ماجراجویی انسان برای رفتن به ماه؛ برنامه ناسا برای آرتمیس ۳ چیست؟

بامداد امروز فضانوردان آرتمیس ۲ پس از ۱۰ روز به خانه بازگشتند، اما کار ناسا هنوز با قمر زمین تمام نشده است. آژانس فضایی آمریکا برنامه‌های بلندپروازانه‌تری برای سال‌های پیش رو دارد که مهم‌ترین آنها بازگشت انسان روی سطح ماه و سپس ساختن پایگاهی روی این کره نقره‌ای است؛ اما چنین ماجراجویی اصلاً کار ساده‌ای نیست. در این مطلب به مأموریت آرتمیس ۳ و برنامه‌ها و چالش‌های ناسا برای رسیدن به ماه می‌پردازیم.

آرتمیس ۲ اولین مأموریت سرنشین‌دار به ماه از زمان آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ بود که چند ساعت قبل چهار فضانورد آن در سواحل سن‌دیگو فرود آمدند. پیش از آن، ناسا در آرتمیس ۱ در اواخر سال ۲۰۲۲ کپسول بدون سرنشین اوریون را به مدار ماه فرستاد و به زمین بازگرداند. هرچند این دو مأموریت با موفقیت انجام شدند، اما ناسا قصد ندارد به همین‌ها بسنده کند.

برنامه ناسا برای آرتمیس ۳

مأموریت بعدی، آرتمیس ۳، در ابتدا قرار بود سفری سرنشین‌دار به سطح ماه باشد. اما در اواخر فوریه، «جرد آیزاکمن»، رئیس ناسا، تغییر بزرگی را در ساختار برنامه‌های آرتمیس ایجاد کرد. آرتمیس ۳ اکنون در مدار زمین باقی خواهد ماند تا توانایی کپسول اوریون برای اتصال به یک یا هر دو فرودگر ماه یعنی استارشیپ اسپیس‌ایکس و بلو مون (Blue Moon) بلو اوریجین را آزمایش کند.

ناسا در نظر دارد این مأموریت را در اواسط سال ۲۰۲۷ پرتاب کند. اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، مأموریت آرتمیس ۴ در اواخر سال ۲۰۲۸، با استفاده از اوریون و یکی از وسایل نقلیه سیستم فرود انسانی (HLS) که توسط شرکت‌های خصوصی توسعه یافته، فضانوردان را در نزدیکی قطب جنوب ماه فرود خواهد آورد.

از آن نقطه به بعد، ماجرا هیجان‌انگیزتر خواهد شد. مأموریت‌های سرنشین‌دار آرتمیس ادامه خواهند یافت تا به ایجاد یک پایگاه قمری تا سال ۲۰۳۲ کمک کنند. فضانوردان برای مدتی طولانی در این پاسگاه مرزی زندگی و کار خواهند کرد و مهارت‌ها و تکنیک‌های لازم برای برداشتن جهش بزرگ بعدی (سفر به مریخ) را به ناسا خواهند آموخت.

باتوجه به موفقیت مأموریت‌های آرتمیس یک و دو، می‌توانیم امیدوار باشیم آرتمیس ۳ نیز موفق خواهد بود و البته ناسا مدت‌هاست که روی آن کار می‌کند. در جریان کنفرانس مطبوعاتی آرتمیس ۲ در روز ۷ آوریل، آیزاکمن اعلام کرد که مقامات این آژانس در همان روز «اولین نشست سطح بالای طراحی مأموریت آرتمیس ۳» را برگزار کرده‌اند.

او در ادامه این نشست افزود: «براساس اطلاعاتی که امروز در اختیار داریم و بازخوردهای تأمین‌کنندگانمان، موارد بسیاری وجود دارد که می‌دانیم قابل دستیابی هستند. فکر می‌کنم یکی از سؤالات اصلی احتمالاً این خواهد بود که مدار اولیه برای آرتمیس ۳ چه مداری باشد.»

گزینه‌های موجود برای این مأموریت سرنشین‌دار شامل مدار نزدیک زمین (LEO) و مدار مرتفع زمین است. آیزاکمن می‌گوید: «هر کدام از این‌ها مزایا و معایب خود را دارند. باتوجه به سرعت آماده‌سازی و دفعات پرتاب توسط دو تأمین‌کننده HLS (اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین) ما به درک بهتری خواهیم رسید که احتمالاً کدام مسیر را در پیش بگیریم.»

به گفته معاون مدیر ناسا نیز مهندسان از هم‌اکنون پیشرفت قابل‌توجهی در تجهیزات و سخت‌افزارهای آرتمیس ۳ داشته‌اند. او می‌گوید که برخی از قطعات راکت SLS این مأموریت درحال‌حاضر در سایت پرتاب، یعنی مرکز فضایی کندی در فلوریدا هستند و قطعات دیگر اواخر این ماه از تأسیسات مونتاژ Michoud ناسا در لوئیزیانا ارسال خواهند شد.

او همچنین در کنفرانس خبری پس از فرود در بامداد ۲۲ فروردین اضافه کرد که می‌توان انتظار داشت فضانوردان آرتمیس ۳ به‌زودی معرفی شوند. بااین‌حال هنوز موانع بزرگی در سر راه این مأموریت وجود دارد.

برای مثال فرودگر بلو مون هنوز هیچ پروازی انجام نداده است. استارشیپ نیز تاکنون ۱۱ پرتاب آزمایشی زیرمداری داشته که دو مورد آخر موفقیت‌آمیز بوده‌اند. اما این راکت غول‌پیکر هنوز به مدار نرسیده، سوخت‌گیری در خارج از زمین (که برای مأموریت‌های ماه یا مریخ ضروری است) را تمرین نکرده و به سیستمی برای نگهداری و اسکان موجودات زنده مجهز نشده است.

همچنین مشکلاتی در کپسول اوریون وجود دارد که باید در آینده مرتفع شوند. برای مثال، سیستم پیشران فضاپیمای Integrity در جریان مأموریت آرتمیس ۲ دچار نشت هلیوم شد. البته ناسا می‌گوید نرخ نشت مشاهده‌شده زیاد نبوده است، اما احتمالاً باید سیستم دریچه‌ها دوباره طراحی شوند. همچنین توالت فضاپیمای اینتگریتی نیز در طول آرتمیس ۲ کمی دچار اختلال شد.