ثبت بازخورد

لطفا میزان رضایت خود را از دیجیاتو انتخاب کنید.

Very satisfied Satisfied Neutral Dissatisfied Very dissatisfied
واقعا راضی‌ام
اصلا راضی نیستم
چطور میتوانیم تجربه بهتری برای شما بسازیم؟

نظر شما با موفقیت ثبت شد.

از اینکه ما را در توسعه بهتر و هدفمند‌تر دیجیاتو همراهی می‌کنید
از شما سپاسگزاریم.

سرطان
سلامت

دانشمندان نانوذرات هوشمندی برای فعال‌سازی سلول‌های ایمنی علیه سرطان ساختند

پژوهشگران نانوذراتی ساخته‌اند که mRNA را مستقیماً به سلول‌های سرکوبگر تومور می‌رساند و در موش‌ها پاسخ ضدسرطانی را تقویت می‌کند.

آزاد کبیری
آزاد کبیری منتشر شده در 27 شهریور 1405  |  20:00

در دیجیاتو ثبت‌نام کنید

جهت بهره‌مندی و دسترسی به امکانات ویژه و بخش‌های مختلف در دیجیاتو عضو ویژه دیجیاتو شوید.

عضویت در دیجیاتو

پژوهشگران دانشگاه آدلاید استرالیا نوعی نانوذره هوشمند ساخته‌اند که می‌تواند درمان مبتنی بر mRNA را به سلول‌های ایمنی موجود در محیط تومور برساند و آن‌ها را برای تقویت پاسخ ضدسرطانی بازبرنامه‌ریزی کند. این روش تاکنون در آزمایش روی موش‌های مبتلا به سرطان پستان تهاجمی بررسی شده است و هنوز برای استفاده در انسان به مطالعات بیشتری نیاز دارد.

به گزارش وایرد، محیط اطراف تومور می‌تواند عملکرد سلول‌های ایمنی را مختل کند. پژوهشگران در این مطالعه روی ماکروفاژهای مرتبط با تومور (TAM) تمرکز کردند؛ سلول‌هایی که در بسیاری از تومورها حضور دارند و تحت تأثیر سیگنال‌های سرطان می‌توانند به سرکوب پاسخ ایمنی کمک کنند.

پژوهشگران برای هدف‌گیری این سلول‌ها، نانوذرات لیپیدی را با پادتن‌هایی پوشاندند که پروتئین TREM2 را شناسایی می‌کنند. این پروتئین در سطح ماکروفاژهای مرتبط با تومور بیان می‌شود و به نانوذرات کمک می‌کند تا به این سلول‌ها برسند.

بازبرنامه‌ریزی سلول‌های ایمنی درون تومور

این نانوذرات دو ماده اصلی را به ماکروفاژها منتقل می‌کنند. اول، مولکول mRNA دستور ساخت CXCL9 را حمل می‌کند. CXCL9 نوعی سیگنال شیمیایی است که به جذب سلول‌های T مبارزه‌کننده با سرطان، به‌ویژه سلول‌های CD8+، به داخل تومور کمک می‌کند. ماده دوم Resiquimod است که می‌تواند برخی مسیرهای ایمنی را تحریک کند و به تغییر وضعیت ماکروفاژها از حالت سرکوبگر ایمنی کمک کند.

در آزمایش‌های اولیه، ماکروفاژهای هدف‌گیری‌شده پس از دریافت نانوذرات شروع به تولید CXCL9 کردند و نشانه‌های بیشتری از فعالیت ایمنی در آن‌ها مشاهده شد. در یکی از این شاخص‌ها، بیان NOS2 حدود ۸۹.۵ برابر افزایش یافت و نشانه‌های مرتبط با وضعیت سرکوبگر ایمنی کاهش پیدا کرد.

پژوهشگران سپس این نانوذرات را در موش‌های مبتلا به سرطان پستان تهاجمی آزمایش کردند. پس از سه دوز، رشد تومور کاهش یافت و سطح CXCL9 در تومورها حدود چهار برابر گروه کنترل بود. همچنین افزایش فعالیت سلول‌های T و کاهش ۶۳ درصدی نسبت ماکروفاژهای دارای ویژگی‌های سرکوبگر ایمنی مشاهده شد.

پژوهشگران در مرحله دیگری، این روش را همراه با دو نوع داروی مهارکننده آزمایش کردند. ترکیب درمان‌ها باعث افزایش بیشتر سلول‌های T مبارزه‌کننده با سرطان در تومورها و غدد لنفاوی مجاور شد و همچنین شکل‌گیری سلول‌های T حافظه مرکزی را به همراه داشت. این سلول‌ها می‌توانند به سیستم ایمنی در شناسایی و پاسخ به سرطان در آینده کمک کنند.

پژوهشگران همچنین در آزمایش‌های خود اثرات منفی قابل‌توجهی بر سایر اندام‌ها مشاهده نکردند، اما تأکید کردند که پیش از آغاز آزمایش‌های انسانی، مطالعات بیشتری برای ارزیابی ایمنی این روش لازم است.

یافته‌های این پژوهش در ژورنال Science Advances منتشر شده است.

آزاد کبیری
آزاد کبیری

دانش‌آموخته‌ زبان‌شناسی‌ هستم و همان‌قدر که به «کلمه» علاقه‌مندم، از سرک‌کشیدن به گوشه‌وکنارِ جهان تکنولوژی و علم هم حظ می‌کنم.

دیدگاه‌ها و نظرات خود را بنویسید
    مطالب پیشنهادی