بررسی بازی Gris؛ بوم رنگی در قالب بازی

بررسی بازی Gris؛ بوم رنگی در قالب بازی

رضا میرزائی شنبه، ۱۵ دی ۱۳۹۷

اولین بار که با بازی Journey مواجه شدم دچار شک بودم که آیا با یک بازی خوب طرف هستم یا عنوانی حوصله سر بر. با گذشت زمان شکی که داشتم تغییر کرد و این پرسش برایم مطرح شد که آیا با یک بازی طرف هستم یا اثری هنری؟ با شروع بازی گریس (Gris) همین تجربه و حس مشابه را داشتم. هر چقدر که در بازی جلوتر می‌روید زیبایی های آن نیز برای شما نمایان تر می‌شود.

  • سازنده: Nomada Studio
  • ناشر: Devolver Digital
  • پلتفرم ها: پی سی، نینتندو سوییچ
  • پلتفرم بررسی: پی سی

گرچه گریس در لحظات آغازین با سبک و سیاق گرافیکی که دارد به شما می‌فهماند در طول بازی تجربه نابی از زیبایی را خواهید داشت اما با گذشت زمان و افزوده شدن چالش های معمایی متوجه می‌شوید که این دو عنصر به خوبی در کنار هم چیده شده‌ اند. یقینا گیم پلی گریس به اندازه Celeste چالش برانگیز و جذاب نیست؛ اما وجود آن در بازی با سبک تجربه گرا یک نقطه قوت محسوب می شود.

بازی Gris

در طول روایت داستان کلمه‌ای دیالوگ گفته نمی‌شود اما از بسیاری از لحظات آن لذت می‌برید. روایت بازی به زیبایی هر چه تمام‌ در تار و پود‌های محیط بازی و رنگ آمیزی آن نهفته است. از کلمه رنگ آمیزی استفاده می‌کنم چرا که در تمام مدت بازی کردن گریس به واقع حس حرکت کردن در یک تابلوی نقاشی را داشتم. این روایت با اتفاقاتی داستانی و موسیقی شاهکار که کم از آهنگ های فیلم Interstellar ندارد همراه می‌شود تا شما را برای چند ساعت کوتاه غرق در افکاری عمیق کند.

گریس با سادگی و ظرافت خاصی شروع می‌شود. شما در نقش دختری هستید که در ابتدای بازی آواز می‌خواند و ناگهان صدایش قطع می‌شود. به دنبال این اتفاق مجسمه‌ای که رویش قرار داشت متلاشی می‌شود و او به پایین پرت می‌شود. همین سکانس اولیه به قدری خوب کارگردانی شده است که به هنگام دیدن نام Nomada، استودیو سازنده بازی، تا آخر این نام را فراموش نخواهید کرد. گویی در حال دیدن یک انیمیشن مشهور هستید. حسی شبیه به دیدن کار‌های میازاکی.

بازی Gris

روند بازی از دختری ضعیف که حتی قدرت پریدن را ندارد شروع می‌شود و به مرور اوج می‌گیرد. شما در پی برگرداندن قابلیت آواز خواندنتان به دنیای اطراف کمک می‌کنید تا دوباره زنده شود. گریس بار دیگر نشان می‌دهد که برای پیروزی لزوما نیازی به خشونت ندارید؛ بلکه با آواز خواندن و نا امید نشدن نیز می‌توان پیروز شد.

هر چقدر در بازی جلو تر می‌روید بیشتر به هنری بودن این اثر پی می‌برید. دوربین در بهترین مواقع جابه‌جا می‌شود و به همراه موسیقی تاثیر گذار قدرت سازندگان را به رخ می‌کشد. یکی از نکات جالب بازی تغییر محیط است. با به دست آوردن هر قابلیت جدید یا اتفاقات داستانی رنگ بندی محیط بازی نیز تغییر می‌کند. این رنگ بندی تناسب دقیقی با روند داستانی دارد. برای مثال در شرایط سخت با دنیایی سیاه و سفید رو به رو هستید و در هنگام پیشرفت دنیای اطراف سبز می‌شود.

بازی Gris

شاید تنها مشکلی که در گریس به چشم می‌آید کند بودن گیم پلی است. به خصوص اوایل بازی با بازه‌هایی مواجه خواهید شد که فقط باید به جلو حرکت کنید. گرچه جلوه‌های گرافیکی باعث معنا دار شدن این پیاده روی های طولانی مدت می‌شود. به مرور مکانیک های جدید بازی معرفی می‌شوند و حتی چندین معمای چالش برانگیز را مشاهده می‌کنید. حل کردن این معما ها در کنار موزیک بازی حس قدرت به شما می‌دهد. حسی که نه از کشتن به وجود می‌آید نه از رد کردن موانع سخت؛ بلکه فقط زیبایی و ذکاوت.

روند گیم پلی کمی در اواخر بازی نیز در ذوق می‌زند. اما به نظر می‌رسد سازندگان از این موضوع آگاه بوده‌اند و قبل از این که بازی برایتان تکراری شود در اوج پایان می‌یابد. همانطور که گفته شد داستان بازی بدون هیچ دیالوگ و اشاره خاصی به شما نشان داده می‌شود. با کمک المان ‌های گیم‌پلی و محیط هر کس می‌تواند برداشت خودش را از داستان گریس داشته باشد. شاید شخصیت اول ما یک الهه است که به کمک خدایان می‌آید. شاید فقط یک فرد عادی است که در جست و جوی صدایش باید با اهریمن و بدی‌ها مقابله کند. هر برداشتی از داستان بازی بکنید می‌تواند درست باشد. همه چیز به قوه تخیلتان بستگی دارد.

بازی گریس

طراحی محیط های بازی در بهترین حالت مینیمال قرار دارند. همه چیز نه آنقدر انتزاعی است که نشود برداشتی از آن کرد و نه آقدر دقیق که تخیل شما را محصور کند در طول بازی حتی حیوانات و موجوداتی وجود دارند که به کمکتان می‌آیند. اهریمن بازی در شکل‌های مختلفی به شما حمله می‌کند و خدا یا هر برداشتی که می‌کنید نیز تاثیراتی دارد.

ارتباط بین شخصیت اول بازی و محیط به قدری زیرکانه خلق شده‌است که حتی حس همدردی با یک مجسمه‌ی متحرک را در شما ایجاد می‌کند. واکاوی این ارتباط و نحوه به وجود آمدن آن نیاز به تفکری فلسفی دارد. در طول بازی چندین بار از خودتان خواهید پرسید که این اشکال چه معنی دارند. این رنگ بندی چه منظوری را می‌خواهد به من برساند. قطعا برای ذهن های کنجکاو و پرسشگر، بازی گریس فقط ۳ ساعت نخواهد بود. در جای جای بازی شاید نیاز به توقف و فکر کردن راجع به اتفاقات داشته باشید.

بازی گریس

این ارتباط بین بازی‌کن و بازی کاملا گیراست. هنگامی که برای بررسی بازی داشتم اسکرین شات می‌گرفتم تعدادی از آن ها را در توییتر به اشتراک گذاشتم. یک فرد خارجی که حتی من را نمی‌شناخت یکی از تصاویری که خودش گرفته بود را نشان داد و متوجه شدیم که هر دوی ما دقیقا از یک فریم بازی عکس گرفته‌ایم. این اتفاق یعنی سازندگان در نشان دادن لحظات مهم بازی به بازی‌کنان کاملا موفق بوده‌اند.

بی شک گریس یکی از زیبا‌ ترین بازی‌هایی است که تا کنون دیده ام. از نظر من برداشت داستانی آن باز است. می‌توانید حتی خودتان را به جای شخصیت اول گذاشته و تصور کنید که دارید زندگی می‌کنید. در ابتدا ضعیف هستید اما این ضعف همه‌اش در ذهنتان است. برای مقابله با سختی ها باید ذهنتان را آماده کنید و به خودتان اطمینان داشته باشید. شاید حتی دشمن اصلی بازی خودتان هستید. هر برداشتی که دارید مهم این هست که خودتان به این برداشت رسیده اید. اگر از کشت و کشتار و بازی های معمول خسته شده‌اید قطعا گریس را به شما پیشنهاد می‌کنم. شاید حتی این بازی سفری باشد به خودشناسی.


  • گرافیک هنری چشم نظیر
  • روایت و تجربه منحصر به فرد
  • معماهای چالش برانگیز

  • تکراری شدن گیم پلی
  • کوتاه بودن بازی

برچسب ها

مطالب مرتبط

بررسی بازی Spyro Reignited Trilogy؛ دود آتش اژدها از کنده بلند می‌شود

کمتر بازی را در دنیا سراغ دارم که بتواند بعد از گذشت دو دهه، همچنان جذاب باشد. البته جذابیت بازی Spyro Reignited Trilogy مدیون بسیاری از چیزهاست که هسته اصلی‌اش به زیرساخت و ریشه‌های این سری توسط Insomniac Games برمی‌گردد و خلاقیت و ذوق تیم فعلی یعنی Toys for Bob که توانسته‌اند روح جدیدی را به... ادامه مطلب

بررسی بازی New Super Mario Bros. U Deluxe؛ ماریوی تکراری اما دوست داشتنی

زمانی که بررسی بازی New Super Mario Bros. U Deluxe به من سپرده شد،‌ بازی را اجرا کرده و کنسول را دست یکی از خردسالان فامیل دادم که تا الان میانه چندان خوبی با بازی نداشت و دیدم که بعد از یکی دو دقیقه فهمید که چگونه باید بازی را پیش ببرد. همین اتفاق زمانی که... ادامه مطلب

بررسی بازی Ashen ؛ در کمال تعادل، همان‎طور که همه‎چیز باید باشد

صنعت بازی به نقطه‌ عطفی در تاریخچه خود رسیده که مرز بین بازی‌های کلان بودجه و مستقل در حال کمرنگ‌تر شدن است. در حالی که تا همین 10 سال پیش احتمالاً کمتر بازی‎ساز مستقلی به خود اجازه جاه‌طلبی را در بستری فراتر از دنیای کوچک این عناوین می‎داد، به لطف ابزارهای مدرن، دانش فراگیرتر و... ادامه مطلب

نظرات ۴

وارد شوید

برای گفتگو با کاربران، وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود
x

رمزتان را گم کرده‌اید؟