دنیای علمی تخیلی چگونه عینک‌های هوشمند را نابود کرد؟

زمانی که اسم عینک هوشمند به میان می آید تصویری از عینکی شیک در ذهن اغلب افراد مجسم می شود که جیمز باند یا تونی استارک به چشم دارند و کافی است روی آن ضربه زده یا فرمانی صوتی را به زبان بیاورند تا اطلاعاتی کامل و جامع از اشیاء اطراف در پیش چشمشان ظاهر شود.

دلیل این نگاه تفکری است که کتاب های علمی و تخیلی و فیلم های هالیوودی در مغز ما کاشته اند. در این تفکر عینک هوشمند همزمان نقش انواع و اقسام سنسورهای عجیب و غریب، سیستم های پردازشی قدرتمند، نمایشگر، مودم، دوربین شناسایی چهره و غیره را بازی می کند. شاید در آینده چنین عینکی از راه برسد ولی واقعیت این است که عینک هوشمند ابزارهای متعلق به آینده نیستند و مدتهاست که به بازار آمده اند.

شاید بپرسید اگر عینک هوشمند از قبل عرضه شده چرا همه یک جفت از آنها را بر چشم ندارند؟ دلیل این مساله به چالش هایی در طراحی، هزینه و موارد دیگر برمی گردد اما پاسخ آنقدرها هم که فکر می کنید سرراست نیست. «گیزمودو» برای درک اینکه چرا فراگیر شدن عینک هوشمند اینقدر طولانی شده با چندین طراح، مهندس، تاریخدان و نویسندگان مطالب علمی تخیلی صحبت کرده است. موضوع این بحث ها شامل فناوری عینک هوشمند، چگونگی توسعه آن و آینده این گجت ها است.

گوگل گلس

شناخته شده ترین عینک هوشمند در حال حاضر «گوگل گلس اکسپلورر ادیشن» است اما اگر در تاریخ دستگاه های بصری اطلاعاتی به عقب برگردیم، به جنگ جهانی دوم می رسیم. در آن زمان تشخیص اهداف تنها بر اساس راهنمایی های صوتی برای خلبان ها دشوار بود و به همین خاطر متخصصان نظامی در پی حل مشکل برآمدند که نتیجه آن توسعه نمایشگرهای هد اپ (HUD) بود. تا پایان جنگ سیستم ها قادر بودند اطلاعات روی رادار را به نمایشگری در برابر خلبان منتقل کنند.

نخستین هدست های با قابلیت پردازش داده ها در اواخر دهه ۱۹۶۰ از راه رسیدند. این هد اپ بزرگ و حجیم «شمشیر داموکلس» نام داشته و توسط گروهی از متخصصان کامپیوتر در دانشگاه یوتا توسعه یافتند. این نام برگرفته از شمشیری بود که «دیونیزوس» امپراتور روم به نخی متصل کرده و روی داموکلس آویزان کرده بود تا خطر قریب الوقوع قتل پادشاه را به او گوش زد کند.

هرچند بسیاری شمشیر داموکلس را نخستین هدست واقعیت مجازی و افزوده دنیا می دانند اما مشکل اینجا بود که هیچکس نمی دانست با این هدست چه کار باید کرد. ابعاد شمشیر داموکلس آنقدر حجیم بود که بیشتر از آنکه کاربردی باشد، شبیه پروتوتایپ و نمونه آزمایشی به نظر می رسید. دو دهه بعد تازه مدل Private Eye به بازار آمد و ده سال بعدتر «استیو مان»، معروف به پدر پوشیدنی هوشمند Eye Tap را معرفی کرد که از هر نظر به تصورات ما از عینک هوشمند نزدیکتر بود.

عینک هوشمند

 Private Eye 

این تنها یکی از مشکلات عینک هوشمند است. سال ها از زمانی که افراد چاره ای جز بر چشم زدن عینک های کائوچویی ضخیم و ته اسکانی نداشتند، سپری شده است. به لطف روش هایی نظیر لنز، لیزیک و لازک دیگر نیاز چندانی به استفاده از عینک طبی وجود ندارد، در نتیجه عینک این روزها بیشتر جنبه تزیینی پیدا کرده و به یکی از عناصر مد بدل شده اند.

همین عامل باعث شده کاربران از عینک هوشمند هم انتظار شیک و ساده بودن را داشته باشند اما تولید کننده بخت برگشته با فناوری کنونی نمی تواند عینکی راحت تولید کند که با استایل همه کاربران جور در آمده، با دید آنها سازگار بوده، چندین سنسور و واحد پردازشی و نمایشی را در خود جای داده و قابلیت تولید انبوه با قیمت معقول را هم داشته باشد.

متاسفانه هنوز فناوری به جایی نرسیده که این لیست سفارش بلند بالا را در یک پکیج آماده کند اما نویسندگان و فیلمسازان با استفاده از این خلا به تولید آثاری پرداخته اند که در آن خبری از این محدودیت ها نیست و به همین واسطه هم پول خوبی به جیب زده اند. افرادی مثل «ویلیام گیبسون» و «رابرت انسون هاینلاین» سال ها قبل در داستان های «نیورومنسر»  و «سربازان سفینه» از مفهوم هدست واقعیت مجازی بهره برده اند.

طی دهه ۱۹۷۰ و سال های پس از آن در آثار مشهوری همچون جنگ ستارگان، ترمیناتور، روبوکاپ و Sailor Mercury نیز از مفاهیم نمایشگر هد اپ، دید ماشینی و هدست واقعیت افزوده برای جذب مخاطب استفاده شده است. «مدلاین اشبی»، نویسنده رمان های علمی تخیلی در این باره می گوید:

ما نویسندگان درباره هر چیزی که می تواند واقعی باشد، مطلب می نویسیم بدون اینکه مجبور باشیم کارهای طاقت فرسای مربوط به توسعه آنرا انجام دهیم. ما فقط لیست آرزوها را تهیه می کنیم، انجام دادن آن به عهده دیگران است.

هرچند نخستین گام برای توسعه عینک هوشمند در جنگ جهانی برداشته شد اما محدودیت ها آنقدر زیاد بود که تازه در سال ۲۰۱۲ گوگل گلس به عنوان اولین عینک هوشمند مناسب برای کاربران عادی پا به عرصه وجود گذاشت. گوگل گلس از عینک های آفتابی معمولی سبکتر بود، طراحی شیکی داشت اما برچسب قیمتی ۱۵۰۰ دلاری کاربران را از آن فراری می داد.

عینک هوشمند

عینک هوشمند Narbis

در این دستگاه اپ های متعدد و مفیدی نصب شده بود با این وجود جز تعداد معدودی از عاشقان فناوری، طرفداران دیگری نداشت. شاید اگر گوگل گلس کاربردهایی مثل اپ قاتل یا شناسایی سوژه را که نویسندگان در مغز شهروندان کاشته بودند، ارائه می کرد در بازار بهتر با آن برخورد می شد.

از طرف دیگر بسیاری از افراد حتی آمادگی برخورد با این گجت جدید را نداشتند. Chuck Yust، از کمپانی Frog Design در این باره می گوید:

گوگل گلس عینکی عادی نبود و کاربران آن در واقع گجتی مجهز به فناوری را به چشم داشتند. مشکل دیگر واکنش منفی دیگران به کاربران این عینک بود، چرا که حس می کردند دائما از آنها فیلمبرداری می شود و دوربینی به سوی آنها نشانه رفته است.

همین عامل باعث شد پوشیدن گوگل گلس در بسیاری از رستوران ها و سینماها به خاطر ترس از نقض کپی رایت و حریم خصوصی ممنوع شود. شهروندان عادی این کاربران گوگل گلس را Glassholes می نامیدند و حتی برای تحقیر آنها را به کسی که سِگوی پوشیده تشبیه می کردند. مشهورترین مورد هم به زنی برمی گردد که به خاطر استفاده از عینک هوشمند در یک بار مورد حمله قرار گرفت.

Spectacles

Marc Weber، بنیانگذاران بخش اینترنت در موزه تاریخ کامپیوتر بر این باور است که افراد ممکن است نسبت به کسی که با موبایل از آنها فیلمبرداری می کند واکنش نشان ندهند اما فیلمبرداری با عینک هوشمند حس عدم امنیت را در آنها برمی انگیزد.

سوال این است که حالا و پنج سال بعد از معرفی گوگل گلس چقدر اوضاع تغییر کرده؟ هرچند چالش های فنی، طراحی و اجتماعی تا حد زیادی به وقت خود باقی است اما تمام کارشناسانی که با گیزمودو صحبت کرده اند بر این باورند که عینک هوشمند در زمینه استفاده سازمانی حیات جدیدی یافته و در آینده قوی تر از قبل روی چشم کاربران خواهند شست.

منبع:
Gizmodo

مطالب مرتبط

بحرین عرضه رمزارز ملی را آزمایش می کند

بانک مرکزی بحرین اولین بانکی خواهد بود که از ابزار جدیدی برای راه اندازی رمزارز ملی استفاده می کند. ابزار فوق توسط مجمع جهانی اقتصاد توسعه یافته و نشان می دهد آیا عرضه رمزارز ملی برای این کشور سودمند است یا خیر. دیگر کشورها هم به زودی از این ابزار استفاده خواهند کرد.بحرین با استفاده... ادامه مطلب

پنج شهر هوشمند که در دهه ۲۰۲۰ باید چشم از آنها برنداشت

هنر معماری تا حدود نیم قرن قبل برای صدها سال در رخوت و کرختی فرو رفته بود اما در دهه 1960 گروهی از معماران بریتانیایی با راه اندازی جنبش Archigeram علیه فضای خشک و بی روح حاکم بر معماری رسمی آن روزها قد علم کرده و طرح هایی انقلابی و آینده‌نگرانه را برای عناصر مختلف از... ادامه مطلب

روزی روزگاری با سونی اریکسون W800 و K750؛ جایگاه برندینگ در دنیای موبایل

اگر کمی به عقب برگردیم، به نام سونی اریکسون بر می‌خوریم. سونی با همکاری شرکت اریکسون، سعی داشت تا راه ورود خود به بازار گوشی را هموار کند. این کمپانی ژاپنی پیش از این با برند واکمن و سایبرشات، دو نام پرآوازه دنیای موسیقی و عکس‌برداری، توجهات بسیاری را به خود جلب کرده بود. این... ادامه مطلب

اولین دوره رویداد Refresh در کارخانه نوآوری دیهیم برگزار می‌شود

اولین رویداد رفرش با موضوع مديريت محصول، طراحی و فرانت‌اند ۸ اسفند ۹۸ در کارخانه نوآوری و شتابدهی ديهيم برگزار می‌شود. تمرکز اصلی این رويداد الهام بخشی به طراحان و مديران محصول، به‌روز رسانی و تبادل دانش بین جامعه‌ هدف است.این رویداد یک روزه تمرکز اصلی خود را به الهام بخشی به طراحان و مدیران... ادامه مطلب

یادداشت: روایت یک ادغام استارتاپی نافرجام؛ جاده همچنان ادامه دارد

به خاطر دارم زمانی که تصمیم به راه اندازی «زودشور» گرفتیم، دیتاهای زیادی راجع به اسنپ و دیجیکالا و تخفیفان و... را مطالعه کردیم. نحوه شکل گیری، جذب سرمایه‌گذار، ورود به بازار، همگی در یک موضوع مشترک بودند: سرمایه‌گذار خارجی.آن زمان صحبت‌های امیدوار کننده‌ای از برجام شنیده می‌شد. ما هم به دنبال جذب سرمایه‌گذار خارجی... ادامه مطلب

تأمین کامل برق اسکاتلند از منابع تجدیدپذیر تا پایان سال

اسکاتلند در مسیر درستی برای از بین بردن ردپای آلاینده‌های خود قرار گرفته است. این کشور در نظر دارد تا پایان سال، تمامی انرژی مورد نیاز خود را از منابع تجدیدپذیر تامین کند. این کشور پیش از این نیز اولین مزرعه توربین بادی را به آب انداخته بود.اسکاتلند با استفاده از مزرعه بادی خود، توانسته... ادامه مطلب

نظرات ۰

وارد شوید

برای گفتگو با کاربران، وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود

رمزتان را گم کرده‌اید؟