اسپیس ایکس برای اولین‌بار بوستر و فضاپیمای استارشیپ را با بازوهای مکانیکی مهار می‌کند

«ایلان ماسک»، مدیرعامل اسپیس ایکس اعلام کرد که این شرکت قصد دارد ماه آینده میلادی برای مهار فضاپیمای استارشیپ و بوستر آن توسط بازوهای مکانیکی تلاش کند تا برای نخستین‌بار در تاریخ، کل سیستم پرتاب مداری بازیابی شود.

ماسک روز سه‌شنبه و در جریان ارائه گزارش عملکرد مالی سه‌ماهه سوم شرکت گفت:

«این یک نقطه عطف فناورانه بسیار عمیق در تاریخ خودآگاهی تمدن به شمار می‌رود.»

بااین‌حال، او احتمال شکست در این آزمایش را نیز در نظر گرفت و در این رابطه توضیح داد:

«موفقیت در اولین پروازها تضمین‌شده نیست، اما می‌توانم بگویم احتمال موفقیت در پرواز بعدی بیشتر از شکست است. حتی اگر این اتفاق نیفتد، ما تا پایان سال جاری میلادی جریانی مداوم از تلاش‌های پرتابی استارشیپ را در پیش داریم و این روند در سال آینده سرعت بیشتری خواهد گرفت.»

مشخصات فنی و سازوکار فرود استارشیپ

استارشیپ یک سامانه دو مرحله‌ای است که از بوستر تقویت‌کننده سوپرهوی (Super Heavy) به‌عنوان مرحله اول و فضاپیمای استارشیپ به‌عنوان مرحله دوم تشکیل شده است. ارتفاع کل این سازه به حدود ۱۲۰ متر و قطر آن به ۹ متر می‌رسد. نیروی پیشران این غول فضایی توسط موتورهای رپتور (Raptor) تأمین می‌شود که ترکیبی از متان مایع و اکسیژن مایع را به عنوان سوخت می‌سوزانند. استارشیپ نخستین‌بار در سال ۲۰۱۸ معرفی شد و هدف از طراحی آن، بازیابی کامل موشک در سایت پرتاب بود؛ جایی که برج‌های پرتاب مجهز به بازوهای مکانیکی موسوم به «Chopstick»، بدنه موشک را حین فرود در هوا مهار می‌کنند تا بدون نیاز به فرود روی زمین یا افتادن در آب، دوباره آماده پرتاب شود.

ماه گذشته اسپیس ایکس با پرتاب استارشیپ برای اولین‌بار موفق به ثبت دو دستاورد مهم برای این راکت نسل جدید شده بود؛ فرستادن فضاپیما به مدار زمین و تزریق موفقیت‌آمیز ماهواره‌های بزرگ‌تر و توانمندتر نسل ۳ (V3) به منظومه استارلینک. البته این مأموریت بدون چالش نبود و خاموش شدن یکی از موتورهای رپتور حین صعود باعث شد بخش کنترل مأموریت برنامه را تغییر داده و ادامه روند صعود را با موتورهای باقی‌مانده تکمیل کند. به دلیل این اختلال فنی، اسپیس‌ایکس مأموریت برنامه‌ریزی‌شده ۱۰ ساعته و ۶ مداره خود را تغییر داد و آن را پس از حدود ۳ ساعت و گردش در ۲ مدار زمین به پایان رساند.

در نهایت، بوستر سوپرهوی در خلیج مکزیک سقوط کنترل‌شده‌ای در آب داشت، درحالی‌که مرحله بالایی استارشیپ پس از عملیات احتراق خروج از مدار، با فرودی عمودی و پرحرارت در اقیانوس آرام در شمال هاوایی وارد آب شد و در این آزمایش هیچ‌یک از دو بخش بازیابی نشدند.