بررسی بازار خودروهای لوکس در ایران؛ محدودیت های انتخاب برای ثروتمندان

بازار خودروهای لوکس در ایران، بازار چندان بزرگی نیست، براساس آمار های موجود کمتر از 5 درصد خودروهای فروخته شده در ایران قیمتی بیش از 100 میلیون تومان دارند و طبیعتا این رقم در صورت افزایش بازه قیمتی به بیش از 200 میلیون به شکل تصاعدی کاهش می یابد.

با این وجود به علت تعدد برند هایی چون لکسوس، مرسدس بنز، آلفارومئو، میتسوبیشی، ولوو، DS و ب ام در این کلاس قیمتی می توان گفت که با حضور آئودی حق انتخاب زیادی برای مشتریان مرفه وجود خواهد داشت و رقابت در این کلاس به نبرد برترین خودروسازان جهانی در بازاری کم مشتری بدل شده است.

در ادامه این مطلب با دیجیاتو همراه باشید.

هرچند در میان برند های فوق باید گفت که متاسفانه برخی به دلیل عدم ارتباط مستقیم با شرکت اصلی، تبلیغات نامناسب و خدمات دهی ضعیف نتوانسته اند در حد نام خود در بازار ظاهر شوند و تاکنون عمده فروش از آن یکی دو برند خوشنام نظیر لکسوس و ب ام و بوده است.

حالا اما در آستانه اجرای برجام و رفع محدودیت های بین المللی قرار داریم و امید زیادی وجود دارد که بازار رقابت در این رده داغ شود.در یکی دوسال اخیر و به خصوص پس از اجرای منع واردات خودروهای لوکس (ممنوعیت واردات خودروهای مجهز به پیشرانه های 2.5 لیتر به بالا) محصولات شرکت هایی چون پورشه و مرسدس بنز به دلیل قوانین واردات عملکرد فعالانه ای در بازار ایران ندارند.

برای مثال پورشه که پیشتر با مدل های سریع و گران قیمتی چون باکستر، کیمن، 911 (کررا)،کاین و پانامرا در بازار حاضر بود حالا تنها یک مدل را در سبد محصولات خود دارد و برای شماره گذاری همین مدل نیز با تاخیر چند ماهه مواجه شده بود.

مرسدس بنز نیز با شرکت نماینده خود شرایط تقریبا مشابهی را تجربه می کند و در یکی دوسال اخیر به جز واردات مدل های E200 و E250 فعالیت پر رنگی نداشته است.

در چنین شرایطی، دلیل تقسیم شدن بازار بین دو برند لکسوس و ب ام و کاملا روشن است اما پس از رفع موانع اقتصادی و اجرای برجام به نظر می رسد که شرایط به کلی تغییر کند و به دلیل محدودیت حجم بازار، عملا رقابت بین برندهای برتر براساس ارائه محصول برتر با خدمات بهتر داغ شود.

نکته مهم در این است که متاسفانه به دلیل حجم نسبتا کوچک بازار خودروهای لوکس و نامطمئن بودن سرمایه گذاری اقتصادی برای برخی خودروسازان خارجی، معمولا شرکت های مادر تمایل چندانی برای ورود مستقیم به بازار ایران و تاسیس مراکز خدمات فنی و پشتیبانی گسترده در کشورمان ندارند.

از سوی دیگر مشتریان نیز طبیعتا بعد از خرید یک خودرو لوکس و گران قیمت، انتظار ارائه خدمات مناسب و آرامش خیال از پشتیبانی فنی و تکنیکی خودرو مذکور را دارند ولی به دلیل عدم سرمایه گذاری کمپانی مادر در نهایت با نبود مراکز تخصصی و عدم ارائه خدمات در سطح استاندارد های بین المللی مواجه می شوند.

شرکت های بازرگانی کوچک ایرانی که در چند سال اخیر نمایندگی رسمی یا غیر رسمی فروش را برعهده داشته اند نیز به دلیل سرمایه اندک، یارای ایجاد مراکز بزرگ و حضور پر رنگ را در تمامی شهرهای کشور ندارند و نمی توانند آنطور که باید و شاید به نیاز و خواسته مشتریان پاسخ دهد.

بنابراین عملا بازار خودرو حتی برای ثروتمندان و قشر مرفه جامعه نیز دچار محدودیت و نوعی از بحران شده و در چنین شرایطی عامل تعیین کننده در فروش نه ارائه محصول برتر، بلکه ارائه خدمات بهتر، قیمت گذاری صحیح و رونق در بازار فروش دست دوم است.

این شرایط وقتی پیچیده تر می شود که بدانیم به دلیل نبود زیر ساخت های مناسب نظیر جاده های با کیفیت و بنزین مناسب، بسیاری خودروهای لوکس در کشورمان با مشکل مواجه می شوند و مالکین عملا همواره با مشکلاتی در رابطه با تعمیر، نگهداری و یافتن خدمات و قطعات مناسب برای این خودروها مواجه اند.

این مشکلات از ساده ترین مراحل نگهداری (تعویض روغن و فیلتر هوا و....) تا پیچیده ترین تعمیرات موتور و گیربکس را شامل می شود و به ندرت می توان در بازار فعلی خودرویی را یافت که به کلی از این مسائل مبرا باشد.

در واقع خودروسازان داخلی به دلیل توان کم مشتریان معمولا خودروهایی با مهندسی ضعیف و ایرادات ذاتی طراحی و ساخت را عرضه می کنند و خودروهای خارجی و لوکس با کیفیت نیز علیرغم مهندسی پیشرفته و کیفیت ساخت مناسب، قربانی شرایط نامناسب می شوند.

بنابراین در چنین شرایطی عرضه خودرویی با مهندسی مناسب از نظر تطابق با شرایط نه چندان ایده آل ایران و خدمات دهی گسترده و فراگیر می تواند به عنوان کلید اصلی گشایش بازار خودرو و فروش خوب مطرح باشد.

روشی که در چند سال اخیر توسط برخی خودروسازان شرقی نظیر کیا، هیوندای و تویوتا به شکل نسبی اجرا شده و سهم بسیار بالای آن ها را در بازار خودروهای وارداتی به دنبال داشته است.