تولید کنندگان تلفن های هوشمند تلاش دارند تا یک مشکل کلیدی را نادیده بگیرند

ایوان اسپنس، یکی از نویسندگان وب سایت معتبر فوربس است که طی ۱۰ سال اخیر به قلم فرسایی در رابطه با رسانه های آنلاین و تکنولوژی های موبایل پرداخته، او در یادداشتی می نویسد: ۱۰ روز گذشته را در SXSW (اشاره به فستیوال "جنوب از طریق جنوب غربی"، که یکی از بزرگترین رویدادهای مرتبط به دنیای موسیقی در ایالات متحده محسوب می شود) که در شهر Austin برگزار می شد حضور داشتم و باید بگویم طی ۱۱ سال اخیر به صورت منظم، همواره در زمان مقرر به این فستیوال رفته ام تا رویدادهایش را از نزدیک شاهد بوده و به پوشش آنها بپردازم.

طی چند سال گذشته و وقتی به فستیوال مذکور می رفتم همواره یک مسئله ی آزار دهنده وجود داشت و امسال این مشکل بیش از هر زمان دیگری نمود پیدا کرد؛ اشاره ام به باتری های تلفن های هوشمند باز می گردد و اینکه چطور مصرف کنندگان به خاطر قربانی شدن این قطعه در عوض طراحی بهتر، در عذاب به سر می برند. به واقع ظرفیت پیل های مدرن امروزی بسیار کمتر از نیازهای کاربران است.

در ادامه با دیجیاتو همراه باشید.

سالهای پیش و اوایل حضورم در SXSW، تلفن هوشمندم به من اجازه می داد تا بدون هیچ ملاحظه ی خاصی در تمام طول یک شبانه روز آنلاین باقی مانده و امور خود را پیش ببرم.

در آن دورانی که رفته رفته شعار "همواره می توانید به آسانی آن را شارژ کنید" گریبان لپ تاپ من را گرفته بود (آن روزها یک تبلت ویندوزی TC-1000 محصول Compaq داشتم) باز هم نگرانی در استفاده از اسمارت فونم نداشتم و هر زمان که ضرورت ایجاب می کرد به سراغ یکی از اپلیکیشن های ایمیل، پیغام رسان و یا مرورگر وب می رفتم، تا آنچه که الزام داشت را بسیار سریع سر و سامان دهم.

نکته در اینجا بود که وقتی روز به اتمام می رسید هنوز هم باتری موبایلم ۳۰ الی ۴۰ درصد انرژی داشت؛ آن را در شب به صورت کامل مجدداً شارژ می کردم و این روال به صورت روزمره تکرار می شد.

به خوبی آگاه بودم که حسابی مشغول کار کشیدن از تمام توان باتری تلفن هوشمند خود هستم، اما مشکلی وجود نداشت و به عقیده ی من در جایی همانند فستیوال SXSW است که پیل های گجت های مختلف و خصوصاً تلفن های همراه باید سر بلند باشند.

اما امسال، هر بار که می خواستم کاری را با اسمارت فونم انجام دهم، دائماً در مورد میزان باقی مانده از توان باتری اش نگرانی داشتم. این استرس که آیا موبایلم قادر است تا پایان روز مرا همراهی کند هر لحظه وجود داشت و برای همین تنها وقتی با آن عکس می گرفتم یا ایمیل چک می کردم که واقعاً ضرورتی جدی پیش آمده بود.

بخشی از عذابی که اکنون تحمل می کنیم عاملش جدالی است که بر سر مشخصات سخت افزاری قوی تر و بهتر در بین تلفن های هوشمند پدید آمده.

همین هراس سبب می گشت هر شب تلفنم را شارژ نمایم، قاب محافظی که دارای یک باتری اضافه بود را نیز در وضعیت شارژ قرار می دادم و همیشه یک شارژر قابل استفاده از طریق پورت USB نیز با خود همراه داشتم تا مطمئن شوم پیش از فرا رسیدن ساعت ۶:۳۰ عصر، مشکلی پیش نمی آید و موبایلم خاموش نمی شود.

در همین بین بود که به نتیجه ای کلی رسیدم، بخشی از عذابی که اکنون تحمل می کنیم عاملش جدالی است که بر سر مشخصات سخت افزاری قوی تر و بهتر در بین تلفن های هوشمند پدید آمده. هر سال هر قطعه جدیدی که در این ابزارها قرار می گیرد مصرف انرژی اش بیشتر می شود؛ نمایشگرهایی با نور و کیفیت زیادتر، پردازنده های بسیار سریع تر، افزوده شدن حجم و توان حافظه های رم، بالا رفتن سرعت خواندن و نوشته شدن داده بر روی حافظه های داخلی و جانبی و حتی افزایش توان سنسورهای پردازش تصویر، همگی با الزام در مصرف افزون تر انرژی همراه بوده اند.

با وجود پیشرفت های مختصری که در تکنولوژی باتری ها رخ داده، میزان ذخیره ی انرژی در آنها، برای قطعات سخت افزاری توانمند و به روز شده ای که در پاراگراف بالا به آنها اشاره کردیم کافی نیست. قسمت بد ماجرا در اینجاست که در کنار این نقطه ضعف، تولید کنندگان نیز برای ساخت موبایل هایی شکیل تر از نظر ظاهری، در بسیاری مواقع حجم منبع تغذیه را کاهش می دهند.

حتی اینطور به نظر می آید وقتی یک طراح صنعتی قصد دارد طرحش را جمع و جورتر پیاده سازی کند، اولین گزینه اش برای رسیدن به این هدف کوچک تر کردن ابعاد باتری است، که نتیجه اش برای من و شمای کاربر مسلماً خوشایند نخواهد بود.

هنگامی که اولین PDA‌ خودم با برند Psion و باتری ۳۷۰۰ میلی آمپر ساعتی را تهیه نمودم، این گجت قادر بود ۱۴ ساعت با نمایشگر روشن به سرویس دهی بپردازد، چنین "اسکرین تایمی" سبب می گشت که دستیار دیجیتالی من هر دو هفته یکبار به شارژ مجدد نیاز پیدا کند. اسمارت فون های جذاب و مدرن امروزی بعید است که بیش از ۱۸ ساعت بتوانند بدون وصل شدن به شارژر دوام بیاورند.

واقعیت این است که باتری های موبایل من و شما توان کافی را دارا نیستند.

شرکت های مختلف برای این مسئله راه حل های شخص ثالثی را ارائه نموده اند که شامل پاور بانک ها، قاب های محافظ مجهز به باتری، بهینه سازی عملکرد سیستم عامل ها در میزان مصرف انرژی و... می شوند. اما این راهکارها در اصل تلاش دارند یک واقعیت محض را مخفی کنند؛ باتری های موبایل من و شما توان کافی را دارا نیستند.

رقابت بر سر عرضه ی موبایل بعدی، با ظاهری شکیل و سبک تر و باریک تر نسبت به گذشته، سبب پدید آمدن یک چرخه ی مضر و کاسته شدن از میزان کاربرد پذیری اسمارت فون های امروزی گشته است. گویی تولید کنندگان به این نتیجه رسیده اند که ظاهر محصولشان عامل اصلی میزان فروش آن محسوب می شود، لذا تلفن های هوشمندی با طراحی باریک تر و جذاب تر ارائه می کنند که تجربه ی کاربری ناخوشایندی را به خاطر کمبود توان باتری به همراه دارند.

وقتی یک اسمارت فون جدید و فوق العاده معرفی می شود، نباید اولین پرسش کاربران این باشد که چه زمانی یک برند معروف برای آن، قاب محافظی مجهز به یک باتری اضافه را معرفی خواهد نمود؟ در حال حاضر صنعتی بزرگ و پردرآمد پیرامون تولید لوازم جانبی با قابلیت شارژ مجدد تلفن های همراه پدید آمده؛ شکل گیری این صنعت در اصل ناشی از کمبودی است که تولید کنندگان تلفن های هوشمند به وظیفه ی خود در مورد آن عمل نکرده و حاضر نشده اند برایش چاره ای جدی بیاندیشند.

شارژ وایرلس، بالا بردن سرعت شارژ مجدد و... هیچ یک راه حلی اساسی برای مشکل کنونی به حساب نمی آیند و وقتی که از منبع انرژی الکتریسیته یا همان پریزهای برق دور بمانید، تلفن هوشمندتان پس از چند ساعت محکوم به خاموشی است.

برای چالش یاد شده با توجه به تکنولوژی حال حاضر تنها یک راهکار وجود دارد، حجم و ظرفیت باتری ها به شکلی قابل توجه افزایش یابد. روی سخنم با تولید کنندگان است، چند میلی متر به ضخامت اسمارت فون های ما بیافزایید تا در عوض آن قادر باشیم با خیال راحت و اعتماد به نفس بالا از آنها استفاده کنیم.

من به راحتی می توانم گزینه ی مورد نظر خودم را بین دو محصولی که یکی از آنها بسیار زیبا و باریک است ولی پس از چند ساعت خاموش می شود، با دیگری که قدری ضخامت بیشتری دارد، حاشیه های صفحه نمایش آن زیادتر هستند ولی تمام روز مرا با خیالی آسوده همراهی می کند، انتخابم را صورت دهم و مطمئنم اکثریت افراد نیز در این انتخاب همراهی ام می کنند.