کشت سبزیجات در گلخانه های زیر آبی ایتالیا

شاید ایده احداث گلخانه در زیر آب اندکی عجیب و البته غیر عملی به نظر برسد اما چراکه نه؟ دمای هوا در این محیط نوسانی ندارد و به همین خاطر خبری از سرما زدگی در آنها وجود ندارد. نکته دیگر اینکه آفات نیز این گیاهان را تهدید نمی کنند و جو آنجا نیز مملو از گاز CO2 است که قطعا گیاهان آن را دوست خواهند داشت.

پروژه Orto di Nemo یا همان باغ Nemo که در عمق 10 متری آب در ساحل نولی ایتالیا احداث گردیده دقیقا با در نظر داشتن همین نکات کلید خورده است. سرجیو گابریل سرپرست باغداران این پروژه است که حباب هایی را در عمق اقیانوس ایجاد کرده و آنها را از هوا پر نموده.

در ادامه این مطلب با دیجیاتو همراه باشید.

این حباب ها درست مانند اتاقک های زیر آبی ناقوسی شکل عمل می کنند و سطحی قفسه ای شکل در داخل آنها طراحی شده که گیاهان را روی خود جای داده است.

گابریل که هم زمان ریاست گروه Ocean Reef را نیز بر عهده دارد مشغول کشت ریحان، توت فرنگی و کاهو در بستر اقیانوس است و امید دارد که به زودی محصولات بیشتری را در این محیط کشت دهد.

این گلخانه ها محیطی بسیار آرام دارند و سطح زیرین آنها نیز از آپ پر شده که به لطف فرایند طبیعی تبخیر، فضای داخلی شان مرطوب می ماند و به همین دلیل می توان گفت که برای کشت گیاه فوق العاده اند.

اما فضای پیرامون این کره ها کاملا ایزوه شده و برخوردی با آب دریا ندارند و آنطور که گابریل می گوید، خرچنگ ها و عروس های دریایی توجه ویژه ای به آنها پیدا کرده اند و برخی از آنها در سطوح زیرین این سازه های ناقوسی پناه گرفته اند.

اما عملیاتی بودن این پروژه به میزان زیادی به خاطر سطح بالای دی اکسد کربن در این محیط است که از گازهای مورد علاقه گیاهان به شمار می رود و جالب است بدانید که این گیاهان زیر آبی فرایند رشدی به مراتب سریع تر از گیاهان سطح خشکی دارند.

لوکا گامبرینی پسر سرجیو در مصاحبه اش با واشنگتن پست اعلام کرد که تا پیش از رسیدن به موفقیت چهار بار محصول خود را از دست داده اند اما به خاطر نرخ بالای رشد گیاهان در این منطقه این مساله برایشان اهمیتی نداشته.

تردیدی نیست که این سازه های ناقوسی پراکنده و البته کوچک روش مناسبی برای کشت مواد غذایی به شمار نمی روند اما می توان با بزرگ تر کردن این سازه ها مقیاس تولیدشان را افزایش داد.

البته برخی از اتفاقات می تواند برای این مزارع زیر آبی فاجعه آفرین باشد اما خطر بروز چنین حوادثی به مراتب کمتر از احتمال از دست رفتن کل محصول به خاطر عواملی نظیر آفت و خشکسالی است.