌ای تغییریافته یا ترکیبی از آن‌ها را برای مأموریت‌های مداری و ماه بفرستد.

ارسال بدل زمینی مریخ‌نورد استقامت به ماه

طرح پیشنهادی جدید ناسا برای ارسال کاوشگر به ماه، PROMISE نام دارد. نام این طرح مخفف عبارت «کاوشگر قطبی برای مشاهده، نقشه‌برداری و کاوش در محل» است. این کاوشگر درواقع نسخه تغییریافته‌ای از مدل آزمایشی استقامت خواهد بود.

گزارش‌های ناسا این خودروی فضایی را ترکیبی از نسخه‌های مهندسی دو کاوشگر کنجکاوی و استقامت می‌نامند؛ بنابراین احتمالاً ویژگی‌های طراحی هر دو مریخ‌نورد در آن مشاهده خواهد شد.

ناسا قصد دارد از کاوشگر پرامیس برای ارزیابی و بررسی قطب جنوب ماه استفاده کند. این منطقه به‌دلیل وجود ذخایر فراوان یخ‌آب، گزینه‌ای اصلی برای احداث پایگاه‌های آینده بشر در ماه محسوب می‌شود. پرامیس برای تأمین انرژی خود به «ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ چندمنظوره» (MMRTG) مجهز خواهد شد که از سوخت پلوتونیوم استفاده می‌کند.

این ژنراتور گرما ناشی از فروپاشی طبیعی پلوتونیوم را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند. در نتیجه، کاوشگر پرامیس برای انجام مأموریت‌های خود بی‌نیاز از نور خورشید خواهد بود و می‌تواند در تمامی بخش‌های ماه به فعالیت بپردازد.

مدیر برنامه پروژه پایگاه ماه تشریح کرد که وجود ژنراتور هسته‌ای امکان حرکت به هر نقطه‌ای از ماه را بدون توجه به میزان روشنایی محیط فراهم می‌سازد. درکل زنده‌ماندن و ادامه کار در شب‌های طولانی و بسیار سرد ماه یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های فنی است که با استفاده از این فناوری هسته‌ای، دیگر نگرانی درباره آن وجود نخواهد داشت.

پروژه پرامیس در‌حال‌حاضر در مرحله مفهومی قرار دارد و عملیاتی‌شدن آن به فاکتورهای متعدد وابسته است. ناسا هنوز جزئیات کامل را اعلام نکرده است؛ اما براساس برآوردها، توسعه و آماده‌سازی پرامیس بین ۷۰۰ میلیون تا ۱.۳ میلیارد دلار هزینه خواهد داشت و پرتاب آن احتمالاً زودتر از اوایل دهه ۲۰۳۰ اتفاق نخواهد افتاد.