یک دونده نابینا با کمک عینک هوشمند در ماراتن شرکت میکند
یک دونده نابینا قرار است با عینک هوشمند در یک ماراتن ۴۲.۲ کیلومتری شرکت کند و از کاربران اینترنت برای مسیریابی کمک بگیرد.
یک دونده نابینا میخواهد با استفاده از عینک هوشمندی که به او در دیدن و مسیریابی کمک میکند، در یک مسابقه ماراتن شرکت کند. او معتقد است که شرکت در این مسابقه کمک خواهد کرد تا افرادی بیشتری درباره نابینایی اطلاعات کسب کنند.
«کلارک رینولدز» که با نام Mr Dot هم شناخته میشود و با تبدیل خط بریل به آثار هنری درباره فقدان بینایی به مخاطبان خود آموزش میدهد، حالا میخواهد در یک ماراتن شرکت کند تا با مخاطبان بیشتری ارتباط بگیرد. او پیشتر با کمک یک دونده دیگر در ماراتن لندن شرکت کرده بود، اما اینبار میخواهد با عینک هوشمند این کار را انجام دهد.
حضور دونده نابینا در ماراتن با عینک هوشمند
رینولدز میگوید سطح بینایی او مشابه دیدن در زیر آب است؛ یعنی میتواند اشکال، سایهها و برخی رنگها را ببیند. حالا در این ماراتن او از اپلیکیشن Be My Eyes استفاده خواهد کرد تا برخلاف ماراتن لندن بهجای یک نفر، از هزاران نفر کمک بگیرد تا او را در مسیر هدایت کنند.

رینولدز از طریق دوربین و بلندگویی که روی عینک هوشمندش قرار دارد، میتواند محیط پیرامون خود را برای کاربران اینترنت به نمایش بگذارد، با آنها حرف بزند و راهنماییهای کاربران را برای طی مسیر ۴۲.۲ کیلومتری مسابقه دریافت کند.
او میگوید: «اگر سطل زباله یا خودرو در مقابل من وجود داشته باشد، مردم میتوانند درباره این موانع به من هشدار بدهند، اما در اکثر اوقات قرار است درباره این صحبت کنیم: نابینایی چیست؟»
رینولدز چند وقتی است که در مسیری ۱.۱ کیلومتری در نزدیکی خانهاش درحال تمرین برای ماراتن بوده است. او میگوید بیش از ۱۰۰ نفر از تمرینات او حمایت کردهاند و این افراد حتی از کشور اردن مشغول کمک به او بودهاند.
در روز مسابقه ماراتن، مدیریت داوطلبان برعهده سازمان Flight for Sight خواهد بود و این کار با همراهی Be My Eyes انجام میشود. البته قرار است یک دونده پشتیبان هم حضور داشته باشد تا درصورتیکه این سرویس به مشکل برخورد، بتواند به رینولدز کمک کند.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.
سلام، من فاضل هستم؛ یک کاربر نابینای فضای مجازی، دانشجوی روانشناسی و هنرجوی موسیقی.
این روزها تلخترین دوران برای من است. گمان نمیکنم این تجربه تلخ را هیچیک از افراد جامعه با این عمق درک کرده باشند، حتی کسانی که امرار معاششان به اینترنت وابسته است. امروز با قطعی اینترنت، احساس میکنم به گذشتههای دوری پرتاب شدهام که یک فرد نابینا از کمترین میزان استقلال برخوردار بود.
امروز به دلیل عدم دسترسی به اینترنت، من نمیتوانم حتی یک صفحه کتاب بخوانم؛ کاری که در زمان اتصال به اینترنت جهانی بسیار ساده و عادی بود و تنها کافی بود فایل کتاب را اسکن کنم و به یک نرمافزار OCR یا هوش مصنوعی بسپارم. من امروز نه میتوانم فایلهای درسیام را بخوانم، نه جزوههایی را که نوشتهام ویرایش و تصحیح کنم و نه حتی میتوانم پارتیتورهای موسیقیام را خوانده و اجرا کنم؛ چرا که هیچیک از نرمافزارهای کمکی و دسترسیپذیری کار نمیکنند و چنین امکاناتی اساساً در بستر شبکه ملی اطلاعات گنجانده نشده است.
من علاقه بسیاری به ادبیات دارم و یکی از مراجع اصلی مطالعهام، سایت «گنجور» بود که اکنون در دسترس نیست. بدیهی است که نمیتوان تمام آن منابع را به خط بریل تهیه کرد؛ چرا که علاوه بر حجم بسیار زیاد که فضای فیزیکی گستردهای میطلبد، هزینههای چند صد میلیونی در بر خواهد داشت و اصولاً پتانسیل چاپ این حجم از کتاب به خط بریل در ایران وجود ندارد.
امروز من برای استفاده از یک درگاه پرداخت بانکی، ناچارم از دیگران کمک بگیرم تا کدهای امنیتی (کپچا) را برایم بخوانند؛ کاری که در شرایط عادی تنها با یک کلیک انجام میشد. این مسئله استقلال مرا در یک خرید اینترنتی ساده سلب کرده است. امروز اگر شما عکسی برای من ارسال کنید، من از محتوای آن بیخبر خواهم ماند، زیرا تمام نرمافزارهای توصیف تصویر از کار افتادهاند.
مشکلات و چالشهای بیشمار دیگری نیز وجود دارد که بیان همه آنها در این مقال نمیگنجد. این شرایط، اندوه و افسردگی عمیقی را بر من تحمیل کرده و آیندهای نامعلوم را پیش رویم قرار داده است. اگر قرار باشد به سمت قطعی همیشگی اینترنت پیش برویم، بدون شک جامعه نابینایان بیشترین و جبرانناپذیرترین آسیب را متحمل خواهد شد و توان برخاستن دوباره را نخواهد داشت.
آینده دنیا vs آینده ما
هرجا که میتونید اینترنت بین الملل رو صدا بزنید، چیزی نیست که دربارش سکوت کنیم.
#اینترنت #اینترنت_آزاد #اینترنت_بین_الملل #اینترنت_را_وصل_کنید
این ماراتون مرگ واسه جوونای ایرانی کی تموم میشه؟