افسردگی و اضطراب میلیونها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار دادهاند. هرچند درمان با دارو و رواندرمانی بسیار مؤثر هستند، اما موانعی مانند هزینههای بالا، انگ اجتماعی، لیستهای انتظار طولانی و عوارض جانبی داروها باعث میشود این گزینهها همیشه در دسترس نباشند. در این میان، نتایج یک مطالعه جامع و جدید نشان میدهد که فعالیت بدنی و ورزش میتواند به اندازه درمانهای حرفهای برای بسیاری از افراد مؤثر باشد.
ورزش از سالها قبل بهعنوان راهی برای بهبود خلقوخو و کاهش استرس (از طریق آزاد کردن مواد شیمیایی نشاطآور در مغز) توصیه میشود. بااینحال، تعدد مطالعات با نتایج متفاوت، تشخیص دقیق نوع، میزان و شدت ورزش مناسب را دشوار کرده بود.
محققان برای حل این ابهام، یک بررسی کلی انجام دادهاند. آنها نتایج ۸۱ تحلیل آماری بزرگ (که خود شامل نتایج بیش از ۱۰۰۰ کارآزمایی بالینی روی ۸۰ هزار شرکتکننده بود) را بررسی کردهاند. این تحقیق با استفاده از تکنیکهای آماری پیشرفته، تأثیر ورزش را به تنهایی و فارغ از عوامل مداخلهگر (مانند بیماریهای مزمن دیگر) بررسی کرده است.
تأثیر ورزش بر بهبود افسردگی و اضطراب
محققان در این مطالعه تأیید کردهاند که ورزش تأثیر بسیار بالایی بر کاهش علائم افسردگی و تأثیر متوسطی بر اضطراب دارد. نتایج بهدستآمده نه تنها با داروهای ضدافسردگی و درمانهای کلامی برابری میکرد، بلکه در برخی موارد از آنها نیز بهتر بود.
هرچند ورزش برای همه مفید است، اما دو گروه بیشترین بهبود را تجربه کردهاند:
- بزرگسالان در بازه سنی ۱۸ تا ۳۰ سال
- مادران در دوران پس از زایمان (که اغلب به دلیل کمبود وقت یا اعتمادبهنفس از ورزش غافل میشوند)
تحقیق همچنین نشان داده که فعالیتهای هوازی (مانند پیادهروی، دویدن، دوچرخهسواری و شنا) بهترین عملکرد را در کاهش علائم دارند، هرچند تمرینات قدرتی (کار با وزنه) و تمرینات ذهن-بدن (مانند یوگا) نیز کاملاً مؤثر بودند.
برای افسردگی، ورزشهای گروهی که توسط یک مربی حرفهای هدایت میشوند، بیشترین تأثیر را داشتهاند. نکته جالب اینجاست که محققان میگوید حتی ۱ یا ۲ بار ورزش در هفته تأثیری مشابه با ورزشهای مکرر داشت و شدت ورزش (سبک یا سنگین) تفاوت معناداری ایجاد نمیکند. برای کاهش اضطراب نیز بهترین نتایج زمانی حاصل شده که ورزش به صورت مداوم (تا ۸ هفته) و با شدت پایین (مانند پیادهروی آرام) انجام شود.
این پژوهش ثابت میکند که ورزش یک درمان کاملاً علمی و مستند برای سلامت روان است. بااینحال، صرفاً توصیه به «بیشتر ورزش کردن» کافی نیست. شواهد نشان میدهد که ساختارمند بودن، نظارت مربی و جنبههای اجتماعی، کلید تداوم انگیزه و اثربخشی درمان هستند. پزشکان و مشاوران باید به جای توصیههای کلی، بیماران را به برنامههای مشخصی مانند کلاسهای ایروبیک یا گروههای پیادهروی هدایت کنند تا بهترین نتیجه حاصل شود.
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.