وب سایت های بزرگ چگونه میلیون ها بازدید در روز را مدیریت می کنند؟

شاید این سوال برای شما نیز پیش آمده که وب سایت های بزرگی نظیر گوگل، یاهو و ... چگونه میلیون ها بازدیدکننده را در روز مدیریت می کنند؟

در موارد خاص، یک سرور (Server) کوچک می تواند حجم کثیری از بازدیدکنندگان را مدیریت کند. فرض کنید شما وب سایتی دارید که شامل چند صفحه ی ایستا (static) است.(منظور ما از ایستا در اینجا، یعنی صفحاتی که توسط همه ی بازدید کنندگان به یک شکل دیده می شود).

در این حالت اگر شما صفحات وب سایت خود را در سروری قرار دهید که از پردازنده ی ۵۰۰ مگاهرتزی از نوع Celeron بهره برده و مجهز به سیستم عامل Windows NT یا لینوکس است، و سپس این سرور را با یک خط T3 یعنی با سرعت ۴۵ میلون بیت بر ثانیه، به اینترنت متصل کنید، سرور یاد شده می تواند صدها هزار بازدیدکننده را در روز مدیریت نماید! بسیاری از خدمات دهنده های اینترنتی (ISP) یک سرور اختصاصی با مشخصاتی مشابه آنچه در بالا گفتم را با قیمتی حدود ۱۰۰۰ دلار در ماه یا کمتر، اجاره می دهند.

سروری با مشخصات بالا برای شما بسیار مناسب خواهد بود مگر آنکه...

• روزانه میلیون ها بازدید کننده داشته باشید.
• یکی از سرورهای شما با مشکل مواجه گردد. (که در این صورت تا پیکربندی و آماده شدن سرور جدید، وب سایت شما در دسترس نخواهد بود و یا در اصطلاح Down خواهد بود).
• شاخه های وب سایت شما بسیار بزرگ یا پیچیده باشند.
• صفحات وب سایت شما پویا باشند، یعنی نیاز باشد تا برای هر کاربر تغییراتی در صفحات حاصل گردد.
• برای تولید و نمایش محتوای وب سایت نیاز به پردازش اضافی داشته باشید.

از آنجایی که اکثر وب سایت های بزرگ با تمام موارد بالا دست به گریبان هستند، بنابر این نیاز به سرورهایی قدرتمندتر دارند. در واقع سه استراتژی کلی برای مدیریت چنین وب سایت هایی وجود دارد.

• وب سایت می تواند بر روی یک سرور بسیار قدرتمند از نظر پردازشی، حافظه رم، فضای ذخیره سازی و ... قرار بگیرد.
• برای مدیریت بازدیدکنندگان فراوان، می توان وب سایت را بر روی چندین سرور قرار دارد.
• وب سایت می تواند به صورت ترکیبی از هر دو روش قبلی در کنار یکدیگر استفاده کند.

اگر شما از سایت هایی بازدید می کنید که هر بار آدرس آنها تغییر می کند (برای مثال ww1.xyz.com، ww2.xyz.com و ...) می توان انتظار داشت که وب سایت مورد نظر از استراتژی دوم استفاده می نماید.

در واقع سایت بر روی چندین سرور قرار داشته که بر روی هر کدام، نرم افزاری مشابه وجود دارد و در هر سرور دسترسی به نسخه ی مشابهی از صفحات سایت امکانپدیر است. درخواست ها برای نمایش صفحات بر اساس یکی از روش های زیر به یکی از سرورها ارسال می شوند:

• با استفاده از DNS یا Domain Name Server. در واقع DNS یک سرویس اینترنتی است که آدرس وب سایت ها را به آی پی آنها تبدیل می نماید. هر بار که درخواستی برای مشاهده صفحات سایت به سمت سرور ارسال شود، DNS در بین آی پی های سرور، به دنبال یک آی پی که دسترسی به آن محتمل تر است می گردد و از آنجا که هر سرور با یک آی پی به اینترنت متصل است، پس بار پردازشی در خواست ها بین سرورهای مختلفی که سایت بر روی آنها قرار دارد تقسیم می شود. همانطور که گفتیم در حالت مدیریت وب سایت بر روی چند سرور، هر کدام دسترسی یکسانی به تمام صفحات دارند. بنابراین هر کدام از سرورها که درخواست به سمت آن ارسال شود، صفحه ای یکسان را نمایش خواهند داد.

• استفاده از سوئیجر های متعادل کننده ی بار پردازشی سایت. در این روش نیز ابتدا تمامی درخواست ها به یک سرور ارسال می شوند و سپس به یکی از سرورهای در دسترس، ارسال می گردد. سوئیچ می تواند تشخیص دهد که بار پردازشی هر سرور چقدر است و بر همین اساس می توان بار پردازشی تمامی سرورهای موجود را یکسان نمود. در حالتی که این روش فرضا با ۳ سرور استفاده شود، حتی اگر یکی از سرورها با مشکل مواجه گردد، تقریبا هیچ تاثیری بر روی وب سایت نخواهد داشت.

همانطور که گفتیم مزیت استفاده از روش دوم در واقع این است که اگر مشکلی برای هر کدام از سرورهای پیش بیاید، از سرورهای دیگر برای اجرای درخواست ها استفاده خواهد شد و در نتیجه سایت با قطعی مواجه نخواهد شد. امکان افزایش ظرفیت نیز وجود دارد. البته این روش خالی از عیب هم نیست زیرا تمامی سرورها برای پردازش درخواست ها، مجبور به ارتباط با یک بانک داده ی مرکزی (Central DataBase) هستند.

نظر شما در این مورد چیست؟ اگر شما وب سایتی با میلیون ها بازدیدکننده داشتید از کدام روش برای مدیریت آنها استفاده می کردید؟