استودیوی راک استدی چطور با ساخت سری بازی آرکام، ماهیت واقعی بتمن را به نمایش گذاشت؟

استودیوی راک استدی چطور با ساخت سری بازی آرکام، ماهیت واقعی بتمن را به نمایش گذاشت؟

در هفته ای که گذشت، فیلمی جدید با محوریت شخصیت بتمن به نام Batman Vs. Superman: Dawn of Justice روی پرده نقره ای به نمایش درآمد و همان طور که انتظار می رفت، نمراتی بسیار ضعیف از سوی منتقدین دریافت کرد (نمره ۲۹ در وب سایت Rotten Tomatoes و ۴۴ در وب سایت Metacritic).

این اتفاق برای شخصیتی که که بارها در حوزه های مختلف سرگرمی مورد استفاده قرار گرفته و فیلم ها و بازی های بسیار براساس آن ساخته شده، موضوع چندان عجیب و دور از ذهنی نیست.

همین سال گذشته بود که استودیوی راک استدی، نسخه نهایی سه گانه بتمن خود را با نام Batman: Arkham Knight عرضه کرد و با پورت بسیار ضعیف نسخه پی سی، شوالیه سیاه را به نابودی کشید.

کمپانی برادران وارنر که نشر Arkham Knight را برعهده داشت، به شکلی غم انگیز در مسئولیت خود کم کاری کرد و این موضوع در کنار نقدهایی که به سیستم Batmobile یا همان اتومبیل بتمن وارد شد، سبب گشت تا این حقیقت که راک استدی بهترین بازی ویدیویی ممکن با محوریت بتمن را ساخته است، از یاد ببریم.

راک استدی در طول سال هایی که مشغول توسعه عناوینی با محوریت مبارز شنل پوش محبوب دنیای کمیک بود، تغییرات زیادی در آن به وجود آورد تا به تجربه ای یکپارچه و حماسی دست یابد. بدون شک، Arkham Knight و یا نسخه های قبلی آن، لحظات احمقانه خاص خود را داشتند؛ لحظاتی که به هیچ وجه منطقی به نظر نمی رسیدند. اما همین لحظات، گاه چنان آدرنالینی در بدن گیمر ترشح می کردند که جدا شدن از بازی را حتی برای لحظه ای کوتاه مشکل می ساخت.

jpg

Arkham Knight هرطور که به آن نگاه کنیم، بازی عجیبی است. شاید عجیب ترین چیز آن باشد که راک استدی با ساخت Arkham Knight، برای سومین بار از پشت به این فرنچایز خنجر زد اما در عین حال، هیچ تغییر قابل توجهی در DNA داستان های بتمن به وجود نیاورد.

گیمر هم چنان در نقش بتمن قرار دارد، هم چنان باید با دشمنان مبارزه کند، و هم چنان مخفی کاری و حل معماهای گوناگون، المان های اصلی بازی به شمار می روند.

دومین نسخه از سری بتمن راک استدی، یعنی Arkham City در جهانی باز می گذشت و آخرین نسخه از آن نیز گیمر را در پشت فرمان بت موبیل قرار می داد. اما در مجموع، Arkham Knight هم چنان مشابه همان نسخه Arkham Asylum بود که در سال ۲۰۰۹ تعجب همگان را برانگیخت. تنها تفاوت این است که در نسخه آخر، همه چیز شکلی هوشمندانه تر و روان تر به خود گرفته بود.

با این همه، بهترین ویژگی های بازی، به ندرت از سوی مردم مورد بحث قرار گرفت چرا که در همان بخش نخستین، داستان Arkham Knight شامل محتویاتی بود که موجب اسپویل داستان می شد و البته برادران وارنر تلاش زیادی کرده بود تا از لو رفتن آن جلوگیری نماید. اما حالا ۹ ماه از انتشار بازی گذشته و می توانیم آزادانه درباره داستان بازی صحبت کنیم. بنابراین باید توجه داشته باشید که در پاراگراف های پیش رو، ممکن است بسیاری از موضوعات داستان اسپویل شوند.

جوکر بازگشت! و بهتر از هر زمان دیگری بود. شاید به این خاطر که جوکر واقعا بازنگشته بود. همان طور که با عرضه بازی مشخص شد، Arkham Knight روی یکی از مهم ترین ویژگی های داستانی کمیک های بتمن دست گذاشته بود: اینکه جوکر، بخشی از بتمن است.

batman_arkham_origins_joker_red_cap_warner_bros_interactive_entertainment_devil_gotham_gotemsky_ripper_mr_jay_96368_3840x2160

راک استدی در بازی Arkham City، دلقک و آنتاگونیست محبوب دنیای بتمن را به قتل رساند و خشم بسیاری از طرفداران را برانگیخت. مارک هَمیل، که صداگذاری جوکر در دو دهه اخیر را برعهده داشته نیز گفت که Arkham City آخرین عنوانی بوده که وی در آن به صداگذاری جوکر می پردازد.

بعد از معرفی Arkham Knight تئوری جدیدی میان گیمرها باب شد که که شاید شخصیت راس الغول، جنازه جوکر را در گودال لازاروس بیندازد و وی یک بار دیگر زنده شده و احتمالا با صداگذاری جدید مانند تروی بیکر، که صداگذاری جوکر را در اسپین آف Arkham Origin برعهده داشت، همراه باشد. (توضیح مترجم: گودال لازاروس شامل مایعی است که سبب می شود تا شخص به زندگی جاویدان دست یابد. شخصیت راس الغول نیز صدها سال به کمک این مایع به حیات خود ادامه داده.)

اما چیزی که هیچکس انتظارش را نداشت، بازگشت جوکر در قالب توهم و خیالات بتمن بود که سبب شد تا نقشی به مراتب جذاب تر از نسخه های پیشین در بازی ایفا کند.

نکته خنده دار اینست که جوکر به عنوان بخشی از هویت بتمن، بسیار خطرناک تر از قبل به نظر می رسید. جوکر معمولی ممکن بود با گلوله یا بَتَرنگ های بتمن متوقف شود، اما این جوکر جدید و خیالی، بخشی از ماهیت بروس وین به شمار می رفت که منتظر بود تا در حساس ترین زمان ممکن، از جا برخیزد.

و در پایان، طی آخرین بخش بازی، بتمن دچار توهم شده و با این ذهنیت که وی، خود جوکر است یک شاتگان به دست میگیرد و شخصیت هایی که برای سالیان متمادی شهر گاتهام را به خطر انداخته اند، از بین می برد؛ از شخصیت پنگوئن گرفته تا دوچهره. در واقع هرکسی که آنقدر احمق بود تا بر سر راه وی قرار گیرد، با گلوله ای کشته می شد.

jpg2

این سکانسی به نظیر و حیرت انگیز بود که ریشه در ذهن رنج دیده بتمن داشت، و دقیقا همان سکانسی به شمار می رفت که یک بازی کلان بودجه به عنوان حسن ختام به آن نیاز دارد. چنین پایانی، بعد از پایان بی نظیر بازی هاف لایف ۲، به ندرت در صنعت بازی دیده شده بود.

با این حال، نمودهای شخصیتی بتمن سال ها پیش تر از این سکانس بی نظیر، در سری Arkham به نمایش درآمده بودند. اگر خیلی ساده بگوییم، بتمن از کتک زدن دشمنان خود لذت می برد و این ویژگی به خوبی در یک بازی ویدیویی پیاده شد، چراکه سیستم مبارزه در سری Arkham واقعا لذت بخش است.

پریدن به میان جمعیتی از دشمنان و از میان برداشتن نیمی از آنان حتی قبل از اینکه فرصتی برای واکنش داشته باشند، بهترین راه برای شروع یک مبارزه به شمار می رفت. یا حرکت مخفیانه به سمت دشمنان و به ناگاه ترساندن آن ها، لذتی بود که در هیچ بازی دیگری مشابه آن را ندیده ایم.

حتی مکانیزم مبارزه با بت موبیل که مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت، همین احساس لذت را در قالبی جدیدتر و مدرن تر منتقل می کرد. بنابراین اگرچه بتمن اهدافی خیرخواهانه دارد اما راه و روشی که برای مبارزه با جرم و جنایت در پیش می گیرد، تفاوت چندانی با جوکر ندارد؛ البته با این تفاوت که بتمن هیچگاه برای نابودی دشمنان به گلوله متوصل نمی شود.

پس اگر ساده بگوییم، بتمن خود یک شخصیت منفی است. و هدف سازندگان از ساخت Arkham نیز همین بوده. بتمن شخصیتی است که خود را برتر از دیگران می داند و اگرچه در پاره ای از اوقات، جان بسیاری را نجات داده اما مسلما یک قهرمان به شمار نمی رود.

batman-arkham-knight-wallpapers-images

بتمن، تنها مردی با گجت های باحال، فیزیک بدنی بی نظیر و ذهنی وسواس گرایانه است که مجموعه ای از افراد خلافکار را یافته تا خشم خود را روی آن ها پیاده کند. داستان بازی روایت اعمال قهرمانانه بتمن نیست، بلکه نمایشی از عمق فساد شهر گاتهام است که در آن مردی دیوانه با اعمال خودسرانه، قهرمان تلقی می شود. این مفهومی بسیار عمیق و غم انگیز است.

اگرچه Arkham Knight عنوانی تکرارناشدنی بود، اما باید امیدوار باشیم که که سری بازی Arkham واقعا به پایان رسیده باشد. یکی از بهترین ویژگی های روایت داستان Arkham Knight این است که قوانین خاص خود را داشته و دیگر نیازی به تبدیل شدن به یک فرنچایز دنباله دار را ندارد.

شخصیت های دوست داشتنی ممکن است در سری Arkham کشته شوند، درست همان طور که جوکر در انتهای نسخه دوم آن کشته شد. همین موضوع سبب شد تا هر گیمری بتواند بدون نیاز به تجربه نسخه های قبلی، به پای Arkham Knight بنشیند. بنابراین ساخت دنباله ای بر این سری بازی، اشتباهی بزرگ خواهد بود. Arkham Knight جمع بندی بی نظیری بر سری بازی ای حماسی به شمار می رفت؛ چند فرنچایز بزرگ وجود دارد که این چنین به پایان برسد؟

تا به حال چند بار دیده اید که سومین نسخه از یک سری بازی، تا این حد با تغییرات شگرف همراه باشد؟ Arkham Knight را نمی توان دقیقا یک بازی عالی خواند اما بدون شک عنوانی پر دل و جرئت تلقی می شود. عنوانی که به فرمول های خاص خود می چسبد و در عین حال، روش های تازه ای برای گسترش گیم پلی به دور هسته داستان خود می یابد.

Arkham Knight درباره بازی کردن در نقش بتمن نیست، بلکه درباره بتمن بودن است. Arkham Knight بالاخره به بتمن اجازه می دهد تا دیوانگی خودش را به نمایش بگذارد و هیچ چیز خیره کننده تر از آن نیست.

ویجیاتو

نظرات ۷

وارد شوید

برای گفتگو با کاربران، وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود

Digiato

رمزتان را گم کرده‌اید؟

Digiato