پژوهش بزرگ و جدیدی نشان میدهد که هرچند طول عمر انسانها اکنون بیش از هر زمان دیگری در تاریخ افزایش یافته است، اما بخش زیادی از این سالهای اضافی در شرایط بیماری و ناخوشی سپری میشود.
امید به زندگی در قرن گذشته رشد چشمگیری داشته و به ۷۳.۸ سال رسیده است. این موفقیت عمدتاً حاصل کاهش شدید بیماریهای واگیردار، کاهش مرگومیر مادران و کودکان و همچنین پیشرفت در پیشگیری و درمان بیماریهای مزمن بوده است. بااینحال، سالهای اضافهتر حیات لزوماً با سلامت همراه نیستند.
نویسندگان این پژوهش با تحلیل دادههای ۲۰۴ کشور و منطقه اعلام کردهاند که نظامهای سلامت در سراسر جهان باید تمرکز خود را از «افزایش طول عمر» به «بهبود کیفیت زندگی» تغییر دهند.
براساس یافتههای این بررسی، مردم جهان در سال ۲۰۲۳ بهطور میانگین ۱۴.۵ درصد از طول عمر خود را در وضعیت عدم سلامت سپری کردهاند. جالب اینکه در کشورهایی که بالاترین طول عمر را دارند، سالهای بیشتری نیز در بیماری سپری میشود که نشان میدهد عمر طولانیتر بهجای به تأخیر انداختن بیماریها، دوره ناتوانی در بزرگسالی را طولانیتر کرده است. برای مثال، ساکنان ثروتمندترین کشورها ۱۵.۷ درصد از زندگی خود را در شرایط ناتوانی سپری میکنند، درحالیکه این رقم در برخی مناطق آفریقا کمتر است.
عوامل اصلی کاهش کیفیت زندگی در سنین پیری
تحلیل دادهها نشان میدهد که شرایط غیرکشنده مانند اختلالات اسکلتی-عضلانی (مانند کمردرد)، اختلالات روانی، بیماریهای مربوط به حواس (مانند کمشنوایی سالمندی) و آسیبهای غیرعمدی، ۵۷.۴ درصد از شکاف میان طول عمر و سلامت را تشکیل میدهند. همچنین شاخص توده بدنی بالا (BMI)، سوءتغذیه، مصرف دخانیات، قند خون بالا و آلودگی هوا از عوامل خطرساز اصلی شناسایی شدهاند.
پژوهشگران بر این باور هستند که سنجش پیشرفت جامعه باید براساس «طول سلامت» باشد نه فقط «طول عمر». مدلسازیهای اقتصادی نیز نشان میدهد که سرمایهگذاری بر اصلاح فرایند پیری سالم و پیشگیری از ناتوانیها، سود اقتصادی بسیار بیشتری نسبت به تلاش برای حذف یک بیماری خاص یا صرفاً افزایش طول عمر ارائه میدهد.
نتایج این تحقیق در مجله علمی The Lancet Public Health منتشر شده است.
برای گفتگو با کاربران ثبت نام کنید یا وارد حساب کاربری خود شوید.