آرمانشهر تکنولوژیک دنیا در دهه پنجاه و شصت میلادی چگونه بود؟

سال 2015 فرا رسیده. اما گاهی اوقات، به نظر می رسد که رویاهای آینده نگرانه ما در همان دهه ها 50 و 60 میلادی گیر کرده اند. البته که دلیل خوبی برای این اتفاق وجود ...

نوشته شده توسط محسن وفانژاد تاریخ انتشار: ۱۷ بهمن ۱۳۹۳ | ۲۰:۰۰

در دیجیاتو ثبت‌نام کنید

جهت بهره‌مندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخش‌های مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.

عضویت در دیجیاتو

ویدئوی مرتبط

تکنولوژی مستند دیجیاتو: چقدر به دانلود کردن مغز نزدیک شده‌ایم؟

سال 2015 فرا رسیده. اما گاهی اوقات، به نظر می رسد که رویاهای آینده نگرانه ما در همان دهه ها 50 و 60 میلادی گیر کرده اند. البته که دلیل خوبی برای این اتفاق وجود دارد.

سال های 1958 تا 1963 عموما با نام دوران طلایی آینده نگری آمریکایی شناخته می شود. با تاسیس NASA در سال 1958 آغاز شد و با The Jetsons در سال 1963 به پایان رسید. در طی این سال ها، ایده پردازان خلاقی، ایده های دیوانه وارشان برای به وجود آوردن آرمانشهر تکنولوژیک خود را ترسیم کردند.

جت پک ها، قرص های غذایی، ماشین های پرنده و بسیاری دیگر، همه توسط Arthur Radebaugh به زیبایی هر چه تمام تر نمایش داده شدند. آرتور رادبا را بیشتری به خاطر فعالیت اش در صنعت خودرو می شناسند اما وی ذهنی فوق العاده خلاق داشته است.

در مجموعه تصاویر Closer Than We Think، وی نگاه خود از آینده را با مردم آن زمان در میان گذاشت. جالب است پس از تقریبا 60 سال به سراغ نگاه مردم از سال هایی که در آن زندگی می کنیم داشته باشیم و ببینیم کدام شان پا به حال گذاشته اند و کدام شان تنها تصاویری مسخره و خنده دار هستند.

تصور نیاکان ما از انرژی خورشید بسیار متفاوت با آن چیزی است که ما امروز می بینیم. پنل های خورشیدی بهترین راه برای رسیدن به انرژی خورشیدی هستند اما آنچه که به این Sunray Sedan انرژی می بخشد، آنتن هایی هستند که نور را به شیوه مخصوص خود دریافت می کنند.

زندگی کردن در یک حباب، رویای دیگر آمریکایی ها بوده. مشخص نیست که تصور مردم آن زمان از وضعیت آب و هوای آینده چه بوده اما به هر حال آن ها می خواستند خانه های شان توسط گنبدهای محافظ احاطه شود.

گیاهان و مواد غذایی عظیم الجثه از دیگر مباحث جذاب بوده. شاید زمان ترسیم این کمیک، تصویرگر آن در حالت طبیعی نبوده. مشخص نیست چرا ایده بلال به اندازه یک اتوبوس به ذهن وی رسیده است.

اگر درون انبارهای آمازون را مشاهده کرده باشید می دانید که انبارهای کاملا رباتیک بخشی از آینده ای هستند که به واقعیت پیوسته اما به هر حال، انبارها و ربات های آمازون به زیبایی آنچه در تصویر بالا می بینیم نیست.

آمریکا در دهه 50 با بحران جمعیت در مدارس مواجه بود و نتیجه تفکرات آن بود که باید اتوماسیون بیشتر شده و کامپیوترها جای خودشان را به قلم و کاغذ بدهند.

این ماشین های غول پیکر قرار بود برای خروج مردم از شهر در زمان اضطرار به کار روند اما به نظر می رسد که نه آخر الزمان هایی به سبک The Walking Dead رخ داده و نه چنین ماشین هایی قرار است به کار ما آیند.

مطمئنم که این یکی را پیش بینی نکرده بودید. فرش پرنده که از یک افسانه قدیمی گرفته شده، قرار بود به شکل مدرن خود درآید. امروزه این ایده به شکلی متفاوت عملی شده و هاورکرفت نام دارد.

شغل پستچی ها شاید تا چند سال دیگر به طور کل حذف شود اما 60 سال پیش کسی به این چیزها فکر نکرده بود. در عوض برای آسان تر کردن کار این قشر زحمت کش نامه رسان، جت پک هایی در نظر گرفته شد تا جای خود را به دوچرخه های مرسوم بدهد. اما امروزه ما گوگل را داریم، گوگل جانشین دوچرخه ها شده.

بزرگراهی به روسیه. از مغرب به مشرق رفتن کاریست بس طاقت فرسا و طولانی. هواپیماها شاید مسیر هوایی خاصی داشته باشند اما برای ماشین ها موقعیت جئولوژیکی به آن صورت مطرح نیست. این ایده از سال ها پیش از زمان فرارسیدن دوران طلایی آینده نگری به ذهن مردم رسیده بود. هدف این بود که از طریق یک بزرگراه زیر اقیانوس، مردم در کمترین زمان ممکن از آمریکا به روسیه برسند.

اگر روزی هزینه سفر به سیاره ای دیگر را داشته باشید که به اندازه کره زمین امکانات برای زندگی داشته باشد اما جمعیت کمتری در آن باشند و در نتیجه آلودگی ای جود نداشته باشد، آیا به آنجا سفر می کنید؟ هنوز این آینده فرا نرسیده، باید بیشتر منتظر بمانیم.

مجموع ساعت ها، عینک ها و دستبندهای هوشمند را می توان در این تصویر دید. در واقع آنچه در بالا می بینید، آغازی بر تکنولوژی های پوشیدنی است.

ماشین و موتورهای پلیس همیشه باید برتری هایی نسبت به دیگر وسایل نقلیه داشته باشند. این ایده، برتری ارتفاع را مطرح می کند. شاید احمقانه باشد اما به این فکر کنید که پلیس می تواند شاهد تخلفات در صدها متر جلوتر و عقب تر باشد. ولی طرح وجود یک چراغ راهنما روی این وسیله هم در نوع خود جالب است.

خودروهای بدون سرنشین. جدا از اینکه به این تکنولوژی دست پیدا کردیم، آنچه این تصویر را جالب می کند، ایده ی پشت این تکنولوژی است. هدف این بوده که مردم به جای راندن، به گفتگو بپردازند و بازی های جمعی انجام دهند اما حالا چطور؟ سرها در تلفن و تبلت است.

آینده کتابخوانی احتمالا در اختیار آمازون، کتاب خوان ها، تبلت ها و بسیاری موارد این چنینی باشد. شاید هم هولولنز و آکیلس. کسی چه می داند. آنچه ما می دانیم این است که آینده به این شکل نخواهد بود که سقف خانه ها تبدیل به کتاب شوند.

ذره بین های غول آسا که در فضای خارجی قرار دارند یکی دیگر از ابزارهای کنترل آب و هوا و البته جنگی است. مردم در آن زمان علاقه زیادی به کنترل آب و هوای پیرامون شان داشته اند.

راستش را بخواهید، تکنولوژی جا به جایی انسان ها از نقطه ای به نقطه دیگر طی این سال ها دستخوش تغییراتی نشده اما هنرمندان مجله Closer Than We Think رویاپردازی خودشان را کرده اند. ما هنوز منتظریم که شاهد نسل بعد فرودگاه ها و حتی وسایل نقلیه باشیم.

اینجاست که تسلا با ماشین های تمام الکتریکی اش وارد می شود و این رویا را تبدیل به حقیقت می کند. شاید تا همین 5 سال پیش هم داشتن ماشین های قدرتمند اما برقی ممکن نبود اما امروز به لطف حضور مغز متفکری چون ایلان ماسک در صنعت خودرو، شاهد این مسئله هستیم.

مشخص نیست که تصور رادبا از فاجعه چیست و چرا در دنیای آینده او این اتفاق رخ می دهد اما این را می دانیم که هنگام رخ دادن آخرالزمان، ماشین های بزرگ و غول پیکر قرار است به داد انسان ها برسند، نه چیز دیگری.

این ماشین در فروشگاه ها قرار دارد و صحبت مشتریان را متوجه می شود، میزان پولی که باید دریافت شود را محاسبه می کند و باقی پول را به خریدار باز می گرداند. احتمالا بسیاری از ما با این یکی کار کرده ایم.

این یکی واقعا خنده دار است و بیشتر شبیه انیمیشن های ژاپنی به نظر می رسد. تصور کنید در زمان بحران زمستانی، چه تعداد حیوان و انسان می توانند در جاده ها اسیر شده باشند که از این طریق رسما پودر می شوند.

دفاتر کنترل ترافیک را احتمالا دیده اید. از طریق فیلم ها و سریال های مختلف هم دفاتر پلیس و سازمان های امنیتی را مشاهده کرده اید. اگر قرار بود 50 سال پیش یک فیلم پلیسی از آینده ساخته شود، این تصویر احتمالا بخشی از آن بود.

و بالاخره آینده علم پزشکی. در Closer Than We Think بارها هم به آینده علوم مختلف پرداخته شده بود و جراحی های بدون خون ریزی یکی از آن هاست. علم پزشکی به جایی رسیده که می توان با استفاده از لیزر و بدون پاره کردن بدن، بسیاری از اعمال را به ثمر رساند.

برای نگه داری گوجه فرنگی ها و ذرت هایی به این عظمت، نیازمند سیلوها و ادوات مکانیکی بسیاری هستیم که کار ما را ساده کنند. تصویر بالا شمایلی از Factory Farmهای آینده را در اختیارمان می گذارد.

معمولا موشک ها را به منظور کشت و کشتار استفاده می کنند اما تصور کنید مقادیر بسیاری گازهای ضد آتش یا آب درون موشک قرار دهیم و آن را به سمت جنگل هایی که آتش سوزی در آن رخ می دهد هدایت کنیم.

خانه های آفتاب گردان. تصور کنید سازه ای با این عظمت قرار است به جهت خورشید بچرخد تا از نور آن برای کسب انرژی استفاده کند. شاید هم آنقدرها که فکرش را می کنیم احمقانه نباشد.

موتوپیا برخلاف نامی که برای آن انتخاب شده، قرار بود بهشت پیاده ها باشد و نه سواره ها. سازه ای بزرگ که اگر کارآمد نباشد، حداقل زیباست.

تصویر قبلی که از فرودگاه های آینده گذاشتیم اندکی منطقی بود اما این یکی را به هیچ طریقی نمی توان در ذهن پذیرفت، مگر اینکه دانشمند دیوانه ای بتواند ساختار چنین باندفرودی را به شکل کارآمدی پیاده سازی کند.

این تصویر نشان دهنده نگرانی مردم در دهه 50 میلادی پیرامون یافتن جایگزینی برای پروتئین است اما آنچه نظر را به خود جلب می کند، این ماشین برداشت محصول است. اگر دقت کنید، در طراحی ماشین های آینده، یک چرخ جلوی کوچک بسیار الزامی به نظر می رسیده.

شاید زندگی کردن روی خط استوا و اطراف آن ما را بدعادت کرده باشد اما در کشورهای بسیاری، خورشید مدت زمان بیشتری در آسمان است. اما هدف رادبا این نیست، وی یک خورشید برای 24 ساعت روز می خواهد. در این صورت مشخص نیست که آیا مفهوم 24 ساعت هم سر جای خود می ماند یا خیر.

اواخر قرن بیستم بود که آسمان خراش ها کم کم در شهرهای بزرگ و پرجمعیت مثل نیویورک به تعدادشان سالانه افزوده می شد، بنابراین باید به تمامی جنبه های آن فکر کرد. اگر در طبقه پنجاهم یک آسمان خراش آتش سوزی رخ دهد چه اتفاقی می افتد؟ پیشنهاد آرتیست Closer Than We Think را در تصویر بالا می بینیم.

جالب است که حتی قطارهای آینده هم قرار بود بدون راننده باشند و از این طریق دخالت انسانی بسیار کاهش می یافت. ایده بدی نیست، جرا قطارهای هوشمند ساخته نمی شود؟ شما می دانید؟

احیای محیط مرده ی شهری یکی از مسائلی بود که مسئولین در آن زمان توجه بسیاری به آن داشتند. بسیاری از شهرها، فروشگاه های بزرگ در سطح پیاده رو را امتحان کردند و حالا به شکل امروزی خود رسیده اند.

رباتیک

اشتراک گذاری:

کپی لینک

مقالات و اخبار مرتبط

دیدگاه‌ها و نظرات خود را بنویسید

برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.

مجموع نظرات ثبت شده (27 مورد)

سوتابایت | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

ایده بلال اندازه اتوبوس اشاره داره به ژنتیک!!

0
مرتضی توسلی | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

شاید تصاویر و ایده ها خنده دار باشد ولی ببینید چه چشم انداز ها و پیش بینی هایی داشته اند این یعنی اینده نگری!!!!

0
سوتابایت | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

لامصبا اون موقع هم فرای تفکر ما بودن!! :D

0
کارگردان | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

حالا سوال اینه که در 50 سال آینده هم اونا به ما خواهند خندید یا نه؟
فکر کنم آره
پیشرفت علمی حرکت شتاب داری داشته و هر چی جلو بریم سرعتش بیشتر میشه...
ولی اینکه ایران در 50 سال آینده می تونه خودش رو چقدر نزدیک کنه به سطح اول علم واقعا نمیشه چیزی دربارش گفت |:

0

Siamak Gol | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

با این که فوتبالی نیستم اما فولاد همه رو سولاخ کرد. ســولـــــاخ

0

Siamak Gol | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

تصویرگر آن در حالت طبیعی نبوده. مشخص نیست چرا ایده بلال به اندازه یک اتوبوس به ذهن وی رسیده است.!!!!
ینی چی تو حالت عادی نبود؟ چطــــور؟نمیفهمم!!!! آحه چطـــــــــور؟!!!!
.
مشکلات اون موقع:
حمل و نقل آرام و ترافیک. مواد غذایی. آب و هوا. آموزش و جمغیت. و سوخت.
.
بعد میگم ساعت هوشمند ایده اش مال شونصد سال پیشه کسی قبول نمیکنه.

0
سید محمد امین | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

می گم ساعت برنارد توشون نبوده؟!
کسی ساعت برناردو ندیده؟!
خیلی ایده ی خوبیه، چرا نمی سازنش؟:(((

0

عــــــامـــــــــر | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

سریال کت جادویی با بازی امین حیایی نمونه بارز ایده شما بود :D

0

علی امیری | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

هنوز وقت واسه ادیت هست.
رامبد جوان درسته.
++++++++++++++++
دیگه وقت نیست.

0

Mohamad Ir@nI | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

من تصور خاصی از ساعت برنارد ندارم.میشه یکم توضیح بدی؟:-)

0

عــــــامـــــــــر | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

شخصی بود به اسم برنارد یه پسر ۱۳ ساله بود بعد این یه ساعتی داشت میتونست زمان رو گیر بده ، اون زمانا جز برنامه کودک و نوجوان بود باحال بود
،،،،،،،،،،،،،
یکی دیگه هم بود دوتا پسر تو یه سفر تفریحی یه ماشین زمان رو پیدا کردن خیلی باحال بود

0

Shm | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

رویای من تو کودکی این بوده که یه بسته اسکناس 1000 تومنی داشته باشم که هرچی ازش می کشیدم تموم نشه !!!!
خداوکیلی اونموقع به افزایش نقدینگی فکر نکرده بودم اصلا !!!!
:D

0
سید محمد امین | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

پرایدم توشون بوده :D

0
steve | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

ممنون مطلب خوبي بود و از همه بيشتر تصوراتشون باحال و جالب بود

0
عــــــامـــــــــر | ۱۷ بهمن ۱۳۹۳

اینجور که معلومه گذشتگان پیشرفت رد فقط در پرواز میدیدن ویا اینکه میوهای بزرگ تولید کنن ، کلا خیلی دلشون خوش بوده اما ایده هاشونو دوس دارم

0